บทที่ 11 นางเป็นสตรี

“ขอบคุณน้ำใจเจ้าครั้งนี้ข้าจะไม่มีทางลืม” เหลียงฟางหรูออกจากที่ซ่อนหยิบห่อแป้งขึ้นมาถือไว้ น้ำตาพลันรื้นขึ้นมาตามขอบตา หากไม่นับมารดาแล้วผู้ที่ดีกับนางก็มีน้อยจนใช้นิ้วนับพอ

เช่นนี้ไม่ว่าผู้ใดดีด้วยหรือผู้ใดร้ายด้วยนางจำได้ทั้งนั้น...

นางลัดเลาะ ซุกซ่อน จนสามารถมาถึงด้านหนึ่งของจวนที่กำแพงต่ำที่สุด ...