บทที่ 192 โรคระบาด 2

มิรู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด หานฉงหรงจึงรู้สึกตัวตื่น ทว่าเปลือกตาทั้งสองข้างคล้ายมีอะไรบางอย่างปิดบังเอาไว้ หญิงสาวตระหนกเล็กน้อย ทว่าเมื่อสงบใจลงจนรู้ว่าสิ่งที่ปิดตาตนอยู่ช่างอบอุ่นและคุ้นเคย นางค่อยคลี่ยิ้มอ่อนโยนขณะเอ่ย "ท่านอ๋อง" 

นางพยายามผุดลุกขึ้นนั่งจึงค่อยรู้สึกว่าที่ตักของนางมีผ้าแพรเพลาะผืนบ...