บทที่ 5 ไยต้องสนใจคนอื่น
บทที่ 5
ไยต้องสนใจคนอื่น
จดหมายที่หนิงเซียนเขียนถึงบิดาเมื่อวันที่นางหย่ากับสามีตอนนี้ได้รับการตอบกลับแล้ว หนิงเซียนมองจดหมายในมือนิ่งเงียบ นางกำลังคิดว่าคนแบบบิดานางจะแสดงความเห็นอย่างไรต่อเรื่องที่เกิดขึ้น
“ท่านแม่เจ้าคะ อี้เยว่วาดสวยหรือไม่”
หนิงเซียนยิ้มให้บุตรสาว ในมือมีกระดาษที่ถูกวาดด้วยหมึกสีดำ เป็นลายเส้นลากยาวด้วยรอยยิ้ม
“อืม ขอแม่จ้องอีกสักหน่อย นี่มันอะไรกันหืม”
“สายน้ำเจ้าค่ะ อี้เยว่วาดสายน้ำ สายน้ำมันจะไหลไปเรื่อย ๆ ไร้ที่สิ้นสุด เหมือนที่ท่านแม่เคยบอกไงเจ้าคะ”
“ใช่จ้ะ ถึงจะมีหนองน้ำใหญ่ แต่เมื่อมันเต็ม มันจะเกิดเส้นทางน้ำใหม่เสมอ สายน้ำก็เหมือนคน หากเราพบเจอหนทางที่ขวางเรา แต่ในที่สุดเราจะหาทางออกใหม่เจอจนได้ เพียงเราต้องใช้สติเท่านั้น”
“อี้เยว่จะเป็นเหมือนสายน้ำให้ได้เจ้าค่ะ”
“เก่งมาก อี้เยว่ของแม่”
หนิงเซียนมองหลังบุตรสาวที่ไปวาดรูปกับพี่เลี้ยงต่อ นางมองจดหมายก่อนจะเปิดมันออกมาอ่าน ลายมือนี้คือลายมือของบิดาเจ้าของร่างจริง ทั้งยังมีสัญลักษณ์พิเศษที่มุมจดหมายอีกด้วย
บิดาของหนิงเซียนมีบุตรสามคน สองคนคือบุตรชาย เป็นพี่ชายของนาง รับตำแหน่งแม่ทัพคนหนึ่ง อีกคนดูแลกิจการทั้งหมดของตระกูลหนิง ทั้งสองคนแต่งงานแล้วแต่ทุกปีพี่ชายทั้งสองจะมาหานางที่แคว้นโจวเสมอไม่เคยขาด มันคือความห่วงใยที่ไม่ค่อยมีในตระกูลอื่น
สตรีหากแต่งงานก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดออกจากบ้าน แต่งแล้วไปเป็นบุตรสาวบ้านอื่น หาใช่คนตระกูลเดิม
ต่างจากตระกูลหนิงที่ทั้งบิดาพี่ชายสองคนรักใคร่หนิง-
เซียนมาก ถึงขนาดที่ว่าไม่เคยให้นางห่างสายตา แม้จะอยู่ไกลคนละแคว้น
ในจดหมายไม่มีข้อความยาวยืด มีเพียงประโยดเดียวตระกูลหนิงคือครอบครัวเจ้า เพียงเท่านี้หนิงเซียนก็เข้าใจความหมายมันทันที นางไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอะไร เพราะบิดาไม่ทอดทิ้งนางแน่นอน
ตระกูลอันสำหรับแคว้นโจวคือตระกูลใหญ่ เป็นตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่ง แต่ตระกูลหนิงที่แคว้นเหยาก็ไม่ได้ด้อย ออกจะใหญ่กว่าด้วยซ้ำ เพราะว่าเก่าแก่กว่าและมีเส้นสายมากกว่า ยังไม่นับว่านางคือน้องสาวร่วมสาบานของฮองเฮาแคว้นเหยาอีก
บิดาหนิงเซียนมีภรรยาคนเดียว นี่คือเหตุผลที่หนิงเซียนเอ่ยปากถามอันเกาหมิงก่อนแต่งงานว่าเขาจะรักเพียงนางได้หรือไม่ จะอยู่กับนางจนแก่เฒ่า มีเพียงเราสองคนได้หรือไม่ ตอนนั้นเขาตอบว่าได้ ทั้งสีหน้าแววตายังจริงใจซื่อตรง ทำให้เจ้าของร่างตกลงแต่งงานด้วย
แต่วันเวลาเปลี่ยน คำสัญญาที่เคยให้มักเปลี่ยนแปลง อันเกาหมิงที่ทั้งชีวิตใช้ในสนามรบเบื่อหน่ายสตรีที่มีความเป็นผู้นำอย่างหนิงเซียนที่ไม่ได้มีมุมอ่อนหวานมากนัก เมื่อเจอจูอินที่อ่อนหวาน อ่อนโยน ถึงจะวางยาเขาแต่เขาก็ชอบ เขาชอบให้สตรีจำยอมเชื่อฟัง มิใช่หนิงเซียนที่ต้องเอาเหตุผลเข้าคุย
“นายหญิง ด้านหน้ามีคนจากจวนอันมาเจ้าค่ะ เป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่า”
หนิงเซียนมองบุตรสาวที่ยังเล่นสนุก นางลุกขึ้นเดินออกไปจากเรือนเพราะไม่ต้องการให้บุตรสาวได้ยินสิ่งที่ไม่สมควร
เด็กอายุแปดขวบ ถึงจะดูยัง เด็กแต่เป็นวัยที่รู้เรื่องราวและช่างจดจำ หนิงเซียนไม่อยากเอาความทรงจำไม่ดีให้บุตรสาว ถึงไม่ใช่บุตรแท้ ๆ แต่นางก็ถือว่าอี้เยว่คือบุตรแท้จริงที่ต้องปกป้องดูแลต่อจากนี้
ด้วยถึงนางจะไม่ใช่มารดาแท้จริง แต่ในระยะเวลาที่มาอยู่ร่างนี้นางหลงรักเด็กคนนี้ไปแล้ว ความสดใสร่าเริง ช่างพูดช่างจาคือสิ่งที่เป็นเสน่ห์ของเด็ก หรือไม่นั่นก็เพราะว่าหนิงเซียนไม่เคยมีมุมนี้ มุมที่ต้องปกป้องคนอื่นมากกว่าตนเอง มุมที่ได้ใช้ชีวิตปกติที่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับความตาย นางจึงรักชีวิตใหม่พอใจที่จะใช้มันมาก
เมื่อเดินออกมาหน้าเรือน หนิงเซียนเห็นคนสนิทของอดีตแม่สามีนั่งรอที่ศาลาหน้าเรือนก่อนแล้ว
หนิงเซียนยิ้มเย็นเดินเข้าไป ทำให้อีกฝ่ายต้องลุกขึ้น
“คารวะฮูหยินเอกเจ้าค่ะ”
“ผิดแล้ว…ข้าคือหนิงเซียน คุณหนูหนิงเซียน หรือนายหญิงหนิง หาใช่ฮูหยินเอกจวนอันอีกแล้ว”
อีกฝ่ายมีท่าทีอึ้งไป ไม่คิดว่าตนเองจะถูกหักหน้าตั้งแต่คำแรกที่เอ่ยปากเช่นนี้
“บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร ท่านเองก็แก่แล้ว สมองคงเลอะเลือนไปบ้าง ต่อจากนี้ก็จำให้ดีจะได้ไม่ทักข้าผิดอีก เพราะถ้าที่นี่มีคนนอกอยู่ข้าจะถูกมองไม่ดีได้ แล้ววันนี้ท่านมีธุระอะไรถึงได้มาหาข้ากัน”
“ฮูหยินผู้เฒ่าช่วงนี้ไม่สบาย จึงอยากจะให้นายหญิงหนิงไปเยี่ยมสักครั้ง”
หนิงเซียนนั่งลงยังเก้าอี้ มองคนสนิทอดีตแม่สามีด้วยรอยยิ้ม ไม่สบายหรือ วันที่บุตรชายพาเมียรองกลับมายังยิ้มแย้มอารมณ์ดีอยู่เลย มาวันนี้บอกไม่สบาย
“เป็นอะไรมากหรือไม่”
“ฮูหยินผู้เฒ่ามีเรื่องให้คิดมากจึงไม่สบาย ช่วงนี้ในเรือนมีแต่เรื่อง หากได้นายหญิงหนิงไปดูแลอาการน่าจะดีขึ้นมาก วันนี้ข้าจึงมารบกวนท่านที่นี่”
หนิงเซียนหัวเราะเสียงใส ใบหน้าที่มีรอยยิ้มทำให้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับชะงัก ทำสีหน้าไม่ถูก
“เข้าใจอะไรผิดแล้ว ข้าคงไม่มีหน้าที่ไปดูแลฮูหยินผู้เฒ่าจวนอันได้ จะให้ข้าไปในฐานะไหนกัน ตอนนี้ในจวนมีฮูหยินรอง
จูอินแล้ว ไยไม่ให้นางจัดการ หรือเพราะกลัวนางแท้ง”
เพียงคำเดียวที่หลุดออกมาทำให้ทุกคนในศาลานิ่งเงียบไป เรื่องที่อนุจูอินตั้งครรภ์เรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับ ไม่ให้อดีต
ฮูหยินรู้ นึกไม่ถึงว่านางจะรู้เรื่องนี้
“เอ่อ คือว่า…”
“ช่างเถอะ เพราะอย่างไรมันไม่ก็เกี่ยวกับข้าแล้ว ส่วนเรื่องฮูหยินผู้เฒ่า ข้าต้องบอกว่าข้าไม่อาจจะไปเยี่ยมได้ ข้าเพิ่งมีข่าวเสียหายเลิกสามีตระกูลอัน แล้วจะกลับไปจวนนั้นได้ยังไง “
“แต่ฮูหยินผู้เฒ่าอยากเจอท่าน”
หนิงเซียนเลิกคิ้ว อยากเจอแล้วนางต้องไปเจอหรือ ตระกูลนี้ตลกทั้งบุตรชายและมารดา คิดอะไรถึงได้ออกคำสั่งนาง นางหาใช่สะใภ้จวนอันเสียหน่อย
“อยากเจอข้ามากเจ้าก็ให้ฮูหยินผู้เฒ่ามาที่นี่เถอะ ข้าไม่อยากจะไปที่นั่น”
“นี่ท่าน”
อีกฝ่ายถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่เปิดปากปิดปากครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าเผยความไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ แต่ก่อนอีกฝ่ายแม้จะไม่เชื่อฟัง ยังนอบน้อมต่อแม่สามี แต่พอเลิกราก็กลายเป็นอีกแบบ หยิ่งยโสเสียจนไม่สนใจใคร
“วันนี้ท่านกลับไปเถอะ ฝากบอกฮูหยินผู้เฒ่าด้วยว่าข้าไม่สะดวกไปเยี่ยมนาง เกรงว่าหากไปแล้วจูอินตกเลือดขึ้นมาจะกลายเป็นความผิดข้าเปล่า นางมีความสำคัญมากขนาดนั้น ข้ากลัวว่าข้าจะถูกต่อว่าอีกรอบ”
“นายหญิงหนิง ตอนนี้นางเป็นเพียงอนุคนหนึ่งเท่านั้นเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าจวนอันสั่งลดฐานะนางแล้ว”
จิงฮวาพูดขึ้น ทำให้หนิงเซียนเอามือปิดปาก แสดงท่าทางตกใจต่อเรื่องที่รู้
“อ่า เพียงอนุแล้วหรือ เช่นนั้นบุตรนางคงลำบากหน่อย จวนอันก็ไม่มีฮูหยินเอกแล้ว น่าแปลกจริง ๆ ที่นางได้เป็นเพียงอนุทั้งที่มีความชอบ ตั้งครรภ์บุตรอีกคนแท้ ๆ”
หนิงเซียนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้มสดใสดั่งดอกไม้บานสะพรั่ง
“นายหญิงหนิง ฮูหยินผู้เฒ่าและท่านแม่ทัพจัดการเรื่องนี้เพื่อให้ท่านสบายใจ คิดว่าท่านจะให้โอกาสท่านแม่ทัพอีกสักครั้ง”
หนิงเซียนมองคนของอดีตแม่สามีที่ทำตัวรู้มาก พูดสั่งสอนนางขึ้นมา การพูดว่าทำเพื่อนางเช่นนี้นอกจากจะทำให้
หนิงเซียนดูไม่ดี ยังเป็นการบอกทางอ้อมให้นางรู้ตัวว่าตระกูลอันยอมให้นางมากขนาดไหน
“ไยต้องทำเพื่อข้า ข้ากับท่านแม่ทัพไร้ฐานะสามีภรรยา ถึงตอนนี้เขาจะมีเมียอีกนับสิบมันก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว จิงฮวา ส่งแขกแล้วอย่ารับใครเข้าจวนอีก ข้าไม่อยากพบคนมากนัก ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยสบาย”
พูดจบหนิงเซียนก็กลับเข้าไปด้านในเรือนทันที ไม่รอฟังอะไรต่อ ทำให้คนของจ้าวเสี่ยวต้องกลับจวนอันด้วยใบหน้าไม่พอใจ
