บทที่ 2 บทนำ ต่อ

"แคว่ก!"

".....!"

เสียงคล้ายอะไรบางอย่างฉีกขาด อุ้งมือแกร่งตะปบลงบนเนินเนื้อนุ่มอย่างมันเขี้ยว ชายหนุ่มขบริมฝีปาก ยามฝ่ามือร้อนเคล้นคลึงหยอกเย้าสลับสอดแท่งนิ้วแทรกลึก...แววตากลมโตถลึงมองเจ้าของรอยยิ้มยั่วท่ามกลางแสงไฟสลัว...เป็นอีกครั้ง...อีกครั้งที่เขาทำแพนตี้ตัวโปรดของเธอขาดกระจุย

"อาภู! อีกแล้วนะ นี่มันตัวโปรดของมิ้นต์"

"ขาดก็ช่างปะไร เดี๋ยวให้เงินไปซื้อใหม่สักสองโหล"

น้ำเสียงอู้อี้ฟังแทบไม่รู้เรื่องว่าเขาพร่ำอะไร คนหน้ามึนซุกหน้าลงบนแผ่นท้องขาวเนียนแล้วดุนลิ้นกับเนื้อนุ่มๆ...แผ่นท้องแบนราบขยับขึ้นลงตามแรงลมหายใจถี่กระชั้น ยามที่เขาเคลื่อนหน้าลงต่ำ...ต่ำลงไปจนหล่อนต้องยอมให้กับสัมผัสชวนให้ใจโลดแล่น และท้ายที่สุดคืนนี้ต้องตื่นมาเล่นสนุกกับเขาตามเสียงร้องสั่ง สัมพันธ์รักลึกซึ้งทางกายที่เป็นสิ่งบ่งบอกว่าเขาเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว

ที่หน้ารั้วบ้านหลังใหญ่ ประตูอัลลอยด์กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดจากระบบอัตโนมัติ...ภายในรถที่จอดรอ สองคนยังคงนัวเนียกอดรัดฟัดเหวี่ยงราวต้องการใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่า ฟิล์มกรองแสงมืดดำยากที่ใครจะมองเห็น ประตูรั้วที่เปิดกว้างยามเหลือบมองด้วยหางตา มาลีรินทร์รีบกระซิบให้คนที่ยังคงเฝ้าลองลิ้มจูบแสนร้อนเร่าให้รู้ตัว

"พอก่อนค่ะ ประตูเปิดแล้วนะคะ"

นคินทร์เหลือบมอง จูบสั่งลาดูดแรงๆ ลงบนกลีบปากนุ่มแดงเห่อก่อนจะขยับหันกลับเข้าหาพวงมาลัยรถ...สัมผัสได้ถึงเสียงในใจ เขาทั้งรักและหลงมาลีรินทร์จนหัวปักหัวปำ รักจนแทบจะทนรอต่อไปไม่ไหว รอให้หล่อนเรียนจบแล้วใช้ชีวิตร่วมกันในแบบผัวเมียที่สังคมรับรู้ว่าหล่อนคือผู้หญิงที่เขาเลือกแล้ว คนที่จะมาเป็นแม่ของลูกมีได้เพียงคนเดียว และคนนั้นก็คือเธอ

'แก้ว!'

ชายหนุ่มกัดฟันกรอดเมื่อขับรถเข้าบ้านแล้วเห็นคนที่แสนเกลียดกำลังเดินอยู่ข้างหน้า ดูเหมือนว่าหล่อนเพิ่งจะเลิกเรียนเช่นกันคิดพลางลงน้ำหนักเท้าบนคันเร่ง ความชิงชังเรียกซาตานร้ายมาสิงใจโดยพลัน เสียงบีบแตรดังถี่ติดกันจนแก้วกัลยาตกใจเอี้ยวหน้ามอง จังหวะนั้น ออดี้คันหรูก็แฉลบเข้าหาด้วยความเร็วจนแววตากลมโตเบิกกว้าง มันเฉี่ยวร่างของตนไปนิดเดียว เสียงร้องมาพร้อมร่างที่เซถลาล้มลงบนพื้นคอนกรีต รู้สึกเสียวแปลบที่ข้อเท้าขึ้นมาทันที

"อาภู! อาภูทำอะไรคะ"

ใช่ว่าจะมีแต่แก้วกัลยาที่ตกใจ มาลีรินทร์เองก็หน้าซีดเป็นไก่ต้ม เมื่อเห็นกับตาว่าเขาจงใจขับรถเฉี่ยวน้องสาวต่างมารดาที่บิดาของเขาเพิ่งพาเข้าบ้าน...คนที่เขาชิงชังยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ

"จอด! จอดเดี๋ยวนี้ อาภูทำอะไรลงไป"

มาลีรินทร์ออกคำสั่ง เหลียวมองผ่านกระจกด้านหลัง อีกฝ่ายกำลังค่อยๆ ประคองร่างลุกขึ้นยืน

"จอดค่ะ หยุด! มิ้นต์จะลงไปดูเธอ"

"หุบปาก! ปล่อยให้ตายอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ สำออยแล้วก็มารยาเหมือน...แม่...เหมือนแม่ไม่มีผิด!"

มาลีรินทร์ผงะตกใจ แววตาคู่สวยสั่นระริกเมื่อถูกตวาดลั่นท่าทีของเขาแปรเปลี่ยนจนดูเหมือนคนละคน นคินทร์คนเดิมหายไป แววตาของเขาแดงก่ำจนน่ากลัว…