บทที่ 44 มิอาจฝืนชะตา

หนุ่มน้อยวัยสิบห้าหยก ๆ สิบหกหย่อน ๆ ย่ำเท้าฝ่าป่ากลับมาที่วัดอย่างเร่งรีบ ภายในใจคิดวกวนสับสนว่าคนผู้นั้นไว้ใจได้หรือไม่ คนที่ชื่อ ‘พระพาย’

กาลมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นเด็กวัดคนอื่น หรือแม้แต่พระสงฆ์รูปใดป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ เขาก็ย่องกลับเข้าไปในห้องพักของตนที่อยู่หลังกุฏิของหลวงพ่อ

“ที่แท้แกชื่อเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ