บทที่ 57 น้ำเมา

พูดจบเขาก็รีบขับรถออกมาจอดยังที่ลับตาคนในซอยเปลี่ยว แทบจะไม่มีบ้านผู้คน มีแต่เพียงตึกร้าง และ ต้นไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นปกคลุม 

"อาจารย์..มาที่นี่ทำไมคะ" พลอยใสตาโตก่อนจะหันไปถามเจ้าของรถที่ตอนนี้นิ่งเงียบ

"ทำไมเธอถึงชอบทำตัวให้ฉันโมโหอยู่เรื่อย"

"หนูเปล่าสักหน่อย ที่นี่มืดแถมน่ากลัวเรากลับกันเถอะนะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ