บทที่ 10 เซเรนา คลาร์ก
เสียงหยาดฝนยามดึกกระทบกระจกบานโตของห้องทำงานฝั่งตะวันตกในศูนย์บัญชาการตำรวจสืบสวนพิเศษ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาสเตนเลสราคาแพงบนข้อมือของจูเลียนเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ควันบุหรี่กลิ่นวานิลลาผสมกานพลูลอยลอยเอื่อยขึ้นจากที่เขี่ยบุหรี่แก้วคริสตัล ทาบทับใบหน้าคมคายที่กำลังจดจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความเย็นชา
เสียงเคาะประตูหนักๆ ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่โดมินิกจะเดินแทรกตัวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารปกสีดำหนาเตอะที่ประทับตรา 'CONFIDENTIAL' สีแดงสด
"ข้อมูลทั้งหมดที่คุณชายสั่ง"
ดอมโยนแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเสียงดังตึง เขาขยับกางเกงยีนส์แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้ามก่อนจะยกแก้วกาแฟเย็นชืดขึ้นจิบ
"กูขุดลึกชนิดที่ว่าหมอทำคลอดของเซเรนายังไม่จำรายละเอียดได้เท่านี้เลยว่ะ จูลส์"
จูเลียนดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยเขาละสายตาจากหน้าจอแล้วใช้นิ้วเรียวยาวค่อยๆ เปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า แววตาสีเทาดูเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยความระแวดระวังของพยัคฆ์ร้ายที่ไม่เคยไว้ใจสิ่งใดง่ายๆ แม้ว่าเมื่อคืนเขาจะเพิ่งครอบครองเรือนร่างและได้ยินถ้อยคำสยบยอมจากปากของเซเรนาก็ตาม
"สรุปมา"
จูเลียนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ไม่ยี่หระต่อท่าทีอิดโรยของเพื่อนสนิท
"ผู้หญิงของมึง... สะอาดจนกูน่าตกใจ"
ดอมเอนหลังพิงเบาะเคาะนิ้วลงบนที่พักแขน
"ไม่มีประวัติการติดต่อกับแก๊งมาเฟียฝ่ายไหน ไม่เคยมีบัญชีลับธนาคารต่างประเทศและที่สำคัญ... เธอไม่ได้เป็น 'นกต่อ' ของไอ้โทมัส คลาร์ก อย่างที่พวกเราเคยระแวงตั้งแต่แรก"
ดอมชี้มือไปที่รูปถ่ายขาวดำใบเก่าของเซเรนาในวัยเด็ก
"เซเรนา คลาร์ก เป็นลูกของ มารีอาน เวสต์ อดีตเลขาของโทมัสหลังจากมารีอานท้อง โทมัสก็ย้ายเธอไปซ่อนไว้ที่บ้านพักคนชราท้ายเมือง พอเซเรนาอายุได้เจ็ดขวบมารีอานก็เสียชีวิตด้วยโรคปอดติดเชื้อหรือถ้าพูดให้ถูกคือ ถูกปล่อยให้ตายเพราะเอเลนอร์ตัดเงินค่ารักษา"
จูเลียนชะงักนิ้วที่กำลังพลิกหน้ากระดาษดวงตาสีเทาคมกริบกวาดอ่านรายงานทางการแพทย์ย้อนหลังยี่สิบปี รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่เขาเคยลูบไล้บนแผ่นหลังเนียนนุ่มของเธอเมื่อค่ำคืนก่อน เริ่มปรากฏคำตอบในหน้ากระดาษตรงหน้า
"หลังจากแม่ตายไอ้โทมัสก็รับเธอกลับเข้าคฤหาสน์คลาร์ก แต่ไม่ได้ในฐานะคุณหนู..."
ดอมเว้นจังหวะ น้ำเสียงยียวนเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเวทนา
"เธอถูกเลี้ยงมาในเรือนรับรองหลังเก่าท้ายสวนไม่ต่างจากคนรับใช้ ถูกเอเลนอร์กับคามิลลากดขี่ใช้งานทุกอย่าง รายงานการเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลชุมชนตอนเธออายุสิบห้า มีร่องรอยกระดูกข้อมือซ้ายแตกและรอยบอบช้ำทั่วตัว ไอ้หมอประจำตระกูลลงความเห็นว่าตกบันได แต่ผลตรวจของนิติเวชที่เราไปขุดมาบอกชัดว่าโดนทำร้ายร่างกาย"
ความเงียบปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนซาเม็ดกระทบกระจก จูเลียนมองภาพถ่ายของเซเรนาในวัยสิบห้าปี ดวงตาสีฟ้าหม่นในรูปนั้นไร้ซึ่งประกายชีวิต แต่กลับมีความดื้อดึงและอดทนอย่างน่าประหลาด
"แล้วเรื่องการเงินกับความลับของเดอะ เวลเวต เลานจ์ล่ะ?"
จูเลียนถามต่อ เสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่ฝ่ามือหนากลับกำแฟ้มเอกสารแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"นั่นคือส่วนที่น่าทึ่งที่สุด"
ดอมยิ้มบางๆ แฝงความชื่นชม
"เซเรนาไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยหรูๆ แบบคามิลลา แต่เธอแอบใช้อินเทอร์เน็ตในห้องหนังสือเก่า อ่านหนังสือบัญชี ภาษาต่างประเทศและการเงินด้วยตัวเองทั้งหมด เธอแอบทำงานรับจ้างแปลเอกสารออนไลน์ภายใต้ชื่อนามแฝง เพื่อเก็บเงินก้อนเล็กๆ ไว้ใช้หนีและช่วงสามปีมานี้ที่เธอถูกบังคับให้เข้าไปช่วยงานเอกสารกระจุกกระจิกในคลับของโทมัส... เธอก็จดจำรายละเอียดทุกอย่าง โครงสร้างการโอนเงิน รหัสตู้เซฟ รวมถึงชื่อของมูลนิธิเด็กกำพร้าที่เอเลนอร์ใช้ฟอกเงิน"
ดอมยื่นแท็บเล็ตอีกเครื่องส่งให้จูเลียน
"ผลการตรวจสอบประวัติย้อนหลังยืนยันว่า เธอพยายามจะใช้ข้อมูลพวกนี้หาทางรอดให้ตัวเองอยู่แล้ว การที่คามิลลาหนีงานแต่งและเธอถูกจับสวมรอยมาแต่งงานกับมึง... มันไม่ใช่แผนของตระกูลคลาร์ก แต่เป็น 'โอกาสเดียว' ที่เซเรนาไขว่คว้าไว้เพื่อแลกกับอิสรภาพของตัวเอง"
จูเลียนพิเคราะห์ภาพถ่ายปัจจุบันของเซเรนา รอยยิ้มอาบยาพิษที่เธอส่งให้เอเลนอร์ในคฤหาสน์คลาร์กเมื่อหัวค่ำ ลอยกลับเข้ามาในความคิด เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงเบี้ยหมากที่ว่างเปล่าหรืออาจเป็นพิษร้ายที่ศัตรูส่งมาทดสอบเขา ทว่าสิ่งที่เขากำลังจับจ้องอยู่นี้ คือผู้หญิงที่เติบโตมาจากขุมนรกหล่อหลอมความแค้นไว้ใต้ความสงบนิ่งและพร้อมจะแผดเผาทุกคนที่เคยทำร้ายเธอให้เป็นเถ้าถ่าน
"มึงจะเอายังไงต่อ จูลส์?"
ดอมถาม น้ำเสียงสืบเค้น
"ตอนนี้กูยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเธอไม่ได้ทรยศมึง แต่การพากลับไปเยือนรังเสือในงานกาล่าคืนพรุ่งนี้ มันอันตรายเกินไปสำหรับคนที่ไม่เคยผ่านฝึกงานสนามจริงอย่างเธอ"
จูเลียนปิดแฟ้มเอกสารลงช้าๆ นัยน์ตาสีเทาฉายความมืดมนอันลึกล้ำ
"เธอไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ดอม"
จูเลียนเอ่ย พลางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากระชับเสื้อสูทตัวนอกนึกถึงสัมผัสสั่นสะท้านแต่ยินยอมของเธอใต้ร่างเขา รวมถึงดวงตาคู่สวยที่ไม่เคยยอมแพ้
"เธอผ่านนรกมาได้ด้วยตัวคนเดียวถึงยี่สิบปี... และตอนนี้ เธอมีฉันเป็นอาวุธ"
"หมายความว่ามึงเชื่อใจเธอแล้ว?"
"ฉันไม่เคยเชื่อใจใคร"
จูเลียนเหยียดยิ้มเย็นชา ขณะก้าวเดินไปที่ประตูห้องทำงาน
"แต่ฉันเชื่อในความแค้นของเธอ... และในเมื่อเธอเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว ใครก็ตามที่เคยทำร้ายเธอในแฟ้มนี้ พวกมันจะต้องจ่ายคืนด้วยราคาที่สูงที่สุด"
จูเลียนเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้ากลับสู่เพนท์เฮาส์หรูที่ซึ่งเบี้ยหมากเม็ดสำคัญกำลังหลับใหล การทดสอบความภักดีสิ้นสุดลงแล้ว ทว่าพันธสัญญาแห่งความมืดมิดและเกมอำนาจที่แลกด้วยเลือด... กำลังจะเริ่มขึ้นในงานกาล่าคืนพรุ่งนี้อย่างเป็นทางการ
