บทที่ 13 ภารกิจแรก

เสียงดนตรีคลาสสิกจากวงออร์เคสตราสี่ชิ้นบรรเลงแผ่วเบาอบอวลไปทั่วห้องจัดเลี้ยงโถงใหญ่ของคฤหาสน์คลาร์ก แสงไฟจากโคมระย้าแก้วเจียระไนระยิบระยับสะท้อนกับแก้วแชมเปญทรงสูงและอัญมณีเลอค่าบนร่างกายของเหล่าไฮโซชั้นสูง มาเฟียข้ามชาติและข้าราชการระดับสูงของเมืองเซนต์เทเรซา ค่ำคืนนี้คฤหาสน์ที่เคยเงียบสงบกลับคึกคักไปด้วยผู้คนที่มาร่วมงานกาล่าการกุศลระดมทุนให้ 'มูลนิธิเด็กกำพร้าเซนต์เทเรซา' แต่เบื้องหลังรอยยิ้มจอมปลอมและคำสรรเสริญการกุศล มันคือเวทีประชันอำนาจและการซ่อนเร้นธุรกิจมืดอันเน่าเหม็น

ทว่า สายตาทุกคู่ภายในงานกลับไม่ได้จับจ้องไปที่แท่นพิธีหรือประธานจัดงานอย่าง โทมัส และ เอเลนอร์ คลาร์ก หากแต่จับจ้องไปที่คู่สามีภรรยาใหม่ที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านประตูคฤหาสน์เข้ามา

จูเลียน แวนซ์ ในชุดทักซิโด้สีดำสนิทเนียบกริบรูปร่างสูงใหญ่ทรงอำนาจและใบหน้าคมคายดุดันเปี่ยมไปด้วยรังสีของผู้นำ ข้างกายของเขาคือ เซเรนา แวนซ์ หญิงสาวที่ค่ำคืนนี้งดงามจนทำให้ผู้คนในงานต้องหยุดหายใจ เธอสวมชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีเขียวมรกตเข้มเว้าหลังโชว์ผิวเนียนละเอียดที่ได้รับการประคบประงมยาอย่างดีจากจูเลียนเมื่อคืน คอเสื้อปาดไหล่เผยให้เห็นสร้อยเพชรน้ำเอกที่ทอประกายบาดตา แต่จุดที่ซ่อนไว้ใต้กระโปรงผ่าสูงขึ้นมาถึงต้นขาด้านซ้ายคือสายรัดต้นขาหนังแท้สีดำสนิทที่ตระเตรียมไว้สำหรับภารกิจสำคัญ

มือหนาของจูเลียนโอบประคองอยู่ที่เอวคอดกิ่วของเซเรนาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของตลอดเวลา นัยน์ตาสีเทาคมกริบกวาดมองผู้คนที่เข้ามาทักทายด้วยความเย็นชา แต่เมื่อหันมามองหญิงสาวข้างกาย สายตาคู่นั้นกลับทอประกายลึกซึ้งที่สยบทุกข่าวลือเรื่องการสลับตัวเจ้าสาวลงอย่างสิ้นเชิง

"พร้อมไหม?" 

จูเลียนก้มลงกระซิบชิดใบหูระหงริมฝีปากหยักได้รูปเฉียดผ่านผิวแก้มเนียนนุ่มจนเซเรนารู้สึกวาบหวาม ปลายหูฟังไร้สายขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้เรือนผมสีบลอนด์สว่างดัดลอกคลื่นของเธอส่งเสียงสัญญาณตอบรับเบาๆ

"ฉันพร้อมค่ะ" 

เซเรนากระซิบตอบ กระชับกระเป๋าคลัทช์ใบเล็กในมือแน่น 

"คุณพ่อกับเอเลนอร์กำลังเดินมาทางนี้แล้ว"

โทมัส คลาร์ก ในชุดสูทสีเข้มและเอเลนอร์ที่ปะทินหน้าหนาเตอะเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง สายตาของเอเลนอร์ยังคงแทงกริบด้วยความริษยาเมื่อเห็นเซเรนาส่องประกายโดดเด่นเหนือหญิงสาวทุกคนในงาน ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าสื่อมวลชนและเหล่าผู้มีอำนาจ เอเลนอร์จำต้องยิ้มหวานประจบประแจง

"ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์คลาร์กจ้ะ คุณจูเลียน... เซเรนา" 

เอเลนอร์เอ่ยเสียงหวาน 

"วันนี้เซเรนางดงามมากจริงๆ สมกับเป็นคุณนายแวนซ์เลยนะจ๊ะ"

"ขอบคุณค่ะ คุณแม่" 

เซเรนายิ้มตอบ รอยยิ้มหวานเยือกเย็นที่แฝงไปด้วยพิษร้ายทำให้เอเลนอร์หน้ากระตุกเล็กน้อย

"ผู้กองแวนซ์ เชิญทางนี้หน่อยสิครับ" 

โทมัสเอ่ยแทรกขึ้นด้วยท่าทีนอบน้อม พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ 

"นายตำรวจผู้ใหญ่และนักลงทุนหลายท่านจากเดอะ เวลเวต เลานจ์ อยากจะแสดงความเคารพและทำความรู้จักกับคุณ"

จูเลียนปรายตามองโทมัสอย่างเย็นชา ก่อนจะหันมามองเซเรนา นิ้วเรียวยาวเช็ดมุมปากของเธอเบาๆ ราวกับถนอมอัญมณีชิ้นสำคัญ 

"ฉันจะไปคุยงานกับพวกเขาสักครู่ เธออยู่ตรงนี้ได้ใช่ไหม?"

"ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ จูเลียน" 

เซเรนาตอบเสียงนุ่ม สบตากับเขาเพื่อส่งสัญญาณว่าเวลานี้แหละคือโอกาสที่ดีที่สุด จูเลียนประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมนของเธอต่อหน้าสายตานับร้อยคู่ในงาน นัยน์ตาสีเทาฉายรังสีเตือนภัย 

"อย่าให้ใครทำอะไรเธอ... และถ้ารู้สึกไม่ปลอดภัย ให้ถอยทันที นั่นคือคำสั่ง"

"รับทราบค่ะ คุณสามี" 

เซเรนายิ้มรับ เมื่อจูเลียนเดินแยกออกไปกับโทมัสและกลุ่มมาเฟียแต่งตัวดี เสียงของโดมินิกก็ดังขึ้นผ่านหูฟังจิ๋วในหูของเซเรนา 

'จูลส์กำลังดึงความสนใจของไอ้โทมัสกับพวกหุ้นส่วนใหญ่ไว้ให้แล้ว กล้องวงจรปิดชั้นสองถูกเอลแฮกและเล่นวิดีโอลูปเรียบร้อย คุณมีเวลาสิบห้านาทีก่อนที่ทีมการ์ดจะสลับเวร เซเรนา'

เซเรนาสูดลมหายใจเข้าลึกซึมซับความเย็นเยียบเข้าสู่หัวใจ เธอเดินหลบออกจากวงสนทนาของเหล่าผู้หญิงชั้นสูง โดยทำทีเป็นก้าวตรงไปยังห้องน้ำฝั่งตะวันออก แต่เมื่อพ้นสายตาของผู้คนตรงมุมทางเดิน หญิงสาวก็เบี่ยงตัวเข้าสู่บันไดวนไม้สักหรูหราที่นำขึ้นสู่ชั้นสองของคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว

ชั้นสองของคฤหาสน์คลาร์กตกอยู่ในความเงียบสงัด แสงไฟกิ่งบนผนังเปิดไว้เพียงสลัวๆ ลมหายใจของเซเรนาติดขัดเล็กน้อยเมื่อสองเท้าแตะลงบนพรมปูทางเดิน ความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กที่เคยถูกฉุดกระชากลากถูไปตามทางเดินสายนี้พุ่งกลับเข้ามาในความคิด ทว่าความเค้นและรอยแผลเป็นบนแผ่นหลังที่จูเลียนเพิ่งประทับจูบซับเมื่อคืน กลับกลายเป็นเกราะคุ้มกันที่ทำให้เธอไม่หวาดกลัวอีกต่อไป

เธอเดินตรงไปตามทางเดินทิศตะวันออก หยุดลงที่หน้าประตูไม้แกะสลักบานใหญ่... ห้องทำงานส่วนตัวของโทมัส คลาร์ก

เซเรนาคว้ากิ๊บติดผมโลหะแข็งชิ้นเล็กที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าคลัทช์ออกมา สอดมันเข้าไปในลูกบิดประตูโบราณด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอเคยแอบฝึกปลดล็อกกุญแจแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนในช่วงปีที่ถูกกักขัง เสียง คลิก เบาๆ ดังขึ้น ประตูไม้เปิดออกอย่างง่ายดาย

หญิงสาวแทรกตัวเข้าไปข้างในและปิดประตูล็อกจากด้านในทันที

ห้องทำงานของโทมัสอบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์และบรั่นดีราคาแพง โต๊ะทำงานไม้โบราณขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ด้านหลังคือภาพวาดน้ำมันขนาดใหญ่กรอบทองหรูหรา... ภาพ 'วิวัฒนาการการเรือเดินสมุทร'

'เซเรนา คุณมีเวลาเหลือสิบสองนาที' เสียงดอมเตือนมาตามสาย 'การ์ดหน้าห้องทำงานจะเดินตรวจทุกสิบห้านาที รวดเร็วเข้า'

"รับทราบค่ะ" 

เซเรนาตอบกลับเบาๆ เธอรีบก้าวตรงไปยังภาพวาดผืนโต เอื้อมมือไปจับที่กรอบด้านข้างแล้วออกแรงผลัก ภาพวาดแผ่นใหญ่สไลด์เปิดออกเผยให้เห็นตู้เซฟดิจิทัลขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่ในผนังปูน