บทที่ 2 เพื่อนพ่อสายเเซ่บ(2)

หลังจากที่มันต้องนั่งกระสับกระส่ายอยู่ที่โต๊ะไม้หน้าบ้านเสียนาน จนไอที่มันตั้งชันกลับไปเหี่ยวเฉา เเล้วก็ตั้งขึ้นมาใหม่กี่รอบเเล้วมันก็จำไม่ค่อยได้

เเต่เเค่คิดว่าจะได้เข้าไปเชยชมร่างนุ่มนิ่มนั่นเล็กๆน้อยๆ น้ำลายก็พลันสออยู่ที่มุมปากอย่างไม่อาจหักห้าม ดังนั้นมันจึงรีบปิดไฟในบ้านจนมืดสนิท เเล้วย่องกลับไปทางประตูห้องของตัวเองราวกับพวกย่องเบา 

ซึ่งในมือของมันถือตะเกียงอันน้อยที่ให้เเสงสว่างเพียงริบหรี่มาด้วย เผื่อเอาไว้ส่องโน่นส่องนี่ให้พอเห็นวับๆเเวมๆก็ยังดี 

เเอ๊ดดด! 

ยามเปิดประตูเข้ามาสิ่งเเรกที่มันมองหาก็คือยุงตัวเล็กๆ เพราะถึงหน้าต่างทุกบานจะติดมุ้งลวดเอาไว้ เเต่มันก็ยังคงไม่วางใจสักเท่าไหร่ กลัวไอตัวดูดเลือดนั่นจะทำให้ผิวขาวๆเป็นรอยช้ำ 

หากเเต่เมื่อมันยื่นตะเกียงไปทางฝั่งเตียงนอนเเค่นั้น ดวงตาของมันก็ต้องเบิกโตราวกับไข่ห่าน ก่อนที่มีนจะเผลออุทานออกมาเพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พบเห็น

"เเม่เจ้าโว้ยย! บุญตาของไอยักษ์เเท้ๆ"

มันใช้หลังมือเช็ดน้ำลายที่กำลังหยดเเหม่ะๆ เนื่องจากสิ่งที่อยู่ในครรลองสายตาของมันก็คือสาวเเรกรุ่นที่กำลังนอนชันขาขึ้นสูง เสื้อยืดสีขาวตัวบางม้วนขึ้นไปข้างบนจนเห็นเต้าอวบๆน่าขบกัดถึงครึ่งเต้า เเถมช่วงล่างผ้าถุงยังถลกขึ้นสูง จนมันสามารถเห็นเนินเนื้อสามเหลี่ยมเกลี้ยงเกลาได้เต็มๆตา

"อื้อหือ..ขาวเนียนเกลี้ยงเกลา"

"ลองเจอเเบบนี้ไอยักษ์หลงตายเลย"

ยิ่งพูดลำคอของมันก็ยิ่งรู้สึกเเห้งผาก ซึ่งใจจริงเเล้วมันยากจะจับขาขาวๆนั่นอ้าให้กว้างอีกหน่อย เเล้วเเทรกตัวไปอยู่ตรงกลางด้วยความคึกคะนอง เเต่มันต้องหักห้ามใจเอาไว้ก่อน เพราะถ้าผลีผลามมากเกินไป มันกลัวว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งเเรกเเละครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นหนูจันทร์มานอนเเผ่หลาให้เชยชมเเบบนี้

"ซี๊ดดด!....เอาไงดีวะๆ"

มันวางตะเกียงอันน้อยเอาไว้กับโต๊ะหัวเตียง ก่อนที่จะเดินกัดเล็บวนไปวนมาราวกับหนูติดจั่น ซึ่งมันโชคดีมากที่หนูจันทร์เป็นเด็กหลับง่ายตื่นยาก ดังนั้นการที่มันเดินไปมาเเค่นี้ไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างเเน่นอน 

เพราะประสบการณ์ดูเเลเด็กคนนี้มานับสิบปี มันสามารถบอกได้เลยว่าหนูจันทร์ขี้เซาระดับที่มันยังต้องยกมือยอมเเพ้ 

"หืมส์...ทำไมผิวถึงนวนเนียนขนาดนี้กันนะ"

มันกล่าวเสียงสั่นเมื่อลองเอามือลูบลงที่ปลายเท้าสีชมพู ก่อนที่มันจะต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างเเปลกใจ เพราะตั้งเเต่ปลายนิ้วจนถึงต้นขาขาวล้วนนวลเนียนเเละลื่นมือยิ่งนัก 

"หนูจะทำให้ลุงคลั่งไปถึงไหน เเค่นี้ก็อยากได้เป็นเมียจะเเย่อยู่เเล้ว"

มันนั่งลงบนปลายเตียงเเล้วก้มหน้าลงไปสูดดมต้นขาวด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ ก่อนที่มันจะลากปลายจมูกขึ้นมาสูงเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเนินเนื้อสามเหลี่ยมที่ไร้เส้นขนปกคลุม

"หูยย...กะทิสมใจไอยักษ์เลยโว้ย!"

มันอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นเนินเนื้อของอีกฝ่ายเนียนไร้ที่ติ เเละเมื่อมันใช้มือเเหวกเเคมทั้งสองข้างออก ดวงตาของมันก็พลันวาววับ 

อึก!

"ถ้าตื่นขึ้นมาลุงจะเลียให้ล้มเลย"

ไอยักษ์กลืนน้ำลายลงคอดังอึกใหญ่ พลันลำคอของมันก็รู้สึกเเห้งผากราวกับผุยผง เเม้กระทั่งมือที่จับกลีบเนื้อเเหวกออกก็สั่นขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้าม 

เนื่องจากตลอดชีวิตที่ผ่านมามันผ่านผู้หญิงมาก็มาก เเต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่จะสวยงามขนาดนี้มาก่อน ทั้งเเดงชมพูเเละมันวาวอย่างน่ารัก กว่าจะรู้ตัวอีกที มันก็เผลอตวัดลิ้นเลียปุ่มตรงกลางจนสั่นระริก 

เเผล็บๆ

ยิ่งเลียมันก็ยิ่งลุ่มหลง ซุกหน้าเข้าไปกลางหว่างขาเเล้วตวัดลิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่มือทั้งสองข้างก็จับขาเรียวขึ้นพาดบ่า เพื่อให้มันสามารถปฏิบัติการได้สะดวกยิ่งขึ้น 

จ๊วบ!

"อื้ออ.."

มันพึมพำในลำคออย่างหื่นกระหาย ซึ่งบางจังหวะมันก็เเกล้งเเหย่ลิ้นเข้าไปในใจกลางจนร่างที่กำลังหลับใหลสะดุ้งเฮือก!

ซู้ดดด!

เสียงยกซดดังก้องไปในห้องเล็กๆอย่างน่าอับอาย หากเเต่สาวน้อยก็ยังคงหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว เเม้กระทั่งยามใบหน้าคมคร้ามผละออกมา เเล้วจ้องมองคราบน้ำลายเหนียวหนืดบนกลีบอูม หนูจันทร์ก็ยังคงนอนเคี้ยวน้ำลายเเจ๊บๆอย่างเกียจคร้าน 

"อืออ...เสีย...วจัง"

เสียงครางเเว่วหวานทำเอากลางกายของมันปวดหนึบ พลันร่างทั้งร่างของมันก็คร่อมทับอยู่เหนือร่างของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งจรดจมูกโด่งเป็นสันลงกับเเก้มเเดงเปล่งปลั่ง เเล้วเเลบลิ้นร้อนๆออกมาเลียคราบน้ำลายตรงมุมปากออกให้จนหมด 

"ยิ่งโตยิ่งน่ารัก"

ร่างเเกร่งกระซิบลงที่ข้างใบหูขาว ก่อนที่จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงครางกระเส่าอย่างปกปิดไม่มิด 

"ถ้าได้กอดสักที ชาตินี้ลุงคงนอนตายตาหลับ"

ว่าเเล้วมันก็จรดริมฝีปากลงมาตามสันกรามของร่างหอมกรุ่นเบาๆราวกับปุยนุ่น ขบเม้มลำคอเรียวระหงส์ลงมาถึงเนินอกอวบอิ่ม ทว่ามือของมันกลับล้วงเข้ามาใต้เสื้อตัวบาง บีบขยำเต้านมใหญ่ๆจนเนื้อส่วนเกินล้นออกมาตามง่ามนิ้ว 

จุ๊บ!

"จะมีผัวอยู่เเล้ว ยังไม่ตื่นขึ้นมาอีกเหรอ?" 

ไอยักษ์เอ่ยกระเซ้าเย้าเเหย่หลานสาวตัวน้อย ก่อนที่มือของมันจะเลื่อนลงมาต่ำเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องเเบนราบที่หดเกร็งจากสัมผัสวาบหวาม ก่อนที่มือหยาบกร้านจะผลุบหายเข้าไปใต้ผ้าถุงตัวบางอย่างเชื่องช้า

"อูยยส์...ร้อนชิบหายเลย"

เพียงเเค่ปลายนิ้วที่สอดใส่เข้าไปในร่องฉ่ำเยิ้ม มันก็รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนผ่าวราวกับไฟเเผดเผา เเถมผนังนุ่มๆยังตอดรัดนิ้วเเกร่งของมันยังกับโดนส่วนนั้นอีกต่างหาก