บทที่ 7 บทที่6 พาสาวเข้าบ้าน NC
บทที่6
พาสาวเข้าบ้าน NC
หลังเลิกงานคชารีบมายืนรออยู่ที่หน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ก่อนเวลาที่กันยาจะเลิกงานเล็กน้อย พนักงานหลายคนมองเขาด้วยความสงสัยแต่เขากลับไม่สนใจอะไรนอกจากสายตาที่จับจ้องไปยังกันยาที่กำลังเดินออกมา
"พี่คชามารอใครคะ" พนักงานคนหนึ่งเดินออกมาถามด้วยความสงสัยร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นหนุ่มคชาจะมายืนรอใครที่ฝ้ายประชาสัมพันธ์เลย
"พี่มารอกันยาครับ" เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้เธอที่เดินมาหาเขา
"คุณคชามารอรับกันยาทำไมคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
"ไปกินข้าวกันเถอะ เมื่อกลางวันคุณทานน้อยมากผมเป็นห่วง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและพาเธอมาที่รถทันที
กันยามองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมขึ้นรถโดยไม่ปฏิเสธเมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวออกมาจากออฟฟิศมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในย่านที่ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน
ทั้งคู่เข้ามานั่งในร้านคชาก็สั่งอาหารหลากหลายเมนูโดยไม่รอให้เธอเลือกเพราะสิ่งที่เขาเลือกมันมีประโยชน์ทางโภชนาการมาก
"ทานเยอะๆ นะตอนกลางวันผมเห็นคุณแทบไม่ทานอะไรเลย" คชาพูดพร้อมรินน้ำให้เธอ
กันยายิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากถามถึงเรื่องที่เธอสงสัยและไม่สบายใจ "คุณคชาคะคุณกับกิ๊บสนิทกันมากเลยหรือคะ?"
คชาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ผมรู้นะว่าคุณคิดอะไรอยู่แต่ผมกับกิ๊บไม่ได้มีอะไรกันเลย"
เขาเล่าให้เธอฟังว่าเขารู้จักกับกิ๊บเพราะเธอเป็นน้องสาวของทินกรรุ่นน้องในแผนกไอทีที่คุ้นเคยกันมานานกิ๊บมักจะมาขอคำปรึกษาเรื่องงานกับเขาอยู่บ่อยๆ และเธอเป็นคนช่างพูดช่างแซวทำให้ดูเหมือนสนิทกัน
"กิ๊บอาจจะคิดอะไรกับผมแต่ผมไม่ได้คิดแบบนั้นกับเขา"คชาพูดออกมาตรงๆ
กันยานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ "ถ้าคุณคชาไม่ได้มีอะไรกับกิ๊บจริงๆ กันยาก็สบายใจค่ะ
คชายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ"ผมอยากให้คุณมั่นใจว่าผมชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองเสมอ"
บรรยากาศในร้านเริ่มผ่อนคลายขึ้นมามากขึ้นกันยาเองก็รู้สึกสบายใจที่เขาพูดทุกอย่างให้เคลียร์ไม่ค้างคา เธอเริ่มสนุกกับการทานอาหารผิดกับเมื่อตอนกลางวันที่ทานอะไรไม่ลงเลย
ก่อนกลับบ้านคชามองหน้ากันยาด้วยสายตาอ่อนโยนแล้วพูดออกมาอย่างจริงใจ "คุณสำคัญกับผมมากนะ...กันยา"
คำพูดของเขาทำให้กันยาเขินจนหน้าแดงเธอหลบสายตาพลางยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว "พูดแบบนี้อีกแล้วนะคะกันยาเขิน^^"
คชายิ้มบางๆ แต่ในใจเต็มไปด้วยความสุขที่ได้เห็นเธอยิ้มแบบนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอดูเหมือนจะก้าวหน้าไปอีกขั้น
หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จคชาก็ขับรถพากันยาไปยังสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย บ้านหลังใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมสงบของย่านชานเมืองตัวบ้านเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่นตกแต่งภายในและภายนอกสไตล์มินิมอล
"ที่นี่... เอ่อ...เป็นบ้านคุณคชาเหรอคะ" กันยาถามด้วยความตื่นเต้นเธอกวาดตามองไปรอบๆ ที่โรงจอดรถมีรถหรูอีกสองคันจอดอยู่เธอจำได้ว่ามันเป็นรถของเขา
คชาพยักหน้าพร้อมยิ้มให้เธอ "ใช่ครับ ปกติผมไม่ค่อยพาใครมาที่นี่นอกจากเพื่อนๆ เวลาปาร์ตี้วันเกิดหรือฉลองปิดยอดขายงานได้ ผมชอบความสงบชอบอยู่คนเดียวแต่ว่าคืนนี้ผมอยากพากันยามาทานของหวานที่นี่"
กันยาอมยิ้มพร้อมมองหน้าเขา บ้านหลังนี้คชาซื้อไว้หลายปีแล้วแต่เขาดูแลบ้านและตกแต่งบ้านสวยมากขนาดกลางคืนสวนหน้าบ้านก็มีไฟประดับตกแต่งสวยงาม เขาพาเธอเดินผ่านห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายจนมาถึงลานหลังบ้านซึ่งมีบ่อปลาคาร์ฟขนาดใหญ่น้ำใสสะอาดจนเห็นตัวปลาและแสงไฟที่สะท้อนลงไปทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย
"นั่งตรงนี้สิ" คชาพูดพร้อมดึงมือเธอมานั่งที่ริมบ่อ
กันยามองปลาคาร์ฟตัวใหญ่ที่กำลังว่ายไปมาอย่างเพลิดเพลิน เธอยิ้มบางๆ เพราะรู้สึกถึงความผ่อนคลายและสบายใจจากเสียงน้ำตกจำลองที่ไหลลงมา "คุณคชาเลี้ยงปลาเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ?"
"ปลาพวกนี้ทำให้จิตใจของผมสงบ เวลานั่งดูมันผมจะรู้สึกผ่อนคลาย" เขาตอบก่อนจะหันมามองหน้าเธอสายตาที่เขามองมามันอ่อนโยนและลึกซึ้งจนเธอเองก็สัมผัสได้
บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงน้ำตกจำลองในบ่อดังเป็นจังหวะคชาขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ เธอแล้วโน้มตัวเข้าหาจนกันยารู้สึกถึงลมหายใจของเขา
"กันยา..." เสียงเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะประทับลงมาจูบบนริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวล "อื๊ออ" เขาเปล่งเสียงครวญครางออกมาจากลำคอเมื่อถูกกันยาดูดลิ้นสากแล้วตวัดลิ้นใส่เข้ามาในโพรงปากของเขา
กันยาหลับตาพริ้มปล่อยตัวให้เขาครอบครอง หัวใจของเธอแทบจะหลุดออกมาเต้นเมื่อเขาดึงเธอมานั่งตักแล้วจับเอวเธอบดไปกับแท่งร้อนผ่านกางเกงสแลคสีดำ
หลังจากถอนจูบคชาก็สบตาเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเพราะความต้องการของเขาสูงเต็มปรอท "คืนนี้อยู่กับผมได้ไหมครับ?"
กันยานิ่งไปชั่วครู่เธอเองก็โตแล้วพ่อกับแม่ของเธอคงไม่ว่าอะไรเพราะเธอเองก็เคยไปนอนบ้านมาลีออกจะบ่อยพ่อกับแม่เธอก็ไม่เคยตามหรือว่ากล่าวอะไรเลย
คชาจับมือเธอไว้แน่นสัมผัสนั้นมันเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความจริงใจ "นะครับ... นะ... กันยาครับ"
คำพูดออดอ้อนของเขาทำให้กันยาอดยิ้มไม่ได้เขาทำให้เธอเห็นถึงความน่ารักที่ไม่เคยมีใครได้เห็นเขาในมุมนี้จนเธอต้องรีบพยักหน้าตกลงที่จะอยู่กับเขา "ค่ะ คืนนี้กันยาจะอยู่กับคุณ"
คำตอบนั้นทำให้เธอได้รับรอยยิ้มที่แสนจะจริงใจของเขากลับมา เขาจับเธอพลิกมานอนบนเก้าอี้ตัวยาวสำหรับนอนพักรับลมจากนั้นก็ป้อนจูบเธออย่างดูดดื่มและเขาก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่นี้เมื่อแท่งร้อนมันแข็งจนทนไม่ไหวเขาก็รวบตัวเธอขึ้นเพื่อพาเธอเข้ามาในบ้าน เพียงแค่ถึงโซฟาที่ห้องรับแขกกันยาก็ผลักอกเขาให้นั่งลงจากนั้นก็ปีนขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของเขา เธอถอดเสื้อออกจนเหลือเพียงกระโปรงตัวเล็กรัดรูป
"นมสวย จุกก็ใหญ่ดูดมันมาก" คชาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "อยากกัดจุก... ขอกัดได้ไหมครับ"
"อ๊ะ!"
จะขอทำไมเพราะเขาพูดจบก็ก้มลงไปงับจุกของเธอทันทีทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกแต่ก็ขยับเอวบางสู้เขา เธอลงจากตักของคชาเพื่อถอดกางเกงของเขาออกให้พ้นขาแท่งร้อนขนาดไซซ์ 60 หัวบานสีชมพูวาววับจนน่าลิ้มลองกำลังถูกกันยาใช้ลิ้นลากจากโคนขึ้นไปจนสุดปลายหัว หนำซ้ำยังตวัดลิ้นระรัวที่ปลายหัวจนคชาแทบขาดใจ
"กันยา... ผมเสียวไม่ไหวแล้วผมจะเสร็จ อ่าา"
"เสร็จใส่ปากกันยาเลยค่ะ กันยาอยากกินน้ำของคุณคชา"
เธอก้มลงไปใช้ปากต่อจนคชากัดปากตัวเองจนเกือบเป็นห้อเลือด เธอใช้ปากเก่งมากเก่งจนเขาทนไม่ไหวต้องปล่อยน้ำสีขาวออกมาใส่ปากเธอแล้วกดหัวเธอลงไปจนพอใจ
"อื๊อออ" กันยาผละออกจากแท่งร้อนเธอก็กลืนน้ำสีขาวขุ่นให้เขาดู "หมดแล้วค่ะ"
"เก่งมากครับ งั้นต่อไปตาผมบ้างแล้วนะ"
"ว้ายยย อ๊ายยยคุณคชา"
