บทที่ 128 สุขจนล้น

๓ เดือนต่อมา

พระพายยืนอยู่หน้าเจดีย์สีทองที่เก็บเถ้ากระดูกของหม่อมราชวงศ์พศุตม์ สร้อยฟ้า และหม่อมหลวงพระพาย ระวิวรรณ บิดามารดาและตัวเองที่ล่วงลับไปแล้วในชาตินี้

“ช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อเหลือเกินนะพระพายที่เราได้กลับมาที่นี่ มายืนคุยกับตัวเองอยู่ตรงนี้ กลับมาเป็นภรรยาของพี่ชายพี เป็นแม่จ๋าของพี่ปั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ