บทที่ 4 EP. 4 : ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็เอา

“เฮ้อ! ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะนิชา งั้นวันนี้เรากลับไปก่อนแล้วกันนะเสื้อผ้าข้าวของอะไรก็ไม่มี” ภูวนินทร์ถอนหายใจแล้วนั่งลงที่ปลายเตียง

“ใครบอกไม่มีคะ นิชาหายไปตั้งหลายชั่วโมงก็เพราะไปเก็บเสื้อผ้ามาต่างหาก” นิชายิ้มลอยหน้าลอยตาตอบเขา

“ฮะ!” ภูวรินทร์ถึงกลับตะลึงในสิ่งที่นิชาบอก นี่เธอไม่ได้ยินที่เขาบอกเธอก่อนจะแยกกันเลยรึไง หรือไม่รู้สึกเสียใจโกรธแค้นอะไรบ้างเลยหรือที่เขาปฏิเสธที่จะรับผิดชอบเธอ ทำไมถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้

“ตกใจทำไมคะ ก็นิชาบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าจะมาอยู่ พี่ภูคงไม่คิดว่านิชาจะเสียเวลาแค่มาแจ้งให้พี่ทราบล่วงหน้าใช่ไหมคะ”

“...” เขาล่ะยอมใจเธอจริง ๆ จากนี้เขาคงต้องปล่อยให้เธอทำอะไรตามใจแล้วล่ะ ห้ามหรือปฏิเสธอะไรไปก็คงไร้ประโยชน์ เอาวะไอ้ภูแค่เดือนเดียว

“โอเคงั้นคืนนี้นิชานอนห้องนี้แล้วกันเดี๋ยวพี่ไปนอนข้างนอก พรุ่งนี้พี่จะให้แม่บ้านมาจัดการทำอีกห้องให้” ภูวรินทร์พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไป

“ไม่เอานิชาไม่ยอม นิชาจะอยู่ห้องนี้แล้วพี่ภูก็ต้องอยู่ด้วย ก็บอกอยู่ว่าจะมาอยู่กับสามี” นิชาทำท่าดื้อรั้น เดินไปเกาะแขนเขาไว้เหมือนเด็ก ๆ

“ไม่เอาน่ะนิชามันไม่ดีอย่าทำแบบนี้” ภูวรินทร์หันมามองเธอด้วยความเอือมระอาก่อนจะพยายามแกะมือเธอออก

“ทำไมคะกลัวหวั่นไหวให้นิชารึไง” นิชายักคิ้วให้ชายหนุ่มอย่างท้าทาย

“พี่ไม่กลัวหรอกนิชา แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันนอนด้วยกันคนที่เสียก็มีแต่นิชา”

“ไม่ได้เป็นอะไรเหรอคะ แล้วที่ทำกับนิชาเมื่อคืนนี่คืออะไร นอนเล่นเหรอคะ” นิชาเริ่มใส่อารมณ์เสียงเหวี่ยงใส่ชายหนุ่ม

“เรื่องเมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืนนิชามันพลาดไปแล้ว เราจะทำให้มันแย่ไปมากกว่านี้ทำไมคนที่เสียหายคือเรานะ” ภูวรินทร์พูดกับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“แล้วยังไงคะมันพลาดไปแล้วก็เลยจะให้ลืม ให้มันผ่านไปโดยที่คนที่เป็นฝ่ายเสียก็มีแค่นิชาคนเดียวเหรอคะ” นิชาตอบเขาไปด้วยสีหน้าจริงจังบ้าง

“นิชาพี่ขอโทษ” ภูวรินทร์ได้ยินเธอพูดแบบนั้นก็รู้สึกผิด เพราะที่เธอพูดก็เป็นเรื่องจริง

“ช่างมันเถอะค่ะ นิชาก็ไม่ได้อยากให้พี่มารับผิดชอบนิชาเลยสักหน่อย นิชารู้พี่มีแฟนอยู่แล้ว แต่สิ่งที่นิชาเสียไปมันก็สำคัญกับชีวิตลูกผู้หญิงไม่ใช่เหรอคะ นิชาก็แค่ขอโอกาสพิสูจน์ตัวเองขอโอกาสแค่แป๊บเดียวในการทำให้พี่รัก แค่เดือนเดียวเองมันไม่มากไปไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมไม่เปิดโอกาสให้นิชาได้ใกล้ชิดพี่ ได้พยายามทำให้พี่รักบ้าง” นิชามองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ น้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาเป็นสาย

“นิชา เอ่อ อย่าร้องไห้ลยนะ พี่ขอโทษนะครับ” ภูวรินทร์มองนิชาที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้าอย่างสงสาร ภายในใจรู้สึกหน่วงแปลก ๆ ที่เห็นน้ำตาของเธอ ก่อนจะโอบตัวเธอมากอดปลอบเบา ๆ

“พี่ภูให้โอกาสนิชาบ้างได้ไหม หรือว่าพี่ลำบากใจถ้างั้นนิชาไปก็ได้ค่ะ นิชาจะไม่มากวนใจพี่ภูอีก” นิชาว่าพลางปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ร่างบางสะอึกสะอื้นจะตัวสั่น

“นิชาเงียบก่อนนะครับ พี่ขอโทษนะที่เห็นแก่ตัว อย่าร้องนะคนเก่ง เงียบก่อนนะ เอาเป็นว่าตกลงตามที่นิชาบอกนะครับ”

“ขอบคุณนะคะพี่ภู” นิชาเงยหน้ามาสบตาเขาด้วยแววตาเศร้าสร้อย

“ครับ เลิกร้องไห้นะคนเก่ง ไหนบอกว่าเอาของมาแล้วอยู่ไหนพี่ไม่เห็นเลย” ภูวรินทร์เช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆ ก่อนจะถามหากระเป๋าเสื้อผ้าของหญิงสาว

“อยู่ที่รถค่ะ นิชาขอพักสักครู่เดี๋ยวลงไปเอา พี่ภูไปพักผ่อนเถอะค่ะ” นิชายิ้มให้เขาบาง ๆ

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปเอาให้ดีกว่า นิชาไปล้างหน้าล้างตาดีกว่าเดี๋ยวตาบวมไม่สวยนะ หรือจะอาบน้ำเลยก็ได้นะผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้ครับ พี่ไปเอากระเป๋าให้แป๊บเดียว” ภูวรินทร์ยิ้มให้เธอก่อนจะผละจากร่างบางเพื่อไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าให้ตามที่บอก

นิชามองตาร่างสูงของภูวรินทร์ไปจนลับตาก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากออกมาช้า ๆ

“อิอิ แค่บีบน้ำตาแสดงละครนิดหน่อยพี่ภูก็ใจอ่อนแล้วเหรอคะ อ่อนไหวจังเลยค่ะสามีขา” นิชาหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานที่สามารถหลอกเขาได้อย่างแนบเนียนก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำ

นิชาหยิบผ้าเช็ดตัวออกมาก่อนจะชะงักตัวนึกอะไรสนุกออกแล้ววางมันลงที่เดิม จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกายเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์ห่อหุ้มกาย เดินฮัมเพลงเบา ๆ ไปยังห้องน้ำแล้วอาบน้ำชะรำร่างกายอย่างสบายใจ

ภูวรินทร์เดินถือกระเป๋าเสื้อผ้าของหญิงสาวกลับขึ้นมาบนห้องก่อนจะเดินเอากระเป๋าของเธอเข้ามาเก็บยังห้องแต่งตัวในห้องนอน

ซ่า~ เสียงน้ำดังจากห้องน้ำทำให้ภูวรินทร์รู้ว่านิชาอาบน้ำอยู่ชายหนุ่มจึงเดินไปนั่งเล่นที่เตียงนอนเพื่อรอเวลาอาบน้ำต่อจากเธอ เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วเขาเริ่มจะเพลียอยากพักผ่อน

“พี่ภูขา พี่ภูมารึยังคะ” เสียงนิชาตะโกนขึ้นมา

“ครับพี่มาแล้ว” ภุวรินทร์ตะโกนตอบเธอไป

“พี่ภูขา นิชามีเรื่องรบกวนหน่อยน่ะค่ะ”

“มีอะไรนิชา” ภูวรินทร์เดินไปยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำเพื่อที่จะได้คุยกับเธอได้ถนัด

“นิชาไม่มีผ้าเช็ดตัวน่ะค่ะ หาไม่เจอพี่ภูหยิบให้หน่อยได้ไหมคะ”

“แป๊บนึงนะ” ภูวรินทร์ตอบแล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบผ้าเช็ดตัวให้หญิงสาว

“ได้แล้วนิชา” ภูวรินทร์เดินถือผ้าเช็ดตัวมาให้เธอที่หน้าประตู

“พี่ภูสอดเข้ามาด้านในเลยค่ะเดี๋ยวนิชาเอื้อมไปเอา” นิชาตอบเขาภูวรินทร์จึงแง้มประตูออกเล็กน้อยเพื่อสอดผ้าเช็ดตัวเข้าไป

“แป๊บนึงนะคะนิชาเอื้อมไม่ถึง” นิชาบอกเขาก่อนจะยืนยิ้มแล้วแกล้งลื่นล้มลงไป

“โอ้ะ! โอ้ย!” เสียงเหมือนมีคนลื่นล้มลงไปที่พื้นตามด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บของหญิงสาวทำให้ภูวรินทร์ตกใจตะโกนถามเธอ

“นิชา! เป็นอะไรน่ะ!” ภูวรินทร์ถามด้วยความตกใจจนเผลอทิ้งผ้าเช็ดตัวลงไปที่พื้น

“พี่ภูช่วยนิชาด้วยค่ะ นิชาลื่นล้มขยับตัวไม่ได้” นิชาแกล้งทำเสียงสั่นเครือเจ็บปวด ภูวรินทร์ได้ยินดังนั้นก็รีบผลักประตูห้องน้ำเข้าไป วินาทีที่เขาเข้าไปก็พบกับร่างบางที่นั่งน้ำตาคลอกุมเท้าอยู่ที่พื้น แต่ร่างที่แสนเซ็กซี่เย้ายวน หน้าอกใหญ่โตจนเกินตัว เอวบางคอดรับกับสะโพกผายงาม แถมยังเปลือยกายเปียกทั้งตัวกลับเบนความสนใจให้เขาจ้องมองอย่างตกตะลึงลืมว่าตอนนี้เธอกำลังเจ็บเพราะลื่นล้ม

“พี่ภูคะ” นิชามองเขาอย่างเขินอาย

...แหมสามีขา อย่ามัวตะลึงสิคะมาปล้ำ เอ้ย! มาช่วยเมียก่อนอุตส่าห์ยอมแกล้งล้มจริงขนาดนี้

“เอ่อ คือ นิชาเจ็บตรงไหน” ภูวรินทร์ดึงสติกลับมาก่อนจะเดินไปหาเธอแล้วนั่งลงไปถามหญิงสาวแต่สายตากลับจ้องมองที่หน้าอกโตน่าขย่ำสลับกับกุหลาบงามที่เขารู้ดีว่าหวานบริสุทธิ์แค่ไหน

“นิชาเจ็บขาค่ะ ขยับไม่ไหว เจ็บสะโพกด้วย” นิชาเอื้อมมือไปจับที่แขนเขาแล้วทำหน้าเหมือนคนเสียขวัญจากการลื่นล้ม

“ไหวไหม เดียวพี่พาไปข้างนอกนะ” ภูวรินทร์ช้อนมือไปอุ้มร่างบางมาแนบอกพลางแขนขาสั่น ใจก็เต้นตึกตัก ก็มีสาวงามรูปร่างเซ็กซี่เร้าใจมาแก้ผ้าให้อุ้มขนาดนี้ใครจะไม่หวั่นไหวกัน ยิ่งได้สัมผัสร่างกายเธอมากเท่าไหร่ภูวรินทร์ก็รู้สึกถึงความคับแน่นและอึดอัดของอวัยวะที่กลางลำตัวของตัวเอง

...เย็นไว้นะไอ้ภูอย่าทำผิดไปมากกว่านี้

นิชาเอื้อมมือไปคล้องคอเขาแล้วเบียดตัวเข้าหาอกแกร่งของเขาอย่างจงใจที่จะให้หน้าอกโตของตัวเองบดเบียดกับร่างกายเขา

ภูวรินทร์ข่มอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถเดินพานิชาไปวางลงที่เตียงก่อนจะห่มผ้าให้เธอเพื่อปกปิดร่างเปลือยเอาไว้

“เดี๋ยวพี่ไปเอาชุดนอนมาให้ใส่แล้วจะไปเอายามาทาให้ นิชาไหวไหม” ภูวรินทร์ถามเธอหลังจากจัดการห่มผ้าห่มให้เธอเสร็จ

“ไหวค่ะ ชุดนอนนิชาอยู่ในกระเป๋ารบกวนพี่ภูด้วยนะคะ” นิชาพูดจบภูวรินทร์ก็พยักหน้าตอบรับแล้วเดินไปที่ห้องแต่งตัวจัดการเปิดกระเป๋าของเธอเพื่อค้นหาชุดนอนให้หญิงสาวแต่เมื่อเปิดกระเป๋าของเธอเขาก็ต้องเหงื่อตกเพราะตอนนี้เขามีอารมณ์จนแก่นกายขยายใหญ่แทบระเบิดอยู่ในกางเกง จากการสัมผัสและมองร่างเปลือยของเธอ เขาอุตส่าห์รีบมาหาชุดนอนให้เธอใส่เพื่อจะได้ปิดบังร่างงามแต่ดูชุดนอนของแม่คุณแต่ละชุดสิ นี่มันชุดนอนไม่ได้นอนชัด ๆ สาบานได้เลยว่าหนึ่งเดือนนี้เขาได้ตบะแตกรังแกเธอแน่เผลอ ๆ อาจเป็นคืนนี้เลยด้วยซ้ำ

...นี่ตกลงจะมาพิสูจน์ตัวเองเพื่อให้พี่รักหรือจะมายั่วพี่กันแน่นิชา ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็เอาเลยแล้วกันไอ้ภู

ภูวรินทร์คิดในใจพลางมองชุดนอนห้าหกชุดในมือก่อนจะตัดสินใจหยิบชุดที่เขาคิดว่ามันโป๊น้อยที่สุด แล้วค้นหากางเกงชั้นในเพื่อให้เธอใส่นอน

“นิชา ถ้าพี่ทนไม่ไหวจะมาว่าพี่รังแกเราทีหลังไม่ได้นะ” ภูวรินทร์พูดกับตัวเองสายตาก็จ้องมองที่จีสตริงสีแดงเพลิงในมือ