บทที่ 214 บทส่งท้าย 3

เหวินซิ่วเดินนำหานฉงหรงที่จับแขนของหลีรั่วเดินผ่านสวนใหญ่และเขามออันร่มรื่นงดงามและหอตำราที่เงียบสงบห่างไกลผู้คน ก็ถึงเรือนเล็กที่ภายนอกดูเหมือนเป็นเรือนที่ใช้เก็บของเก่า ทั้งทรุดโทรมรกร้าง ทว่าเมื่อกระดานพื้นเรือนหลังเล็กถูกเปิดออก จะเห็นบันไดเล็กที่เมื่อเดินลึกลงไปคือคุกใต้ดินของจวนเป่ยหนานอ๋องที่...