บทที่ 2 สามีเก่า

บทที่ 2

สามีเก่า

หนิงเซียนเดินออกมาหน้าจวน นางเห็นสามีเก่ามองมาที่นางด้วยใบหน้าเย็นชา เขายังหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของเขา การขอหย่าของหนิงเซียนเป็นฟางเส้นสุดท้าย เพราะมันคือการฉีกหน้าเขาชัดเจน

อันเกาหมิงยืนอยู่นอกเขตประตูจวน รอให้นางไปพบเพราะคนของหนิงเซียนไม่ให้เขาเข้ามาด้านใน

ในความทรงจำของร่างนี้ สามีของนางจะเย็นชาเสมอ ความอ่อนโยนที่นางอยากได้เขาไม่เคยมีให้ แต่เขากลับเอามันไปมอบให้สตรีเสแสร้งผู้นั้น

ด้านข้างของเขาคือเมียอีกคนที่เขาพากลับมาเมืองหลวงเป็นเหตุให้เจ้าของร่างและเขาแตกหักกัน

หนิงเซียนชอบนิสัยเจ้าของร่างนะ เด็ดขาดดี เป็นสตรีที่หัวใจแกร่งใช้ได้ โลกนี้ไม่มีสตรีคนไหนที่กล้าต่อว่าหากสามีตนเองจะมีผู้หญิงอื่นมากมาย เจ้าของร่างถือว่าฉีกกฎโดยแท้

นิสัยเหมือนนางจริง ๆ จนคิดว่าเป็นคนคนเดียวกัน ยิ่งถ้าตัดเรื่องคิดถึงสามีเก่าออกไปยิ่งคล้าย

จวนแห่งนี้เป็นจวนที่หนิงเซียนซื้อไว้นานมาแล้ว จวนหลังใหญ่อยู่ห่างจากเขตกลางเมืองออกมามาก รอบด้านยังเต็มไปด้วยธรรมชาติ ออกจะใหญ่กว่าจวนอันด้วยซ้ำ

ข้ารับใช้ที่นี่ก็มีไม่มากเพราะนางนำเพียงคนของตนเองมาด้วย พวกเขาคือคนแคว้นเหยาเช่นเดียวกับหนิงเซียน โดยรับคำสั่งจากบิดานางตามมารับใช้

“ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอะไรท่านแม่ทัพ ถึงได้มาถึงจวนของข้าได้”

หนิงเซียนถามเสียงเย็นชา ดวงตาของนางว่างเปล่า ไร้รอยอารมณ์ความรู้สึก เรียวปากสีแดงสดแย้มยิ้มเล็กน้อย ส่งให้ใบหน้าของนางงดงามขึ้นเท่าตัว

“ข้ามาตามเจ้ากลับจวน”

หนิงเซียนเลิกคิ้ว นางหัวเราะออกมาราวกับพบเรื่องตลก สายตาที่มองอดีตสามีอย่างไร้เยื่อใย สิ่งที่หนิงเซียนแสดงออก ทำเอาผู้มาเยือนมึนงงกับท่าทีของนางที่เขาเห็น

“ข้ากับท่านเราหย่ากันแล้ว จากนี้คือคนแปลกหน้า หาใช่สามีภรรยาดังเก่า ท่านมาตามข้าไปจวนอันเพราะเหตุผลอะไร…ท่านแม่ทัพ”

ทันทีที่คำว่าท่านแม่ทัพออกจากเรียวปากงาม อันเกา-

หมิงถึงกับหน้าเครียด สายตาของเขามองมาที่ร่างของภรรยาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นางควรเรียกเขาว่าท่านพี่ หาใช่ท่านแม่ทัพ

เขามาที่นี่ด้วยตัวเองก็ถือว่าลงทุนมากแล้ว มีที่ไหนบุรุษต้องตามง้อสตรี

“หย่าแล้วก็แต่งใหม่ได้”

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินยอม ดวงตาคมจ้องร่างภรรยาในชุดสีแดงสดด้วยความไม่พอใจ นางควรเชื่อฟังเขา

“ตลกแล้ว หย่าแล้วจะแต่งได้อย่างไร”

“ย่อมได้ หากเจ้ายินยอม”

“ท่านแม่ทัพ ข้าไม่คิดกลับจวนอันอีกแล้ว ไม่คิดใช้สามีร่วมกับใคร ก่อนแต่งงานกันท่านเคยรับปากข้า บอกว่าจะมีข้าเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียว รักข้า เชิดชูข้าเหนือสตรีทุกนาง ไม่ว่าใครเข้าหาท่านจะปฏิเสธ แต่วันนี้ท่านทำผิด สัญญาที่ท่านเคยให้ข้ามันถูกฉีกจนขาดสะบั้น มันก็เหมือนวาสนาของเราสองคน…วาสนาของข้ากับท่านขาดลงแล้ว”

คำพูดของหนิงเซียนทำให้คนที่มาแอบฟังหน้าจวนที่เป็นสตรีถึงกับพยักหน้าเห็นด้วย ใครบ้างจะอยากให้สามีคบสตรีอื่น ที่ต้องยอมเพราะจำเป็น แต่ถ้ามีเงินอย่างอีกฝ่ายก็คิดออกมาเช่นกัน แทนที่จะทนเจ็บปวดกินน้ำตาแทนข้าว

“ข้าก็เชิดชูเจ้าเหนือทุกคน เจ้าคือเมีย เอกเป็นฮูหยินของจวน”

“ข้าไม่ได้อยากเป็นเมียเอกท่านแม่ทัพ ข้าอยากเป็นเมียเดียว ก่อนจะตัดสินใจแต่งงานข้ามีคำถามต่อท่านหลายข้อ หนึ่งในนั้นคือเรื่องนี้ ชายชาตินักรบอย่างท่านในตอนนั้นรับปากข้า แต่สุดท้ายท่านทำไม่ได้ ท่านหวังให้ข้ากลับไปจริงหรือ กลับไปหาท่านแล้วอยู่ในจวนที่มีเมียอีกคนของท่านน่ะหรือ ตลกสิ้นดี”

หนิงเซียนพูดด้วยรอยยิ้ม นางไม่สนใจใบหน้าที่ตอนนี้ปรากฏแววโทสะของอดีตสามี โกรธไปก็เท่านั้น เขาไม่มีปัญญาทำอะไรนางแน่

สตรีด้านข้างอันเกาหมิงเดินออกมาด้านหน้า จูอินคุกเข่าลง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา สายตาเศร้าเสียใจมองมาที่หนิง-

เซียนราวกับขอโทษที่ทำผิด

“พี่สาว เรื่องนี้เป็นข้าที่ผิดเอง ท่านอย่ากล่าวโทษท่านพี่เลยนะเจ้าคะ ข้าเป็นคนที่ผิด คนอื่นไม่เกี่ยว เพราะข้าทำให้พวกท่านต้องบาดหมางกัน”

หนิงเซียนมองอีกฝ่ายด้วยหางตา ไม่สนใจมองมากไปกว่านี้

ในนิยายสตรีอย่างจูอินคือสตรีร้ายกาจที่ร้ายลึกมาก แสดงละครตบตาคนอื่นเก่ง เป็นคนมากเมตตา อ่อนโยน น่าสงสาร ทำตัวจำยอมเสมอมา ทำให้คนอื่นสงสารเห็นใจ ทั้งที่จริงคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง เป็นคนที่ทำให้บุตรสาวร่างนี้เดินไปถึงปากเหวแห่งความตายทั้งที่อายุเพียงสิบห้าปี

จูอินอิจฉาอี้เยว่ที่งดงามกว่าบุตรสาวตน เกลียดชังอี้เยว่ที่มารดาอย่างหนิงเซียนคือสตรีเดียวที่อันเกาหมิงลืมไม่ได้จนไม่ยกอีกฝ่ายเป็นภรรยาเอกแทน ทั้ง ๆ ที่หนิงเซียนตายไปหลายปีแล้ว

ด้วยความที่มีบุตรสาวเหมือนกัน อายุห่างกันไม่ถึงหนึ่งปี ทำให้จูอินสร้างข่าวทำลายชื่อเสียงอี้เยว่ บุตรของร่างนี้นับครั้งไม่ถ้วน จนถูกคนที่หลงรักที่เป็นถึงองค์ชายทำร้ายจิตใจสารพัด ทั้งที่เขาเข้าหาอี้เยว่เพราะต้องการอำนาจ ออกปากหลอกลวงบุตรสาวนางให้หลงรัก ช่วยเหลือจนบุตรสาวของนางทุ่มสุดตัว

สุดท้ายองค์ชายรองก็เลือกบุตรสาวอีกฝ่ายและทำร้าย

อี้เยว่อีกครั้ง ทำให้บุตรสาวของร่างนี้อย่างอี้เยว่กลายเป็นสตรีเสียสติมากขึ้นกว่าเดิม สองแม่ลูกเหมือนกันไม่มีผิด ทำลายชีวิตคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ทุกอย่างที่ต้องการ

คิดมาถึงตรงนี้ หนิงเซียนยิ่งรู้สึกสนุก นางอยากจะเห็นว่าหากอนาคตเปลี่ยนไป ทุกอย่างไม่กลับมาเป็นเช่นที่เคยปรากฏในนิยาย มันจะสนุกมากขนาดไหน

“จูอิน…เจ้าลุกขึ้นเถอะ คุกเข่าไปก็ไร้ผล ยิ่งเจ้าทำตัวน่าสงสาร แบกรับความผิด ข้ายิ่งเวทนา จากที่ได้ข่าวมาเมื่อหกปีก่อนเจ้าคือสาวชาวบ้านเขตชายแดนที่ยากจน เจ้าเข้ามาทำงานเป็นสาวใช้ในกองทัพจนลงทุนวางยาปลุกกำหนัดแม่ทัพใหญ่ของกองทัพจนได้เสียกัน จากวันนั้นเขาก็ซ่อนเจ้าจากข้า เก็บเงียบเรื่องนี้นานนับสองเดือน จนเจ้าตั้งท้องเขาถึงได้รับเจ้าเป็นเมียอีกคนด้วยความจำใจ บอกตามตรงว่าข้าสงสารเจ้านะ คงไม่ค่อยมีทางเลือกมากถึงได้วางยาบุรุษทำให้เขากลายเป็นสามี แต่พอใครถามเจ้ากลับหน้าหนาพูดเต็มปากว่าท่านแม่ทัพรักเจ้า เอ็นดูเจ้า จึงรับเป็นเมียอีกคน สิ่งที่เจ้าพูดกับความจริงต่างกันมากนะ”

ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ถึงกับสูดหายใจ มองไปที่

ฮูหยินรองจวนอัน สายตาที่เคยเอ็นดูสงสารเปลี่ยนเป็นรังเกียจชัดเจน ยิ่งสตรีที่ทำเรื่องแบบนี้ยิ่งแสดงความเกลียดชัง

คนที่ทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ได้ จะน่าคบหา เป็นสตรีที่น่าสงสารได้ยังไงกัน กล้าปีนเตียงผู้อื่น ไหนจะวางยาหวังยกฐานะตนเอง

“พี่สาว ท่านพูดเช่นนี้ได้ยังไงกัน ข้าไม่ได้…”

“ไม่ได้อะไร เรื่องนี้ท่านแม่ทัพบอกข้าเองเมื่อเขาตัดสินใจพาเจ้ามาที่เมืองหลวง และเขายังมอบหลักฐานที่เจ้าวางยาเขาให้ข้า แต่ที่ข้าหย่าไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้ เพราะเขาพลาด แต่ยังเลยตามเลย เรียกหาเจ้าเสมอจนเจ้าท้อง นี่คือเหตุผลจริง ๆ ที่ข้าหย่า พลาดเพียงครั้งข้าไม่ว่า แต่พลาดแล้วไปต่อมันไม่น่าให้อภัย”

จูอินสะอึกจนพูดไม่ออก นางเงยหน้ามองสามีก่อนจะพบว่าเขาไม่ได้มองนางแม้แต่น้อย ไม่ช่วยแก้ต่างให้นางสักนิด แบบนี้ภาพลักษณ์ที่นางสร้างไว้ก็พังลงแล้ว สายตาของเขาจับจ้องที่ร่างของสตรีอีกคน

จูอินได้แต่กำมือแน่น ไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะถ้าพูดแล้วอีกฝ่ายมีหลักฐานจริงนางจะไม่เหลือชิ้นดี วันนี้ว่าจะมาทำตัวน่าสงสารเรียกความเห็นใจ กลายเป็นว่านางมาฆ่าตัวเอง

“ข้ายอมรับว่าผิด แต่คนเราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้”

อันเกาหมิงยอมรับออกมาตรง ๆ เขามองนางที่เขารักด้วยความหวัง หวังว่านางจะยอมให้อภัยสักครั้งและกลับมา เขาเพียงอยากให้นางยอมให้เขาบ้าง ยอมเป็นรองให้เขาอยู่เหนือกว่าให้สมกับที่เขาเป็นผู้นำตระกูล

ส่วนจูอินที่ได้ยินว่าสามียอมรับว่าเรื่องทั้งหมดคือความจริง นางยิ่งรู้สึกอับอาย เขาควรจะปกป้องนาง อย่างน้อยควรเก็บเรื่องนางวางยาเขาเป็นความลับ หาใช่เอามาบอกอีกฝ่ายจนอีกฝ่ายพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนมากมาย ทำลายชื่อเสียงนางไม่หลงเหลือ

“ข้าไม่ต้องการให้ท่านแก้ไข ข้าไม่ชอบใช้ของร่วมกับใครเรื่องนี้ท่านรู้ดี”

“ข้าจะลดฐานะจูอินเป็นเพียงอนุ หากเจ้าจะพอใจ”

จูอินตะลึงไปทันที นางจ้องมองสามีด้วยความตกใจปนไม่อยากจะเชื่อ เพียงเพราะอยากให้มันกลับไปหาก็เอานางมาต่อรอง

“อย่าเลย  ข้าไม่สนใจแล้ว อีกอย่าง ถ้านางยังอยู่ในจวนอันข้าก็ไม่สบายใจอยู่ดี เราหย่ากันแล้วให้จบเท่านี้เถอะ ท่านก็รู้ว่าข้าจะไม่มีทางกลับไป ท่านรู้นิสัยข้าดี ท่านแม่ทัพ”

“แต่ข้าจะรอเจ้า”

“ถ้าอย่างนั้นท่านคงรอข้าจนตาย”

พูดจบหนิงเซียนก็หันหลังเดินกลับเข้าเรือน นางไม่ต้องการพูดกับอีกฝ่ายต่อ วันนี้นางได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ทำให้สตรีขี้อิจฉากระอักเลือด

อยากได้สามีคนอื่นแต่เขาไม่รัก มันก็เจ็บปวดไม่น้อย ถือว่าเอาคืนที่จูอินกล้ามาแสดงความโอหังกับเจ้าของร่างนี้ในวันที่มาที่นี่วันแรก ใบหน้าที่เห็นในความทรงจำของร่างนี้ มันน่าตบด้วยด้ามปืน ติดที่ว่าที่โลกนี้ไม่มีปืนนี่สิ

ส่วนเรื่องยาพิษ ข้าจะเอาคืนทีหลัง