บทที่ 1 เจอกันครั้งแรก

เจอกันครั้งแรก

​พลั่ก!

​“อะ...โอ้ยย”

​“ฮือๆ” เด็กผู้หญิงผมเปียหน้าตาน่ารักในวัยห้าขวบร้องไห้ออกมาทันทีหลังจากที่ถูกเด็กผู้ชายที่ดูหล่อเหลาตั้งแต่เด็กในวัยเจ็ดขวบผลักเธอล้มลงและเด็กผู้ชายคนนั้นก็มองหน้าเธอด้วยสายตาไม่พอใจก่อนที่จะก้มลงเก็บรถบังคับของตัวเองที่พึ่งได้เป็นของขวัญวันเกิดจากผู้เป็นแม่มาหมาดๆ เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น เลือกที่จะเดินกลับเข้าบ้านหลังใหญ่โดยที่ไม่หันมามองคนตัวเล็กที่ยังนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้นแม้แต่นิดเดียว

​ส่วนคนที่ทำเป็นร้องไห้ก็หยุดร้องทันทีและได้แต่มองตามเด็กผู้ชายคนนั้นเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกผิดที่เธอทำของเขาพัง เธอนั่งหงอยซึมอยู่ที่เดิมอย่างไม่รู้จะทำยังไง

​ก่อนหน้านั้นเธอกำลังวิ่งเล่นไล่จับกับน้องชายของตัวเองแต่ด้วยความที่ไม่ทันระวัง เธอจึงวิ่งมาเหยียบรถบังคับของเด็กผู้ชายคนนั้นอย่างไม่ตั้งใจเลยสักนิด แต่อีกคนกลับผลักเธอล้มด้วยความไม่พอใจที่เธอทำของเขาพัง

​จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ผลักเธอแรงมากมายอะไรขนาดนั้นหรอก แต่ที่เธอต้องทำเป็นเจ็บและแกล้งร้องไห้ออกมาก็เพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเองเท่านั้น ตอนนี้จึงได้แต่มองตามหลังเขาไปด้วยสายตาละห้อยพร้อมกับความรู้สึกผิดจริงๆ

​“พี่เขาจะโกรธเราหรือเปล่านะ” คนตัวเล็กพึมพำและมองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่อีกครั้งอย่างคนรู้สึกผิดไม่หาย…

วันต่อมา

​“หนูมาหาใครจ๊ะ” เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยถามเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักด้วยความใจดี เธอออกมาดูสวนดอกไม้หน้าบ้านก็เจอกับเด็กน้อยคนนี้ที่ยืนชะเง้อมองเข้ามาภายในบ้านของเธอได้สักพักแล้ว

​“สวัสดีค่ะคุณป้าหนูเอาของมาให้พี่ชายที่อยู่บ้านหลังนี้ค่ะ” เด็กน้อยผมเปียท่าทางน่ารักและพูดจาฉะฉานเกินวัยบอกกับคุณป้าเจ้าของบ้านด้วยท่าทางน่าเอ็นดู ซึ่งทำให้เจ้าของบ้านที่เห็นแบบนั้นรู้สึกชอบเด็กคนนี้เอามากๆ เธอส่งยิ้มให้ก่อนจะเชื้อเชิญเด็กหญิงตาแป๋วเข้ามาในบ้าน

​“อ๋อ...งั้นหนูเข้ามาในบ้านก่อนมั้ยจ๊ะ พี่เขาอยู่ในบ้านน่ะ”

​“คือว่า...พี่ชายไม่ค่อยชอบหนูเท่าไหร่ค่ะ พอดีว่าเมื่อวานหนูทำรถบังคับพี่เขาพัง วันนี้หนูเลยอยากมาขอโทษและก็เอาของมาให้ค่ะ”

​“โธ่ แม่คุณของป้า น่ารักอะไรขนาดนี้กัน” หญิงวัยกลางคนยิ้มด้วยความใจดีก่อนจะถามหาของที่ว่า

​“ไหนจ๊ะ เอาอะไรมาให้พี่เขา เดี๋ยวป้าจะเอาไปให้พี่เขาเอง” เด็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบยื่นของที่เธอเตรียมมาให้กับคุณป้าคนสวยท่าทางใจดีไปอย่างไม่อิดออดพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างดีใจ

​“นี่ค่ะ! คุณแม่บอกว่าทำผิดก็ต้องรู้จักขอโทษและต้องให้ของคืน แต่หนูยังเด็กยังหาเงินซื้อรถบังคับคืนไม่ได้ แต่หนูสัญญาค่ะ ถ้าหนูโตขึ้นหนูจะซื้อรถบังคับคืนให้พี่ชายค่ะ” เธอบอกด้วยสีหน้าท่าทางมุ่งมั่นกับคำพูดของตัวเอง แม้จะยังเด็กแต่เธอก็ต้องการจะทำแบบนั้นจริงๆ ในวัยที่โตขึ้น

​“ยังไงหนูฝากของให้พี่ชายและฝากขอโทษด้วยนะคะ” เธอพูดต่ออย่างฉะฉานเกินวัย

​“จ้ะๆ” น่ารักจริงๆ เลยตัวแค่นี้ก็รู้จักรับผิดชอบกับความผิดตัวเองแล้ว หญิงวัยกลางคนคิดในใจด้วยความนึกเอ็นดู เธอรับของมาและมองหนูน้อยอีกครั้งด้วยแววตาอ่อนโยน

​“พี่เขาไม่โกรธหนูหรอก เชื่อป้านะ” เธอปลอบโยนออกไปก่อนจะนึกอยากได้อีกฝ่ายมาเป็นลูกสาวอีกคนจังเพราะเธอมีแต่ลูกชายทำให้เธอเอ็นดูคนตัวเล็กเป็นพิเศษ แต่ก็ทำได้แค่คิดและมองเด็กหญิงตาแป๋วตรงหน้าด้วยความเอ็นดูในความช่างพูดช่างคุยและดูรู้เรื่องไปหมดทุกอย่างของเจ้าตัว

​“ถ้างั้นหนูไปแล้วนะคะ สวัสดีค่ะคุณป้า” เด็กน้อยส่งรอยยิ้มสดใสออกไปเมื่อได้ทำในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจและในขณะที่กำลังตั้งท่าจะวิ่งกลับไปยังบ้านตัวเองที่อยู่หลังเยื้องๆ กัน ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงคุณป้าด้านหลังเรียกเอาไว้

​“เดี๋ยวก่อนจ้ะ ก่อนจะไปบอกชื่อป้าได้มั้ยลูก หนูชื่ออะไรจ๊ะ” คนตัวเล็กครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างอีกครั้งจนตาหยี

​“ชื่อมินนี่ค่ะ หนูชื่อมินนี่…”