บทที่ 76 บทที่ 4

บทที่4

พัดชาลืมตาตื่นขึ้นในความมืดเธอยังจำแสงสุดท้ายที่เห็นได้ตอนที่พี่ว่านสะบัดเหวี่ยงแขนเธอสุดแรงทำให้เธอพลัดตกบันไดลงมา ความเจ็บระบมรวดร้าวที่ร่างกายได้รับยามตกกระทบขั้นบันไดมันยาวนานราวกับเหตุการณ์นั้นนั้นเกิดขึ้นเป็นชั่วโมงแต่แท้จริงแล้วเพียงแค่เสี้ยวนาทีเท่านั้น

เธอลืมตาแต่ไม่กล้าแม้แต่ที่จะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ