บทที่ 42 ตอนที่45

นักรบก้มหน้าจ้องถ้วยกาแฟตรงหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยขึ้นมาเอ่ยเสียงเรียบขรึมฟังจริงจัง

“สอนให้เจ้าขุนเรียกลักษ์ว่าแม่นะ ลักษ์สมควรที่จะเป็นแม่ของเขามากกว่า...”

นักรบชะงักคำพูดเอาไว้แค่นั้น แล้วกัดกรามแน่นจนขึ้นสัน ชั่วครู่ถึงเอ่ยต่อ

“ให้ไอ้ปราชญ์มันเป็นพ่อทูนหัว พี่คุยกับมันเรื่องนี้แล้ว”

ลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ