บทที่ 9 บทที่8 เข้าหาผู้ใหญ่
บทที่8
เข้าหาผู้ใหญ่
ถึงเวลาเลิกงานกันยารีบเก็บของและเดินตรงไปยังลานจอดรถโดยไม่รอใครทั้งนั้นขนาดมาลีเรียกเธอ เธอยังไม่ยอมหันมาถึงรถของคชาเธอก็ถอนหายใจจ้องมองไปยังรถหรูของเขาและเพียงไม่นานเขาก็เดินมาพร้อมกับกระเป๋า notebook ในมือรวมถึงเอกสารมากมายที่ต้องเอากลับไปทำที่บ้าน
"รีบมาขนาดนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ?" คชาถามพร้อมเปิดประตูรถให้เธอ
กันยาไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มบางๆ ให้เขาแล้วรีบขึ้นไปนั่งบนรถ เมื่อปิดประตูรถคชาก็ขับรถออกมาจากลานจอดรถโดยไม่พูดอะไรจนกระทั่งเหลือบมองเธอที่นั่งนิ่งผิดปกติ
"มีอะไรหรือเปล่ากันยาทำไมเงียบไป" เขาถามเสียงนุ่ม
กันยาหันมามองหน้าเขาเธอถอนหายใจออกมาเพราะรู้สึกอึดอัดกับเรื่องวันนี้ "วันนี้กิ๊บมาคุยกับกันยาค่ะเธอบอกว่าเคยไปดื่มกับคุณคชาหลายครั้งและดูเหมือนว่าเธอจะสนิทกับคุณมากจนกันยารู้สึกว่า...."
คชาหัวเราะเบาๆ แล้วยกยิ้มมุมปาก "คุณหึงผมเหรอ?"
"เปล่าสักหน่อย!!" กันยาตอบทันทีแต่ใบหน้าที่แดงระเรื่อมันบ่งบอกว่าเธอหึงเขาจริงๆ
คชายกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "กิ๊บเป็นน้องสาวของทินกรรุ่นน้องที่แผนกไอทีบางครั้งเวลาทินกรชวนผมไปดื่มกิ๊บก็จะมาด้วยแต่ทุกครั้งที่คุยก็เป็นแค่เรื่องงานหรือเรื่องทั่วไปไม่มีอะไรเกินเลยแน่นอนผมไม่เคยคุยเรื่องส่วนตัวกับใครคุณสบายใจได้"
"แล้วคุณคิดยังไงกับกิ๊บคะตอบมาตามตรงดีกว่า"
คชาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปตอบ "กิ๊บน่ารักดีนะแต่ไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่ผมชอบกิ๊บเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาแต่บางครั้งก็ช่างพูดเกินไปผมชอบผู้หญิงที่มีความลึกลับน่าค้นหามันดูน่าสนใจมากกว่า"
เขาหันมามองเธอครู่หนึ่งก่อนจะหันไปสนใจถนนในยามเย็น "เหมือนคุณไงกันยา..."
คำพูดของคชาทำให้กันยารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันทีเธอยิ้มบางๆ แล้วบ่นพึมพำ "กันยาไม่ได้ลึกลับขนาดนั้นหรอกค่ะ"
"แต่คุณมีเสน่ห์ในแบบที่ผมมองยังไงก็ไม่เบื่อ" คชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยนกันยาเองก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุขและความสงสัยในใจก่อนหน้านี้จะถูกลบไปหมดสิ้นคำพูดของคชาทำให้เธอมั่นใจว่าเธอเป็นคนที่เขาเลือก
วันนี้คชาตัดสินใจแวะซื้อผลไม้และกับข้าวแบบสำเร็จรูปก่อนจะพากันยามาที่บ้านของเธอเขาตัดสินใจที่จะมาทำความรู้จักกับบ้านของเธอเอาไว้และมาสารภาพว่าเมื่อคืนเธออยู่กับเขาจนเช้าอย่างน้อยเขาก็เป็นลูกผู้ชายพอไม่ได้คิดหลอกฟันเธอแต่อย่างใด
บ้านของกันยาเป็นบ้านจัดสรรครอบครัวของเธอมีธุรกิจเป็นของตนเองอาจจะไม่ใช่ธุรกิจใหญ่โตมากนักแต่ก็ทำกันมาตั้งแต่รุ่นคุณทวด
"บ้านของกันยาทำธุรกิจส่วนตัวหรือครับ?" เขาแปลกใจเพราะดูจากรถที่มารับผลิตภัณฑ์ของบ้านเธอดูท่าก็ไม่ใช่การค้าขายธรรมดา
"ใช่ค่ะบ้านของกันยาทำธุรกิจส่วนตัวเป็นขนมข้าวตังส่งออกทั่วประเทศค่ะ^^"
"ว้าว ผมชอบทานข้าวตังมากครับ"
"งั้นเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะคุณพ่อกับคุณแม่ของกันยาน่าจะรออยู่ข้างในแล้ว"
กันยาพาคชาเดินเข้ามาด้านในโดยผ่านลูกน้องหลายสิบชีวิตที่ยืนมองด้วยความสงสัยปกติแล้วเธอไม่เคยพาผู้ชายคนไหนเข้าบ้านจะบอกว่าแฟนก็ไม่เคยเห็นเธอพูดถึงเลย
เข้ามาด้านในคุณพ่อกับคุณแม่ของกันยาก็เตรียมตั้งโต๊ะอาหารรอลูกสาวกับเพื่อนชายที่ลูกบอกจะพามาแนะนำให้รู้จัก คชาเดินเข้ามาถึงเขาก็รีบยกมือไหว้ทั้งสองท่านพร้อมส่งผลไม้ที่เขาซื้อมาให้กับท่านทั้งสอง
"สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่"
"สวัสดีจ้า คนนี้นี่เองที่ทำให้ลูกสาวแม่ทิ้งธุรกิจที่บ้านไปนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ" คุณแม่ของกันยาขยิบตาให้ลูกสาวของท่านรู้สึกว่าลูกสาวตาถึงผู้ชายที่ลูกพามานอกจากจะแต่งตัวสะอาดสะอ้านขับรถราคาแพงยังกิริยามารยาทดีอีกด้วย
"นี่กันยาทิ้งธุรกิจที่บ้านเพื่อไปทำงานออฟฟิศหรือครับ?" คชาหันมาถามด้วยความตกใจ
"ก็ใช่น่ะสิพ่อนะพูดจนปากเปื่อยก็ไม่ฟังขึ้นเงินเดือนให้เดือนละ 50,000 บาทยังไม่ยอมเลย" คุณพ่อของกันยาส่ายหน้าหลังจากนำผลไม้ไปเก็บ
"ก็ถ้าหนูไม่ไปทำงานหนูจะได้คุณคชามาควงหรือคะ มาลีบอกว่าคุณคชาเข้าถึงยากจะตายจริงไหมคะ^^" เธอหันมากระซิบกระซาบกับเขาจนคชาส่ายหน้า
"ผมไม่ได้เข้าถึงยากขนาดนั้นครับ ปกติแล้วเลิกงานผมก็กลับบ้านเลยไม่ค่อยมีสังคมที่ไหนนอกจากพนักงานแผนกไอที ตอนที่ผมเจอกันยาครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตานะครับแต่ไม่คิดว่ากันยาจะมาสมัครงานจริงๆ"
"ก็ต้องไปสมัครอยู่แล้วค่ะหวานใจเป็นถึงว่าที่ประธานบริษัท^^" เธอยิ้มหวานจนพ่อกับแม่ของเธอแอบเบะปาก
ทั้งสี่คนนั่งทานข้าวกันอยู่ด้านในส่วนด้านนอกลูกน้องกำลังช่วยกันขนของขึ้นรถเพื่อนำไปส่งยังร้านค้าและจุดของฝากต่างๆ ทั่วประเทศคชามองธุรกิจของครอบครัวของกันยาแล้วเขารู้เลยว่าธุรกิจนี้มันไม่ใช่ทำกันในครัวเรือนเพราะด้านหลังเธอมีโรงงานอาจจะไม่ได้ใหญ่โตมากนักแต่ก็สามารถผลิตสินค้าออกมาได้จำนวนมากเพียงพอต่อลูกค้าที่สั่งเข้ามาไม่ขาดสาย
หลังจากทานข้าวเสร็จคชาจึงพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องสถานะของเขากับกันยาพ่อกับแม่ของกันยาทั้งสองท่านไม่ได้ว่าอะไรแถมยินดีที่ลูกสาวจะมีคนรักมีคนดูแลเสียทีแต่ก็ไม่อยากให้ลูกสาวทิ้งงานของครอบครัวจึงขอให้คชาช่วยพูดให้ลูกสาวกลับมาบริหารงานของครอบครัวจะดีกว่า
"ไม่ต้องห่วงครับเดี๋ยวผมจะคุยกับกันยาให้เธอไม่ใช่เด็กดื้ออะไรมากนักยังไงธุรกิจครอบครัวผมว่ากันยาต้องมองเป็นอันดับแรกอยู่แล้วครับ"
"แม่ค่อยสบายใจหน่อยกันยาเป็นเด็กดื้อถ้าได้กลัวหรือเกรงใจใครก็จะฟังแค่คนนั้นตอนคุณยายยังอยู่ก็ฟังแต่คุณยายไม่ค่อยฟังพ่อกับแม่เท่าไหร่ ดูท่าตอนนี้จะเชื่อฟังคชามากกว่าพ่อแม่แล้วล่ะ"
คชาหัวเราะชอบใจก็คงถูกของท่านเวลาเขาพูดหรือเตือนอะไรกันยามักจะหยุดแล้วฟังไม่เหมือนเวลาพ่อกับแม่เธอพูดเธอจะพยักหน้าแต่ก็ไม่ได้ทำหรือแก้ปัญหาในทันที
"ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อกับคุณแม่ไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับถ้าผมจะขอไปมาหาสู่กับกันยาหรือบางครั้งผมอาจจะพากันยาไปบ้านของผมบ้างเพราะผมอยู่ตัวคนเดียวครับพ่อกับแม่ผมเสียไปตั้งแต่เด็ก"
"พ่อกับแม่คงไม่ว่าอะไรหรอกโตๆ กันแล้วแต่ก็ดูแลน้องให้ดีนะถือว่าแม่ขอ^^"
"ครับคุณแม่"
"พ่อเองก็หมดห่วงลูกสาวขายออกสักที-__-!"
"คุณพ่อ! กันยาสวยเริ่ดขนาดนี้หัวกระไดไม่แห้งคุณพ่อก็น่าจะรู้"
หึ!
ทุกคนพากันหัวเราะเยาะในสิ่งที่เธอพูดจนถึงเวลาที่คชาต้องเดินทางกลับกันยารีบเดินออกมาส่งแถมยังกอดเขาเพื่อร่ำลาคืนนี้คงไม่ได้ไปนอนด้วยกันดูเหมือนว่าครอบครัวของเธอจะต้องการให้เธอมาช่วยจัดการเรื่องบัญชีแม้คชาจะอยากอยู่ด้วยแต่เขาก็มีงานที่ต้องกลับไปทำเหมือนกันพรุ่งนี้เช้าเขาจะรีบมารับเธอที่บ้านเพื่อไปทำงานด้วยกันเหมือนเดิมและหลังจากนี้เขาคงจะกลายเป็นคนขับรถให้กลับกันยาเป็นที่เรียบร้อย
---------------------------
ก็เข้าหาผู้ใหญ่ไปเลยแบบนี้ชัดเจนพอไหมนะ
