บทที่ 4 ร้อนใจ

บทที่ 4

ร้อนใจ

“หมายความว่ายังไง ฝ่าบาททรงมีโทสะต่อเรื่องนี้ ไหนเจ้าบอกว่าจะไม่มีปัญหา ไยตอนนี้ปัญหาที่เคยว่าไม่มีกลับผุดขึ้นมามากมาย”

จ้าวเสี่ยวในฐานะฮูหยินผู้เฒ่าของจวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ นางมองบุตรชายด้วยความสับสน แถมยังเริ่มมีโทสะเพิ่มมากขึ้นเท่าตัว

“เรื่องนี้ข้าไม่คิดว่าฝ่าบาทจะใส่ใจ”

“แล้วตอนนี้ฝ่าบาทมาใส่ใจได้อย่างไรกัน เจ้าก็รู้ว่านางคือบุตรสาวเสนาบดีใหญ่โตแคว้นเหยา แต่เจ้ายังทำเรื่องจนนางขอหย่าขาด แถมตอนนี้เจ้ายังยอมหย่าง่าย ๆ ปล่อยนางออกไปทำให้ชื่อเสียงจวนอันเสียหาย”

“ท่านแม่ ข้าก็ไม่คิดว่านางจะหย่าจริงในตอนนี้ ข้าเพียงรับคำเพื่อให้นางใจเย็น ใครจะคิดว่านางจะให้เจ้าเมืองมาเป็นพยาน ข้าจึงกลับคำไม่ได้ ทำได้เพียงหย่าตามที่นางต้องการ”

“มาพูดตอนนี้ไม่ทันแล้ว เจ้ากับนางหย่ากันไปแล้ว นางไม่กลับมาเมื่อเจ้าไปง้อ ยังฉีกหน้าเจ้าจนไม่เหลือ ไหนจะเรื่องงามหน้าของจูอินที่สร้างขึ้นอีก”

“ข้าจะไปคุยกับนางอีกครั้ง”

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ นางเหนื่อยหอบจนตัวโยกที่ใส่อารมณ์กับเรื่องนี้ อายุนางก็มากแล้ว ยังต้องมามีเรื่องให้คิดมากไม่จบไม่สิ้น

อันเกาหมิงนำเรื่องนี้มาปรึกษามารดา เขาเองก็ไม่คิดว่าเรื่องจะเลยเถิดมาถึงขั้นนี้

“หึ นางคงยอม สตรีอย่างนางเชิดหน้าสูงเสียขนาดนั้น ตั้งแต่ข้าเกิดมาไม่เคยเห็นใครเป็นเหมือนนางมาก่อน มีอย่างที่ไหน ใจแคบไม่ให้สามีคบหาสตรีนางอื่น ตัวเองไม่มีปัญญาท้องบุตรชายให้แท้ ๆ ยังมาใจแคบเช่นนี้อีก นางไม่คิดจะให้ตระกูลอันมีคนสืบสกุลหรืออย่างไร”

จ้าวเสี่ยวเอ่ยด้วยความไม่พอใจ นางไม่ชอบสะใภ้คนนี้ตั้งแต่ที่หลังคลอดบุตรสาว อีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะตั้งท้องบุตรชายให้นางอีก

บุตรสาวไร้ประโยชน์จะสู้อะไรกับบุตรชายได้ ที่นางอยากได้คือหลานชาย หาใช่หลานสาวไม่ แต่กับจูอินถึงจะเสียหน้าที่รับสตรีมีชื่อเสียหาย ยังต้องทนด้วยตอนนี้อีกฝ่ายตั้งท้องบุตรคนที่สองอยู่

และนางก็เชื่อว่าจะเป็นชาย นางรอหลานชายมานานแล้ว มีโอกาสขึ้นมาจะให้เลือกสตรีที่ไม่มีท่าทีท้องบุตรชายได้อย่างไร

“ข้าเองก็ไม่คิดว่านางจะใส่ใจเรื่องนี้มากขนาดนี้ จูอินที่จริงข้าไม่อยากให้นางมา แต่เห็นว่านางตั้งครรภ์จึงต้องใส่ใจ”

“เรื่องนั้นข้ารู้ดี เอาเช่นนี้ ข้าจะส่งคนไปพบนางให้นางเข้ามาพบข้าที่นี่ อย่างไรข้าก็เคยเป็นแม่สามีของนาง เชื่อว่าอย่างไรนางต้องไว้หน้าข้า ตอนนี้เจ้าก็คุมจูอินให้อยู่แต่ในจวน อย่าออก

ไปไหนมาไหนอีก มีใครในเมืองหลวงชอบสตรีที่มีเล่ห์เหลี่ยมวางยาบุรุษกัน ออกงานก็คงให้นางออกไม่ได้”

“ขอรับท่านแม่”

“อีกอย่าง ไปแจ้งนางว่าข้าจะลดฐานะนางเหลือเพียงอนุ”

“ท่านแม่ แต่นางตั้งครรภ์อยู่ ข้ากลัวว่านางจะเสียใจจนส่งผลถึงบุตรในท้อง วันนั้นที่ข้าเอ่ยปากเรื่องนี้ กลับมานางยังร้องไห้เสียใจจนเจ็บท้องไปสองวัน”

“มันจำเป็น หากไม่ทำเช่นนี้จวนอันกลายเป็นตัวตลกแล้ว ใครใช้ให้เจ้าเอาหลักฐานที่จูอินวางยาไปให้หนิงเซียน คนอื่นจึงรู้หมดแล้วว่าจูอินทำตัวเป็นสตรีหอนางโลมชั้นต่ำจับบุรุษ สตรีเช่นนี้เหมาะสมกับฐานะฮูหยินรองที่ไหน ถ้าจะเลื่อนฐานะให้คงต้องรอเรื่องนี้เบาบางลงก่อน ให้ผู้คนลืมมัน”

“เช่นนั้นข้าจะแจ้งนาง”

“เจ้าไปจัดการเรื่องนางเถอะ เรื่องหนิงเซียนข้าจะจัดการเอง”

“ขอรับท่านแม่”

ฮูหยินผู้เฒ่าหายใจเข้าออกด้วยความยากลำบาก ตัวนางเองคิดว่าอดีตสะใภ้ไม่มีทางหักหน้านางแน่นอน ตอนที่อีกฝ่ายอยู่จวนอันยังใส่ใจเชื่อฟังนางทุกอย่าง

ตอนนี้เพียงอารมณ์ยังร้อนไปเท่านั้น จึงต้องใช้เวลาคุย

หลังจากที่สามีก้าวออกไปจากเรือน ใบหน้าที่อ่อนโยนมากเมตตาเข้าใจง่ายแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ การแสดงก่อนหน้าแตกต่างจากตอนนี้ชัดเจน

จูอินกำมือแน่น ดวงตาจ้องเขม็งออกไปด้านหน้าประตู

“ท่านพี่ทำกับข้าเช่นนี้เพื่อให้มันพอใจ ท่านถึงกับลดฐานะข้าทั้ง ๆ ที่ท่านเคยรับปากข้าแล้ว”

มือของจูอินคว้าเข้าที่แจกันแล้วโยนมันลงพื้น ดวงตาของนางเปิดเผยความอาฆาตแค้นต่อสตรีอีกคนที่เป็นต้นเหตุทำให้ตัวนางต้องมีฐานะเป็นเพียงอนุ

“นายหญิงใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ เมื่อนายหญิงคลอดบุตรชาย เชื่อว่าอย่างไรนายท่านต้องเลื่อนฐานะให้แน่ ตอนนี้เรื่องยังใหญ่โตมีคนสนใจมาก คงต้องรอให้เรื่องเงียบลงก่อน”

จูอินตบหน้าคนสนิทด้วยความไม่พอใจ

“นังโง่ ข้าจะคลอดได้ยังไงในเมื่อข้าไม่ได้ท้องจริง ๆ”

จูอินตะคอกออกมาอย่างเหลืออดในความโง่ของคนสนิท หากนางท้องจริงแล้วนางจะมาคิดอย่างนี้หรือ นางสู้อุตส่าห์ทำทุกทางเพื่อให้สามียอมพานางกลับมาที่เมืองหลวง เพื่อให้เขาตั้งนางขึ้นเป็นฮูหยินรองของจวน เพื่อให้นางได้มีหน้าตา

แต่ทั้งหมดพังลงวันเดียว นางไม่เข้าใจว่าแผนที่นางวางเอาไว้มันผิดพลาดตรงไหน ทำไมนังหนิงเซียนไม่ตาย ยาพิษที่นางนำมาด้วยมันคือยาพิษร้ายแรงที่คนรู้จักน้อยยิ่งกว่าน้อย ไร้สี ไร้กลิ่น ไร้คนรู้จักแล้วมันรอดตายมาได้ยังไงกัน

“บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่มีทางยอมอยู่ในฐานะอนุไปจนตายแน่ ขนาดมันหย่าไปแล้ว มันยังทำให้ข้าตกต่ำได้”

“บ่าวได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพถูกฮ่องเต้เรียกตัวเข้าพบเรื่องนี้ อย่างไรอดีตฮูหยินนางก็มีฐานะเป็นถึงบุตรสาวเสนาบดีแคว้นเหยา เรื่องนี้กระทบความสัมพันธ์แคว้น ที่ท่านแม่ทัพทำลงไปคงเพราะจำเป็น มิใช่อยากได้นางกลับมาจริง ๆ”

จูอินคิดตาม แต่ไม่เห็นด้วย นางต้องหาทางกำจัดนังหนิงเซียนโดยเร็ว ยิ่งมันอยู่ สามีของนางจะไม่มีทางเลื่อนฐานะให้นางแน่นอน

ทางเดียวที่นางจะเป็นใหญ่ในจวนอันได้คือนังหนิงเซียนต้องตาย เมื่อมันตาย ทุกอย่างก็จะง่ายมากขึ้น สามีนางจะไม่ต้องกังวล แม่สามีจะกลับมาเอ็นดู อนาคตจวนอันต้องเป็นของนางและบุตรสาว

“เจ้าไปหาทางซื้อตัวบ่าวในเรือนมัน ข้าจะต้องวางยามันอีกครั้ง”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะพยายาม”

“อย่าใช้คำว่าพยายาม แต่ต้องทำให้ได้ มีมันอยู่ ข้าไม่มีทางมีความสุข ข้าต้องการเห็นมันกับบุตรสาวมันตาย”