บทที่ 9 บท9.ม่านรูด

เช้าวันต่อมา

สถาบันสอนภาษา

"เมื่อวานขัดห้องน้ำจนปวดแขนไปหมดแล้ว" ดาวบ่นพึมพำนั่งอยู่เคียงข้างเพื่อนสนิทอย่างสกาวเช่นเคย

"อดทนหน่อยอีกไม่กี่วันก็ไม่ต้องทำต่อแล้ว"

"ทำไมผู้อำนวยการใจร้ายจัง พวกมันได้ไปกวาดใบไม้อยู่หน้าลาน ส่วนเราต้องมาทนเหม็นอยู่ในห้องน้ำ!"

"ก็มึงเป็นคนพุ่งไปตบมันก่อน"

"ก็กูทนไม่ไหวนี่นา ปากหรือโถส้วมมีแต่ขยะออกมาทั้งนั้นจากคำพูด"

กลุ่มด้านหน้ายังคงมองจ้องมาด้วยสายตาไม่พอใจ แต่เพราะคงมีเส้นสายใหญ่จึงทำให้การลงโทษนั้นเบากว่าทั้งคู่อย่างเห็นได้ชัด

"สกาวมาอยู่กลุ่มเราไหม" เพื่อนชายคนหนึ่งเดินถือกระดาษมาให้" เขาให้จับกลุ่มทำรายงานกัน"

"ถ้างั้นเอาดาวเข้าไปด้วยได้ไหม"

"ไม่ได้หรอก เราขาดแค่คนเดียว สงสัยดาวต้องไปอยู่กลุ่มอื่นแล้วล่ะ"

"ไม่เอาหรอกถ้าไม่มีดาวก็ไม่อยู่"

"โตแล้วเธอควรจะแยกแยะบ้างนะ กลุ่มนี้คะแนนสูงลิบลิ่ว เธอเองก็ทำคะแนนได้ไม่ดี แต่เพื่อนเธอมีคะแนนดีกว่าตั้งเยอะ อยู่กลุ่มไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ"

สกาวหันหน้ามามองดาว เพื่อนสาวส่งยิ้มพร้อมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันไปอยู่กลุ่มใหม่ เพื่อทำรายงานกิจกรรม

ห้องน้ำชั้นล่าง

"ได้ข่าวว่าพวกมันแยกย้ายกันอยู่" เสียงดาพูดพร้อมปัดบลัชออน ตามมาด้วยกลุ่มเพื่อน

"พวกมันแยกกันอยู่ ก็ถือโอกาสเล่นงานซะเลยสิ"

"กูก็คิดเอาไว้เหมือนกัน ได้ข่าวว่ามันกลับกับอาจารย์เชนอีกแล้วนะ อีกสก๊อยคนนั้น"

"หน้ามันก็ไม่ได้สวยมาก แถมทรงผมแปลกประหลาดแต่หุ่นก็ถือว่าดี แค่นี้ทำไมอาจารย์หลงมันจัง"

"ที่เขาหลงไม่ใช่เพื่อความสวยความแปลกแต่น่าจะเป็นความมั่นกับความใจง่ายมากกว่า"

"จริงด้วย ฮ่าๆ ฮ่าๆ"

กลายเป็นประเด็นพูดกันหนาหูค่อนไปทางแย่ ทุกคนโจมตีทางสกาวคนเดียวเท่านั้นเนื่องจากอาจารย์เชนแสดงปฏิกิริยาเมื่ออยู่ใกล้กันอย่างสนิทสนมมากเกินไป

"วันนี้กูกลับก่อนนะฝากขัดห้องน้ำด้วย" ดาวเดินมาหาสกาวที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวาง "น้าสาวบอกให้ไปช่วยงานแบบเร่งด่วนเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวกูขัดเองได้ ห้องน้ำแค่ไม่กี่ห้อง"

"ขอบใจนะมึงเอาไว้พรุ่งนี้กูเลี้ยงไอกครีม"

"เก็บเงินมึงไว้ซื้ออุทันทิพย์เถอะค่ะ"

"ว้ายยย! เดี๋ยวนี้เขาใช้ลิปสติกกันแล้ว ฮ่าๆ"

"ก็แค่ล้อเล่น คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ที่เราแต้มอุทัยทิพย์แล้วใส่แป้งฝุ่นหนายิ่งกว่าคอนกรีตถนน ทำไมตอนนั้นมันสวยว่ะ"

เพื่อนซี้ยังคงพูดคุยกันถูกคอกระทั่งเวลา17.00น. ดาวขึ้นแท็กซี่กลับบ้านเนื่องจากมีงานด่วนสำคัญ ส่วนสกาวก็ถือแปรงขัดห้องน้ำทำหน้าที่ถูกลงโทษต่อไป

หลังจากทำทุกอย่างเหน็ดเหนื่อยก็กลับอพาร์ทเม้นท์ สกาวโยนกระเป๋าลงบนเตียงพร้อมซัดตัวนอนอย่างเหนื่อย เพียงหลับตาพริ้มชั่วครู่โทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือน

ติก'

(อีก 5 นาทีลงมาเจอฉันด้านล่างมีเรื่องด่วน)

"เรื่องด่วนอะไรอีกวะ!" สกาวพึมพำพร้อมกระเด้งตัวลุกนั่งจ้องไปที่ข้อความนั้นซึ่งเป็นโปรไฟล์ของอาจารย์เชน สาวน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดา เสื้อแขนสั้นกางเกงขายาว

เมื่อมาถึงยังจุดนัดหมายก็โดนสั่งให้นั่งบนรถจากนั้นก็ขับออกไปด้วยความรวดเร็วว่องไวคล้ายเร่งรีบ

"เบาๆ หน่อยก็ได้มั้งคะอาจารย์ จะรีบไปไหนเนี่ย?!" การขับขี่หวาดเสียวแม้สกาวจะคาดเบลล์แต่ก็ยังหวั่นกลัว

"ต้องรีบสิเพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเพื่อนของเธอ และ เพื่อนของฉัน"

"เกิดอะไรขึ้นกับดาวคะ!!"

"เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองนั่นแหละ"

"บอกมาก่อนไม่ได้หรือไงอยากรู้ตอนนี้"

"เธอช่วยหุบปากแล้วนั่งนิ่งๆ ฉันไม่มีสมาธิขับรถ"

"โอ๊ยยยย อะไรของอาจารย์เนี่ย"

ขับมาได้สักพักก็ถึงเป้าหมาย เชนเลี้ยวรถไปยังม่านรูด 24 ชั่วโมงที่เป็นป้ายไฟกระพริบ

สกาวตกใจเล็กน้อย เธอไม่ได้อ่อนต่อโลกถึงไม่รู้ว่าสถานที่นี้มีไว้สำหรับทำอะไร..เมื่อถึงห้องด้านใน เขาก็ขับเลี้ยวไปจอดโดยที่มีรถเก๋งอีกคันจอดอยู่ก่อนหน้า

แกร๊ก

"อีดาว!" สกาวพุ่งเข้าไปเมื่อเห็นเพื่อนอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ "มึงมาทำอะไรที่นี่เนี่ย"

"มะ มึงมาได้ไง"

"อาจารย์เชนไปรับกูมา กูถามว่ามึงมาทำอะไรในสถานที่แบบนี้.."

"คือกู ฮึกกก กู แบบว่า"

"มึงจะพูดตะกุกตะกักทำไมวะ บอกมาสิ"

"กูมาขายตัว ฮึบบบ พอใจแล้วหรือยัง!"

"!!!!"