บทที่ 8 บทที่ 8 ข้อความถึงคุณหมอ
บทที่ 8 ข้อความถึงคุณหมอ
สองวันต่อมา
พะแพงมาถึงโรงพยาบาลตามเวลานัดพร้อมบาสและจอย ส่วนกิ๊บติดเรียนจึงตามมาทีหลัง เธอแต่งตัวเรียบร้อยและแต่งหน้าเพียงบาง ๆ ไม่ได้จัดเต็มเหมือนครั้งก่อน จอยสังเกตเห็นแล้วเลิกคิ้ว
“วันนี้ไม่แต่งหน้าเต็มยศเหรอ”
“ฉันมาทำแผล ไม่ได้มาประกวดนางสาวไทย” พะแพงตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วนี่ก็เป็นนัดตรวจ ไม่ได้เป็นนัดเดตด้วย”
“ดีค่ะ จำไว้ให้แม่น”
พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์รับบัตรของพะแพงและตรวจข้อมูลในระบบ ก่อนแจ้งให้เธอนั่งรอเรียกชื่อ ระหว่างนั้นมีผู้ป่วยหลายคนเข้ามารับบริการ พะแพงจึงพยายามไม่ส่งเสียงดังหรือขยับไปมาเหมือนตอนมาเย็บแผลวันแรก
“วันนี้เรียบร้อยผิดปกตินะ” บาสกระซิบ
“ฉันโตขึ้นแล้ว”
“เมื่อวานยังจะขอให้พวกฉันห้ามพูดถึงหมอหนึ่งชั่วโมงอยู่เลย”
“นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตไง” เธอตอบหน้าตาย
เสียงเรียกชื่อดังขึ้นจากลำโพง พะแพงลุกไปยังห้องทำแผล พยาบาลแก้วตาเป็นคนรับตรวจ เธอยิ้มทักและเชิญให้พะแพงนั่งบนเตียง
“วันนี้มาตรงเวลานะคะ”
“หนูตั้งใจมาให้ตรงค่ะพี่แก้วตา” พะแพงตอบ “แผลไม่ค่อยเจ็บแล้วด้วย”
แก้วตาค่อย ๆ เปิดผ้าก๊อซออก ตรวจรอยแผล แล้วใช้สำลีเช็ดรอบ ๆ อย่างเบามือ พะแพงนั่งนิ่ง แม้จะมีสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสำลีแตะผิวบริเวณแผล
“แผลสวยดีค่ะ ไม่มีอาการอักเสบหรือบวมแดง”
“เย็บดีจริง ๆ ด้วยค่ะ” พะแพงพูดพลางยิ้ม “มือหมอแทนคุณเบามากเลย”
“วันนี้คุณหมอแทนคุณไม่ได้เป็นคนตรวจนะคะ พี่เป็นคนดูแลตามนัดค่ะ” แก้วตาบอกอย่างอ่อนโยน
“หนูรู้ค่ะ” พะแพงตอบไว ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ “หนูแค่ชมฝีมือเฉย ๆ ไม่ได้แอบหวังให้หมอโผล่มาหรอกค่ะ”
จอยซึ่งนั่งรออยู่ตรงมุมห้องหันมามองเธอแบบไม่เชื่อสักนิด พะแพงแกล้งทำเป็นไม่เห็น
“จริง ๆ คุณหมอมีผ่าตัดต่อเนื่องตั้งแต่เช้าค่ะ น่าจะยังอยู่ในห้องผ่าตัด” แก้วตาอธิบาย “วันนี้คงไม่ได้ลงมาดูคนไข้ตรงนี้”
“อ๋อค่ะ”
พะแพงตอบเพียงเท่านั้น คราวนี้ไม่มีสีหน้าหงอย ไม่มีคำถามต่อว่าเขาจะออกมาตอนไหน เธอเข้าใจว่าเขามีงานต้องทำ และเธอก็ไม่ได้อยากให้ใครต้องทิ้งงานมาหาเพียงเพราะเธออยากเห็นหน้า
แก้วตาจัดผ้าปิดแผลแผ่นใหม่ให้ ก่อนกำชับเรื่องการดูแลแผลและนัดตรวจครั้งต่อไป
“ถ้าไม่มีอาการผิดปกติ ครั้งหน้าก็มาตามนัดนะคะ ถ้ามีเลือดซึมหรือปวดมากค่อยโทรถามโรงพยาบาลได้ค่ะ”
“รับทราบค่ะ” พะแพงยกมือไหว้ “ขอบคุณพี่แก้วตามากนะคะ”
“ยินดีค่ะ วันนี้ไม่มีของฝากจากคุณหมอ หรือจากคุณพะแพงนะคะ” พยาบาลสาวหยอก
พะแพงหัวเราะ “ไม่มีแล้วค่ะ หนูสัญญากับหมอไว้แล้วว่าจะไม่ส่งของไปกวน”
“ดีแล้วค่ะ ถ้าอยากคุยกันก็ให้เป็นเรื่องของคนสองคน ไม่ต้องให้กาแฟกับชานมเป็นตัวกลางแล้ว”
“พี่แก้วตาพูดเหมือนเชียร์หนูเลยนะคะ”
“พี่แค่เชียร์ให้คนไข้ทำตามคำแนะนำค่ะ”
พะแพงกับจอยเดินออกมาจากห้องทำแผล บาสลุกขึ้นรับถุงยาและเอกสารนัดจากเธอ
“เรียบร้อยไหม”
“เรียบร้อย แผลดีมาก”
“แล้วหมอแทนคุณล่ะ”
พะแพงยกมือขึ้นเท้าสะเอว “เขาอยู่ผ่าตัดค่ะ ไม่ได้ว่างมานั่งรอเจอฉันหรอก”
“วันนี้แกไม่ได้ถามหาสักคำ” จอยสังเกต
“ก็พี่แก้วตาบอกแล้วว่าเขาผ่าตัด ฉันจะไปถามทำไม” เธอพูดพลางหันไปมองทางเดินทอดยาว “คนไข้ควรเคารพเวลาทำงานของหมอเนอะ”
“พูดเหมือนคนมีสติขึ้นมานิดหนึ่ง” บาสชม
“ฉันมีสติตลอดย่ะ แค่บางทีความหล่อทำให้สติหลุดนิดหน่อย”
ทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน ก่อนเดินไปทางลิฟต์ แต่พะแพงหยุดกึกเมื่อเห็นบุรุษพยาบาลเข็นรถอุปกรณ์ออกมาจากทางเชื่อมด้านใน เธอคิดไปเองชั่วขณะว่าจะเห็นแทนคุณตามหลังออกมา จึงหันไปมองอย่างรวดเร็ว
ไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น มีเพียงเจ้าหน้าที่ที่กำลังทำงาน
พะแพงยิ้มให้ตัวเองนิด ๆ แล้วเดินตามเพื่อนต่อ
“เมื่อกี้แกมองหาเขาใช่ไหม” จอยถาม
“เปล่า ฉันแค่มองทาง”
“ทางนั้นมันไปห้องผ่าตัดนะ ไม่ใช่ทางออก”
“ฉันก็แค่… อยากรู้ว่าทางไปห้องผ่าตัดอยู่ตรงไหน เผื่อวันหลังทำสารคดี”
“ข้ออ้างใหม่มาแล้ว” บาสส่ายหน้า
เมื่อถึงโถงทางออก พะแพงชะลอฝีเท้าและหันกลับไปมองชั้นสี่อีกครั้ง เธอไม่ได้เสียใจที่ไม่ได้เจอแทนคุณ เพียงแค่รู้สึกเสียดายนิดเดียวเท่านั้น และความเสียดายนั้นก็ไม่ได้มากพอให้เธอฝ่าฝืนกติกาที่ตั้งไว้
ก่อนออกจากโรงพยาบาล เธอแวะที่เคาน์เตอร์และฝากกระดาษโน้ตแผ่นเล็กให้แก้วตา
“ฝากให้คุณหมอได้ไหมคะ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรค่ะ เป็นแค่คำขอบคุณที่ดูแลแผลให้หนูวันแรก”
กระดาษโน้ตไม่มีเบอร์โทร ไม่มีคำหยอด ไม่มีรูปหัวใจ มีเพียงข้อความสั้น ๆ ว่า
‘ขอบคุณที่เย็บแผลให้หนูอย่างเบามือนะคะ ตอนนี้แผลดีขึ้นมากแล้วค่ะ จากพะแพง’
แก้วตารับไว้พร้อมรอยยิ้ม “ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ฝากให้ค่ะ”
พะแพงยกมือไหว้แล้วเดินออกไปกับเพื่อน ๆ อย่างสบายใจ โดยไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง กระดาษโน้ตธรรมดาแผ่นนั้นจะไปวางอยู่บนโต๊ะทำงานของแทนคุณ
และคนที่บอกตัวเองว่าไม่ได้สนใจเด็กปีสองคนนั้น จะหยิบมันขึ้นมาอ่านซ้ำถึงสองรอบ
