บทที่ 10 บทที่9 ผมหิวคุณ
บทที่9
ผมหิวคุณ
ถึงทั้งสองไม่ได้ป่าวประกาศให้โลกรู้แต่คนภายนอกก็สังเกตเห็นอาการของทั้งสองคนที่ดูเปลี่ยนไปทั้งมาทำงานด้วยกันพักกลางวันคชาก็เดินมารอที่หน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ก่อนจะไปทานข้าวข้างนอกบางครั้งก็นั่งทานกันอยู่ที่โต๊ะด้านหลังออฟฟิศ
หลังจากช่วงพักกลางวันกิ๊บเดินหน้าตาหงุดหงิดมาที่โต๊ะของโบเพื่อนสนิทในแผนกประชาสัมพันธ์เธอทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมทำสีหน้าเคร่งเครียดจนโบต้องเงยหน้าขึ้นมามอง
"เป็นอะไรของแกหน้าเครียดยิ่งกว่าตอนโดนหัวหน้าด่ามาอีก" โบถามพลางเลิกคิ้วสงสัย
กิ๊บถอนหายใจแรง "ฉันจะทำยังไงกับยัยกันยาดีฉันเริ่มทนไม่ไหวแล้วนะ!"
"ทำไมล่ะเกิดอะไรขึ้นกันยามันไปทำอะไรให้แก"โบถามด้วยความสงสัย
"มันไม่ได้ทำอะไรฉันโดยตรงหรอกแต่แกดูสิพี่คชาชัดเจนขนาดนั้นว่าคบกับมันทั้งที่ฉันมั่นใจว่าที่ผ่านมาพี่คชาก็มีใจให้ฉันเหมือนกัน!"กิ๊บพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
โบถอนหายใจแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "แกแน่ใจเหรอว่าพี่คชาเขามีใจให้แกหรือแกแค่คิดไปเอง?"
คำพูดของโบทำให้กิ๊บยิ่งหงุดหงิดจนต้องหันมาจิกตาใส่เพื่อน "แน่ใจสิทุกครั้งที่ฉันไปดื่มกับพี่คชาเขาก็คุยดีแถมยังเล่าเรื่องส่วนตัวดูแลฉันทุกอย่างแม้กระทั่งฉันเมาเขาก็ขับรถมาส่งฉัน ลูบหัวฉันการกระทำของเขาที่ทำกับฉันก็ไม่ต่างกับที่ทำกับนังกันยาเลย!!"
โบพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ "แต่พี่คชาเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับแกใช่ไหมฉันหมายถึงลึกซึ้งมากกว่านี้เขาอาจจะแค่เห็นแกเป็นเพื่อนเป็นรุ่นน้องหรือไม่ก็เห็นแกเป็นน้องสาวเพราะเขาก็สนิทกับพี่ชายแกไม่ใช่หรือไง"
คำพูดของโบทำให้กิ๊บยิ่งหงุดหงิดแทนที่จะเข้าข้างเธอกลับมาทำให้เธอขุ่นมัวเสียอย่างนั้น "แกนี้ไม่ช่วยอะไรฉันเลยฉันจะไม่ยอมให้นังกันยามาแย่งพี่คชาไปง่ายๆ หรอกฉันชอบเขามานานและรู้จักกับเขามาก่อนมันเสียอีก!"
"แล้วแกจะทำยังไง?" โบเอ่ยถาม
กิ๊บนิ่งไปสักพักก่อนจะพูดด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ฉันจะทำให้พี่คชาเห็นว่านังกันยามันไม่เหมาะสมกับเขา มันต้องมีอะไรที่ผิดพลาดบ้างแหละฉันแค่ต้องหามันให้เจอแล้วประจานมันให้หนักๆ เอาให้มันอายไปเลย!"
โบฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจแต่ก็เลือกที่จะเงียบและไม่พูดอะไรต่อเพราะเธอรู้ว่าคนอย่างกิ๊บห้ามอะไรไปก็ไม่ฟังขนาดแค่เตือนสติยังเถียงคอเป็นเอ็นยิ่งเรื่องของคชาคงไม่มีอะไรมาหยุดเธอได้
ช่วงกลางดึกในออฟฟิศ
กันยานั่งอยู่ในห้องทำงานของคชาแม้จะดึกมากแล้วแต่เธอก็ยังไม่ได้กลับบ้านเพราะว่าเธอเดินทางมากับคชาในช่วงเช้า วันนี้เขามีประชุมกับฝ่ายไอทีที่ยืดเยื้อระบบปัญหาของ application ต้องแก้ปัญหากันในแต่ละวันเลย ยิ่งช่วงนี้มีกิจกรรม flash sale คนกดซื้อของออนไลน์เยอะฝ่ายที่ทำงานหนักก็เป็นฝ่ายไอทีบางครั้งระบบล่มก็ต้องรีบแก้ปัญหาในทันที
เธอนั่งมองนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ จนดวงตาของเธอเริ่มหนักอึ้งและสุดท้ายเธอก็เผลอหลับไปบนโซฟาในห้องทำงานของเขา ไม่นานหลังจากนั้นคชาก็กลับมาที่ห้องทำงานเขาเปิดประตูเข้ามาเห็นกันยานอนอยู่บนโซฟาใบหน้าของเธอยามหลับดูอ่อนโยนและไร้เดียงสาจนเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
เขาเดินไปนั่งข้างๆ ใช้นิ้วมือแตะริมฝีปากของเธอเบาๆ เป็นการก่อกวน "กันยาตื่นได้แล้วครับดึกมากแล้วนะ"
กันยาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นมาเธอมองหน้าเขาอย่างงัวเงีย "คุณคชากลับมาแล้วหรือคะ?"
"ใช่ครับพอดีเพิ่งจะประชุมงานเสร็จ วันพรุ่งนี้มีจัดโปรโมชั่นลดสินค้าล้างสต๊อกวันนี้เลยประชุมกันนานหน่อย ขอโทษนะครับที่ให้รอ"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
คชาช่วยถือกระเป๋าของกันยาเข้าลิฟต์เพื่อเดินทางลงมาที่ลานจอดรถเพียงแค่ขึ้นรถทั้งสองก็พูดคุยกันถึงอาหารมื้อค่ำเพราะตั้งแต่เย็นคชาก็เข้าประชุมกันยาเองก็ทานแค่ลูกชิ้นรองท้องไปเท่านั้น
"ดึกป่านนี้แล้วคงมีแต่ข้าวต้มโต้รุ่งกับข้าวกล่องในร้านสะดวกซื้อมั้งคะ"
"ถ้างั้นคืนนี้ไปบ้านผมก็แล้วกันน่าจะมีของพอทำอะไรทานได้อยู่"
กันยามองหน้าเขาอยากรู้ทันเดี๋ยวพอถึงเวลาทานข้าวเสร็จเขาก็จะบ่นว่าง่วงขับรถมาส่งเธอไม่ไหวทำให้เธอต้องนอนกับเขาอย่างแน่นอน
"ไม่ได้คิดอะไรมากกว่านี้ใช่ไหมคะ?" เธอเอียงขอถามด้วยความสงสัยคนถูกจับไต๋ได้หลุดยิ้มออกมาอย่างหน้าไม่อาย
"โอเคผมยอมอย่าทำแบบนี้อีกนะอย่าทำหน้าตาจับผิดผมแบบนี้อีกรู้ไหมผมโกหกคนไม่เป็นฮ่าๆๆ"
"ฮ่าๆๆ คุณคชาทำไมน่ารักแบบนี้คะ"
"แล้วรักผมไหม?" คชาจับมือเธอมากุมไว้ก่อนจะขับรถมือเดียวอย่างชำนาญ
"ตอนนี้มันมากกว่าชอบแล้ว... เขาเรียกว่ารักหรือเปล่าคะ?"
"สำหรับผม ผมรักคุณนะผมพูดจริงๆ ไม่ได้เสแสร้งแต่ผมรู้สึกดีกับคุณเป็นพิเศษอาจจะเป็นเพราะรสนิยมของผมกับคุณมันตรงกันผมเป็นคนที่ข้างๆ รุนแรงเรื่องบนเตียง"
อึก!
แค่เขาพูดเรื่องนี้กันยาก็กลืนน้ำลายลงคอทันทีเธอสังเกตว่ามือของคชาเริ่มสั่นนิดๆ เพราะเขากำลังมีอารมณ์จึงโน้มตัวลงไปอย่างรู้งาน คนเคยถูกกระทำลูบหัวของเธอเบาๆ สายตาหลุบมองเธออย่างเสน่หา
"อ่าา~ กันยา!"
"คุณอย่าห้ามกันยาเลยนะคะมีหน้าที่ขับรถอย่างเดียวก็พอเดี๋ยวที่เหลือกันยาจะดูแลคุณเองค่ะ" เธอยิ้มอยากมีเลศนัยก่อนจะก้มหน้าลงไปใช้ปลายลิ้นตวัดเลียส่วนหัวจนคชากัดปากตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ให้เขาเผลอปล่อยมือออกจากพวงมาลัย
เขาพยายามตั้งสติอยู่กับถนนแต่สัมผัสของกันยาก็ทำให้เขาหายใจสะดุดเสียงครางเบาๆ ของเขาดังขึ้นในรถขณะที่กันยาทำให้เขาอย่างตั้งใจ กันยาใช้ลิ้นอย่างชำนาญมือบางก็ช่วยสาวแท่งร้อนเพื่อผ่อนปรนให้เขาเสร็จเร็วๆ
"คุณมันเด็กดื้อ อ่าา~ ตัวแสบของผม ผมจะขาดใจตายอยู่แล้วกันยา~" คชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเพราะเขาแทบจะคุมตัวเองไม่ได้สายตาแอบมองหาช่องทางที่พอจะจอดรถในเงามืดแต่ถนนในกรุงเทพฯ สว่างไสวขนาดนี้ขืนเข้าไปจอดในที่เปลี่ยวก็คงอันตราย
รถที่แล่นอยู่บนถนนในยามดึกเงียบสงัดกลับกลายเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนระหว่างคนทั้งสองความรู้สึกที่อัดแน่นเต็มไปด้วยความปรารถนาพุ่งทะยานจนไม่มีอะไรหยุดยั้ง น้ำสีขาวถูกปลดปล่อยออกมาเต็มปากของกันยาเธอเองก็กลืนและทำความสะอาดด้วยปากของเธอจนพอใจแต่แท่งร้อนมันยังไม่สงบในทันทีเขารีบเหยียบคันเร่งเพื่อมาถึงจุดหมายปลายทางโดนเร็วที่สุดหากบินมาได้เขาก็คงทำไปแล้ว
"กันยาหิวจังเลยค่ะ^^" เธอพูดด้วยน้ำเสียงยียวนแต่คนฟังส่ายหน้า
"ผมก็หิวแต่ไม่ได้หิวข้าวนะ.... ผมหิวคุณ"
