บทที่ 64 ไม่รู้เป็นตาย

เกือบสองชั่วยามหมอหลวงจึงวางมือจากการรักษาก่อนจะหันไปทูลต่อท่านอ๋อง ยามนี้ได้รักษาจนหมดแล้วมีเพียงต้องรอให้ซื่อจื่อฟื้นเท่านั้น

“ข้ารู้แล้วเฝ้าซื่อจื่อที่นี่เถิด” จิ้งอ๋องมองบุตรชายที่นอนแน่นิ่งก่อนจะหันไปตอบรับหมอหลวง จากนั้นจึงเดินออกจากตำหนักมุ่งหน้าไปท้องพระโรงตำหนักใหญ่

ขุนนางเหล่านั้นต้องรอให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ