บทที่ 32 บทที่ 27

สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ พัดผ่านจวนท่านอ๋องสาม กลิ่นอายของความสุขอบอวลไปทั้งจวนเลยก็ว่าได้

มีคนสองคนยืนกอดกันชมดอกบัวที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ในสระใหญ่

การได้รักใครซักคน แล้วคนๆ นั้นรักตอบ มันคือความสุขที่ไม่มีสิ่งใดบนโลกนี้เทียบได้อีกแล้ว

@@@@@@@@@@@@@@@จบ@@@@@@@@@@@@

อยากให้เป็นนิยายรักที่ไม่ยาวมาก ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ