บทที่ 8 บทที่7 ลึกซึ้ง NC
บทที่7
ลึกซึ้ง NC
"อื๊อออ" กันยาผละออกจากแท่งร้อนเธอก็กลืนน้ำสีขาวขุ่นให้เขาดู "หมดแล้วค่ะ"
"เก่งมากครับ งั้นต่อไปตาผมบ้างแล้วนะ"
"ว้ายยย อ๊ายยยคุณคชา"
เขาดึงเธอลงมานั่งบนโซฟาก่อนจะยกขาทั้งสองข้างขึ้นจนเห็นความงดงามภายใต้กระโปรงรัดรูปเขาใช้สองมือดึงกางเกงตัวจิ๋วของเธอออกมาทำให้เห็นแอ่งน้ำน้อยที่มีน้ำใสๆ ไหลลงมาตามรอยแยก
"ดอกไม้ของกันยาสวยมากเลยนะครับ~" ยิ่งเขาชมเธอยิ่งอายแต่ก็ใช่ว่าเขาจะหยุดง่ายๆ "ผมชอบความงดงามที่ไม่มีใครได้เห็นนอกจากผมคนเดียว"
"อื๊มมม~"
เมื่อเขากดใบหน้าลงไปลิ้นสากก็ทำหน้าที่ของมันทั้งตวัดดูดเลียแอ่งน้ำน้อยของเธอจนกันยาแหงนหน้าร้องครวญครางเหมือนคนกำลังขาดใจ
"อ๊าา~ อ๊าาา~"
จ๊วบ~ จ๊วบ~
เสียงดูดกลืนน้ำหวานสีใสดั่งเคล้าคลอไปกับเสียงร้องของเธอคชาไม่มีท่าทีจะหยุดง่ายๆ เขาใช้ปากปรนเปรอให้เธออย่างนุ่มนวลแต่ไม่นานก็กลับทวีคูณความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เขากำลังสร้างความสุขให้กันยาอย่างพิถีพิถันใช้ทุกสัมผัสจากปากและลิ้นพาเธอไปถึงจุดสูงสุดหลายครั้งจนเสียงหอบหายใจของกันยาดังแทรกความเงียบในห้องนั่งเล่น ขณะที่คชาเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล กันยากับกดหัวเขาลงไปแล้วร่อนเอวส่วนขึ้นมากระแทกหน้าเขา 3-4 ที
ปึก! ปึก! ปึก!
"อร๊ายยยย~"
เมื่อกันยาผ่อนลมหายใจลงคชาก็รีบผละออกจากกายสาวเขาใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำของเธอจากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขนราวกับว่าเธอไม่มีน้ำหนัก ตัวเบาเหมือนปุยนุ่นก่อนจะพาเธอขึ้นไปบนห้องนอนส่วนตัวที่ไม่เคยมีใครได้ก้าวเข้าไป
ห้องนอนของเขาเรียบง่ายตกแต่งด้วยโทนสีเทาและสีขาวมีเพียงเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้นแต่เต็มไปด้วยความเป็นตัวตนของเขา เขาเป็นผู้ชายสุขุมไม่ค่อยพูดกับใครแต่ก็ไม่ได้เข้าหายากขนาดนั้นในที่ทำงานใครมีปัญหาก็สามารถคุยกับเขาได้แต่หากเป็นเรื่องส่วนตัวหรือนอกเวลางานเขามักจะไม่ค่อยยุ่งวุ่นวายกับใคร
เพียงแค่เขาวางกันยาลงบนเตียงทั้งสองก็เริ่มกิจกรรมสอดใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ร่างของกันยาเคลื่อนไหวไปตามแรงเขาจับสองขาของเธออ้าออกจนสุดเพื่อให้กายสาวได้สัมผัสแท่งร้อนของเขาในทุกท่วงท่า
ปึก! ปึก! ปึก!
"อื๊ออ~" กันยายกมือขึ้นปิดปากเพราะรู้ตัวว่าเธอส่งเสียงดังเกินไป
"ร้องออกมาเลยครับกันยา~ ร้องดังๆ~" เขาพูดกับเธอพร้อมกับกัดกรามเพราะเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ยิ่งเธอร่อนเอวสวนกระแทกขึ้นมาเขายิ่งตอกกระแทกหนักขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่ไหวแล้วอืออ~ " กันยาสะบัดหน้าไปมาตอนนี้เธอกำลังจะขาดใจตาย "คุณคชาคะ~ อ๊าา~"
"อ่าาา~ กันยา!!!"
เสียงคำรามของคชาดังขึ้นราวกับสัตว์ป่าเขาปล่อยน้ำรักสีขาวใส่เข้าไปในตัวเธอจนหยดสุดท้ายแต่เขาก็ยังไม่ดึงแท่งร้อนออกมายังคงขยับเอวช้าๆ รอให้มันแข็งตัวอีกครั้งจากนั้นเขาก็สานต่อไปอีกหลายครั้ง
วันต่อมา
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกันยาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยังอยู่ในอ้อมกอดของคชาใบหน้าของเขาในยามหลับดูผ่อนคลายและน่ามองจนเธออดยิ้มไม่ได้ต้องยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วหอมแก้มเขาเบาๆ
แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่มีชุดสำรองสำหรับใส่ไปทำงานในวันนี้!
"ตายแล้วทำยังไงดี!!" กันยาพึมพำก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหามาลีเพื่อนสนิทในแผนกของเธอ
"ฮัลโหลมาลีแกทำอะไรอยู่สะดวกไหม!!"
(ฉันกำลังแต่งตัวอยู่แกมีอะไรหรือเปล่า?) มาลีตอบกลับมาตอนนี้เธอกำลังแต่งตัวเตรียมจะออกไปทำงานแล้ว
"คือว่าฉันเออ...ฉันอยู่ข้างนอกฉันไม่ได้กลับบ้านแกช่วยเอาชุดทำงานติดมาให้ฉันหน่อยได้ไหม..."
มาลีหัวเราะเบาๆ ราวกับรู้ทัน (แกไปนอนกับผู้ชายมาเหรอทำไมฟังดูแปลกๆ ฮ่าๆๆ)
"บ้า!! ใครจะไปนอนกับผู้ชายแกพูดมั่วแล้วพอดีว่าเมื่อคืนฉันเมาเลยไม่ได้กลับบ้าน" กันยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงผิดปกติ
มาลียอมตกลงนำชุดมาให้ที่บริษัทแต่เมื่อทั้งสองมาเจอกันมาลีก็จ้องกันยาด้วยสายตาสงสัยเพราะว่ากันยาเดินลงมาจากรถหรูของคุณคชาเธอแค่ลางานไปหนึ่งวันเหมือนตกข่าวสำคัญอะไรไปเลย
"กันยาทำไมแกมากับคุณคชาล่ะ?"
"พอดีว่าฉัน... ฉันบังเอิญเจอกับคุณคชาไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละแกเข้าไปทำงานกันเถอะไหนชุดฉัน ฉันจะรีบไปเปลี่ยน!"
มาลีหัวเราะชอบใจ "แกโกหกไม่เก่งเลยนะฉันว่าแกกับคุณคชาต้องมีลับลมคมในอะไรแน่ๆ แต่เอาเถอะรีบไปเปลี่ยนชุดเถอะดีนะว่าแกแต่งหน้ามาแล้ว"
กันยาทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ และรีบรับถุงเสื้อผ้าก่อนจะเข้าห้องน้ำโดยเร็วที่สุดส่วนคชาเขาลงจากรถมาสแกนนิ้วมือที่บริษัทจากนั้นก็เดินเข้าลิฟต์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทุกการกระทำของเขาถูกจับตามองโดยพนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ทุกคน
กันยานั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะแต่สมาธิของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์สายตาของเธอมักจะแอบมองไปที่คชาวันนี้เขาเดินผ่านแผนกของเธอไปมาอย่างผิดปกติราวกับว่ามาแอบดูเธอทำงานเสียอย่างนั้น
"ทำไมวันนี้คุณคชาดูวุ่นวายจังนะ" เธอบ่นพึมพำแต่ก็อดยิ้มไม่ได้ทุกครั้งที่เขามองมาทางเธอ เธอก็จะส่งยิ้มหวานให้เขาเหมือนกัน
ขณะที่เธอกำลังเคลิ้มไปกับความคิดของตัวเองเสียงของกิ๊บเพื่อนร่วมงานสาวก็ดังขึ้นเธอเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับส่งสายตาจ้องมองเหมือนกับมีเรื่องราวอะไรในใจ
"กันยาเป็นอะไรหรือเปล่านั่งยิ้มอยู่คนเดียวแบบนี้น่าสงสัยจัง?" กิ๊บเอ่ยถาม
"เปล่าสักหน่อย"
"อย่าโกหกเลยฉันเห็นเธอยิ้มเวลาที่พี่คชาเดินผ่านมา?"
"ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ" กันยาตอบพร้อมเก็บสีหน้าของตัวเองเอาไว้
กิ๊บยิ้มมุมปากก่อนจะโน้มตัวมาใกล้ๆ แล้วพูดกับเธอเบาๆ "นี่เธอรู้จักพี่คชาดีแค่ไหนเหรอ? เอ่อ... ฉันหมายถึงเธอสนิทกับพี่คชามากแค่ไหนน่ะ?'
คำถามนั้นทำให้กันยาสะดุ้งเล็กน้อย "ก็ไม่สนิทเท่าไหร่เธอมีอะไรหรือเปล่ากิ๊บ?"
กิ๊บหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอ "พี่คชาเขาไม่ได้ดูเงียบขนาดนั้นหรอกนะถ้ารู้จักเขาจริงๆ ล่ะก็เขาเป็นคนที่คุยสนุกมากฉันเคยไปดื่มกับพี่เขามาหลายครั้งตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ^^"
กันยาขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่พยายามไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมา "งั้นเหรอ แล้วคุณคชาเขาเป็นยังไงล่ะเวลาดื่มเขาเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยหรือเปล่า?'
"เขาก็เงียบๆ ในช่วงแรกแต่พอเมาแล้วล่ะก็... กลายเป็นคนน่ารักมากเลยล่ะพี่เขามักจะเล่าเรื่องชีวิตส่วนตัวให้ฟังด้วย บอกตรงๆ ฉันยังคิดเลยว่าพี่คชาเขาเหมาะกับการเป็นแฟนที่ดีมากๆ" กิ๊บพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแถมยังทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มเวลาพูดถึงเขา
"แล้วกิ๊บสนิทกับคุณคชามากไหม?" กันยาถามด้วยน้ำเสียงปกติและดูเป็นธรรมชาติแต่ในใจกับร้อนรุ่มเหลือเกิน
"ก็พอสมควรนะถึงพี่คชาจะไม่ค่อยพูดแต่เขาเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้างดีมากฉันเคยคิดเหมือนกันว่าเขาอาจจะมีใจให้ฉัน^^"
คำพูดของกิ๊บทำให้กันยารู้สึกหึงขึ้นมานิดๆ แต่ก็พยายามไม่แสดงออก เธอเพียงพยักหน้าก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นคุยเรื่องงาน แต่ในใจของกันยาเธอเริ่มตั้งคำถามกับความสัมพันธ์ของคชาและกิ๊บแม้เธอจะเชื่อใจคชาแต่ความสนิทสนมของกิ๊บกับเขาก็เป็นสิ่งที่ทำให้เธออดกังวลไม่ได้
----------------------------------
จัดเลยลูกทำให้มันรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นของเรา!!!
