บทที่ 3 EP. 3 : อย่ารู้ใจตัวเองช้าล่ะ
นิชาขยับร่างกายด้วยความเมื่อยล้าก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองดูบริเวณรอบ ๆ พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้หญิงสาวหน้าแดงด้วยความเขินอายที่ตอนนี้เธอไม่ใช่สาวบริสุทธิ์เหมือนเดิมแล้ว แถมคนที่ได้พรหมจรรย์ของเธอไปครอบครองยังเป็นผู้ชายที่เธอแอบรักมาตั้งแต่เด็ก
ร่างบางค่อย ๆ หันหน้าไปมองหาร่างของภูวรินทร์แต่ก็ต้องแปลกใจที่ไม่พบร่างใหญ่อยู่บนเตียง
...หรือจะกลับไปแล้วนะ พี่ภูบ้า ได้นิชาแล้วกล้าหนีกลับก่อนงั้นเเหรอ
“ตื่นแล้วเเหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากทางห้องน้ำทำให้หญิงสาวหันตามเสียงก็พบกับร่างสูงแกร่งที่อยู่ในสภาพเพิ่งอาบน้ำเสร็จมีหยดน้ำเกาะพราวตามร่างกาย หน้าอกแกร่งมีกล้ามเนื้อขึ้นเป็นลอนตามมาด้วยกล้ามหน้าท้องสมบูรณ์แบบ มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่ผูกปมหลวม ๆ ห่อหุ้มท่อนล่างของเขาไว้ ยิ่งทำให้หญิงสาวหน้าแดงก่ำเพราะรู้ดีว่าภายใต้ผ้าขนหนูนั้นซ่อนมังกรตัวใหญ่แค่ไหนไว้ในนั้น และมันมอบความเสียวซ่านรัญจวนใจเธอมากเพียงใด
“ค่ะ นิชานึกว่าพี่ภูกลับไปแล้วซะอีก” นิชาพูดเสียงเบาเต็มไปด้วยความประหม่า ต่างจากทุกครั้งที่เธอเป็นฝ่ายพูดจาฉอเลาะยั่วยวนเขา ก็ใครจะใจกล้าหน้าด้านไม่อายผู้ชายที่เป็นครั้งแรกของตัวเองได้ล่ะ ต่อให้เธอดูแรงขนาดไหนแต่เธอก็ยังอายอยู่ดี
“อื้ม~ พี่มีเรื่องจะคุยกับเราน่ะ” ภูวรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงเครียด
“เรื่องเมื่อคืน พี่ขอโทษนะครับ” ภูวรินทร์บอกเธอพร้อมมองหน้าหญิงสาวอย่างรู้สึกผิด
...โธ่ สามีขา~ จะขอโทษทำไมคะคนจะเป็นสามีภรรยากันก็ต้องทำแบบนี้อยู่แล้ว
“นิชา คือ เอ่อ นิชาเต็มใจเป็นของพี่ภูนี่คะ” นิชากลั้นใจพูดออกไปด้วยความอาย
“แต่พี่ไม่ได้ตั้งใจจะเปิดซิงนิชา พี่ขอโทษที่ทำให้นิชามีรอยด่างพร้อย พี่...” ภูวรินทร์อึกอักพูดไม่ออก ท่าทางของเขาเริ่มทำให้ภายในใจของหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ
“ที่พี่พูดหมายความว่าไงคะ” เสียงนิชาเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงสงสัยพลางขมวดคิ้วเรียวเล็ก ๆ
“พี่ขอโทษ ถ้าพี่รู้ว่านิชาบริสุทธิ์พี่จะไม่ทำแบบนั้นเลย”
“ฮะ! นี่หมายความว่าเมื่อคืนกะจะแค่สนุก ๆ คิดว่านิชาง่ายจะฟันแล้วทิ้งแบบนั้นใช่ไหม” นิชาเริ่มเสียงเหวี่ยงอย่างไม่พอใจใส่ชายหนุ่ม
“คือพี่ พี่มีแฟนอยู่แล้วนิชา แล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด นิชาอยากได้อะไรพี่ยอมทุกอย่างแต่ช่วยลืมเรื่องเมื่อคืนไปได้ไหม” ภูวรินทร์กล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจแต่จะให้เขารับผิดชอบเธอเขาก็คงจะทำไม่ได้ในเมื่อเขามีคนรักอยู่แล้ว อยู่ ๆ จะให้ไปบอกเลิกเธอเพื่อมารับผิดชอบนิชาเขาก็ทำไม่ได้เพราะเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ถึงแม้จะสงสารและรู้สึกผิดต่อนิชามากและติดใจในเรือนร่างที่หอมหวานน่าหลงใหลไหนจะรสสวาทที่ไร้เดียงสาแต่สร้างความสุขสมให้เขาอย่างที่ไม่เคยได้จากผู้หญิงคนไหนก็ตาม
“เลว! ต่อให้นิชาจะเคยผ่านผู้ชายหรือไม่เคยพี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาฟันแล้วทิ้งแบบนี้!” นิชาชี้หน้าด่าเขาอย่างเหลืออด ในใจเจ็บปวดที่ชายที่เธอรักมานานไม่เห็นคุณค่าในความรักของเธอ
“จะให้พี่ทำยังไงนิชาพี่มีแฟนอยู่แล้ว พี่คบกันมาตั้งห้าปี เขาไม่ได้ทำอะไรผิดจะให้พี่ไปเลิกกับเขาเพื่อมารับผิดชอบนิชารึไง ถ้างั้นพี่ต้องรับผิดชอบผู้หญิงเป็นร้อยแล้วมั้ง” ภูวรินทร์เริ่มเถียงอย่างคนเห็นแก่ตัว ก็ใครจะคิดวะว่าบริสุทธิ์
“รักกันมากใช่ไหม รักมากใช่ไหมยัยหน้าจืดแฟนพี่น่ะ!” นิชาตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความโมโหที่ชายหนุ่มพูดถึงแฟนสาวของเขาต่อหน้าเธอ
“มันไม่เกี่ยวกับเขานิชา นี่เรื่องของเราสองคน”
“เกี่ยวสิ ตอบมาว่ารักมากใช่ไหม!” นิชาเริ่มร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ
“เอ่อ คือ” ภูวรินทร์อึกอักพูดได้ไม่เต็มปากนักเพราะความรู้สึกของเขาที่มีต่อผู้หญิงคนนั้นชายหนุ่มก็ไม่แน่ใจว่ารักเธอมากหรือเปล่า หรือเป็นเพียงความผูกพันของคนที่คบกันมานาน แถมเธอก็ช่างแสนดีจนเขาไม่กล้าจะทอดทิ้งหรือทำให้เธอเสียใจ
“เหอะ! แค่ตอบว่ารักยัยนั่นมากไหมพี่ยังตอบไม่ได้ ก็เพราะพี่รักตัวเองไง อย่ามาอ้างว่าที่ไม่รับผิดชอบชาเพราะรักแฟนหรืออะไร ถ้าพี่รักผู้หญิงคนนั้นพี่ไม่นอกใจเขาหรอก”
“นิชา! เฮ้อ! โอเคพี่ยอมรับผิดทุกอย่างจะด่าจะว่าอะไรพี่ยอมทุกอย่าง” ภูวรินทร์ยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้
“ชาไม่ได้อยากเอาชนะ แต่อยากให้พี่รับผิดชอบ!” นิชาตะโกนใส่หน้าเขา
“นิชาเมื่อคืนเราสมยอมพี่เองนะ เราก็รู้อยู่แล้วว่าพี่มีแฟนแล้วการที่จะมีอะไรกับใครมันก็แค่สนุกแค่นั้น”
“ พี่ภู! ทำไมเลวแบบนี้ฮะ! ทีแรกพี่จะขืนใจชานะอย่าลืม!” นิชากรีดร้องก่อนจะเดินไปทุบตีชายหนุ่มจนลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกายสักชิ้นเดียว
“แล้วไงสุดท้ายเราก็ยอมพี่ไหม” ภูวรินทร์เถียงอย่างคนเห็นแก่ตัว
“...” และมันก็ทำให้เธอถึงกับตะลึงในคำพูดของเขา
“แล้วก็ไปใส่เสื้อผ้าซะ ไม่งั้นพี่จะทบทวนความจำว่าเราสมยอมพี่จริงไหม พี่จะกลับแล้ว อารมณ์เย็นลงค่อยมาคุยกัน”
“พี่ภู เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องนะ พี่ภู พี่ภู!” ภูวรินทร์ผละจากร่างบางอย่างฝืนตัวแล้วรีบเดินหนีออกมา เพราะกลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้อีกหน่อยคงได้เผลอไปรังแกร่างเย้ายวนตรงหน้าแน่
...เฮ้อ! จะแก้ปัญหายังไงดีวะไอ้ภู พี่ขอโทษนะนิชาที่ต้องทำตัวเลวแบบนี้กับเรา แต่แฟนพี่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดพี่คงทิ้งเขาไม่ได้
ภูวรินทร์เดินมาที่รถพลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างคิดไม่ตก เขาสงสารเธอเหลือเกินแต่เขาก็มีอีกคนที่เป็นตัวจริงอยู่แล้ว
ภูวรินทร์กลับมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมืองในช่วงบ่ายก็นั่งเคลียร์งานที่หอบกลับมาทำที่คอนโดแต่ทำได้พักเดียวก็ต้องหยุดเพราะไม่มีสมาธิ ใจเขานึกถึงแต่ร่างบางไร้เดียงสาที่หอมหวาน เร่าร้อน กลิ่นกายสาวยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา
“ทำไมถึงเอาแต่คอยกวนสมาธิพี่จังนะนิชา” ภูวรินทร์ส่ายหน้าเพื่อไล่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่คอยมารบกวนจิตใจจนเขาว้าวุ่นไม่เป็นอันทำอะไรให้ออกไปต่อให้มันจะไม่ได้ผลก็ตาม
ติ๊งต่อง!
เสียงออดหน้าห้องดังขึ้นทำให้ภูวรินทร์แปลกใจที่มีคนมาหาเขาเพราะนี่ก็เป็นเวลาที่เกือบจะดึกแล้ว ชายหนุ่มผละจากโต๊ะทำงานเดินมายังประตูหน้าห้องเมื่อกดดูที่จอก็พบว่าเป็นหญิงสาวสุดเซ็กซี่ที่กำลังรบกวนจิตใจเขาอยู่ในตอนนี้
“เรามาทำไมนิชา” ภูวรินทร์เปิดประตูออกไปแล้วถามเสียงขรึมเพราะหน้าตายิ้มแย้มร่าเริงแตกต่างจากเมื่อกลางวันของเธอทำให้เขาไม่ไว้ใจนัก เพราะเขารู้กิตติศัพท์ความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจของเธอดี
“หลบไปค่ะ” นิชาดันร่างสูงใหญ่ออกเบา ๆ ก่อนจะแทรกตัวเดินเข้ามาในห้องของเขาแล้วเดินสำรวจไปทั่วห้องชุดสุดหรูทำให้ภูวรินทร์ต้องเดินตาม
“อืม~ ห้องพี่ภูน่าอยู่จังเลยค่ะ นิชาชอบ” นิชาหันมาพูดกับเขาแล้วเดินสำรวจไปยังห้องครัว
“นิชาตอบพี่มาก่อนมาหาพี่มีธุระอะไร นี่มันดึกแล้ว”
“ว้าว~ ครัวสวยจังเลยค่ะ เดี๋ยวนิชาหัดทำอาหารดีกว่าพี่ภูจะได้ทานฝีมือนิชา” นิชาพูดไปพลางเปิดดูตู้และชั้นต่าง ๆ ในห้องครัว
“นิชา” ภูวรินทร์เริ่มหงุดหงิดที่หญิงสาวไม่มีท่าทีจะสนใจในคำถามของเขาก่อนหญิงสาวจะเดินอ้อมไปยังห้องนอนกว้างแล้วทิ้งตัวลงไปที่เตียงใหญ่กลางห้อง
“ว้าว~ นุ่มสบายดีจัง ชาช้อบ~ ชอบค่ะ”
“นิชา! ตอบพี่มาเดี๋ยวนี้ มาทำไม” ภูวรินทร์เดินมาหยุดตรงปลายเตียงแล้วยืนจ้องหน้าเธอด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด
“นิชาก็มาอยู่ที่นี่ไงคะ” นิชายิ้มร่าเริงให้เขาแต่ภูวรินทร์กลับอ้าปากค้างในคำตอบ
“จะมาอยู่ได้ไง กลับไปเดี๋ยวนี้นิชา”
“ทำไมจะอยู่ไม่ได้นิชาเป็นเมียพี่ภู ถ้าจะมาอยู่กับพี่ภูแล้วมันผิดตรงไหน” นิชาตอบกลับเขาแถมยังลอยหน้าตาตอบอย่างไม่สนใจท่าทีของเขาแม้แต่นิด
“พี่ว่าพี่พูดกับเราไปแล้วนะนิชา”
“ชาก็ว่าชาพูดกับพี่ไปแล้วนะคะพี่ภู” นิชาตอบกลับแล้วยิ่งตีหน้ามึนยิ้มใส่เขาราวกับว่าคนตรงหน้ากำลังคุยหวาน ๆ ใส่เธอ
“นิชา ออกไปจากห้องพี่เดี๋ยวนี้!” ภูวรินทร์ตะคอกใส่หญิงสาวเพราะทนที่เธอพูดไม่รู้เรื่องแถมยังกวนประสาทเขาไม่ไหว
“ไม่ออกค่ะ นิชาเป็นเมียพี่ภูแล้วนิชาจะมาอยู่กับพี่ที่นี่” นิชาพูดจบก็เอนหลังลงไปนอนที่เตียงอย่างไม่ใส่ใจเขา
...เอาวะนิชา เมื่อก่อนก็หน้าด้านตื้อเขาจะตาย นี่เสียตัวแล้วยิ่งต้องหน้าด้านเข้าไว้ ไม่งั้นโดนผัวทิ้งแน่
“อย่างเธอเขาไม่เรียกเมียหรอกนิชา แค่สนุกแค่นั้น” ภูวรินทร์พูดออกมาทำให้นิชาแทบทนไม่ไหวลุกขึ้นจากเตียงมายืนประจันหน้าเขา
“ลองดูมั้ยล่ะ มาพิสูจน์กันว่านิชาจะเอาเป็นเมียพี่ได้รึเปล่ากล้ามั้ย”
“ท้าพนัน?”
“กล้าไหมล่ะ” เธอถามกลับด้วยสีหน้าท้าทาย
“คิดว่านี่มันละครรึไง”
“กล้าไหม?” เธอไม่ตอบคำถามเขาแต่ย้ำถามคำเดิมแถมยังถามด้วยน้ำเสียงท้าทายยิ่งกว่าครั้งแรก
“ได้นิชา พี่ให้เวลาเราเดือนเดียวถ้าทำให้พี่รักไม่ได้ก็ไสหัวไป”
“ได้พี่ภู อ้อ! แล้วอย่ารู้ใจตัวเองช้าล่ะ ไม่งั้นมาร้องขอยังไงนิชาก็ไม่รับเป็นผัวหรอกนะ”
นิชาพูดจบทั้งสองก็ยืนจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นอย่างไม่มีท่าทีจะยอมกันจนภูวรินทร์ต้องเป็นฝ่ายผละออกไปด้านนอกห้องเองเพราะทนไม่ไหวด้วยความหงุดหงิด
