บทที่ 14 สมุดบัญชีปกดำ

"รับทราบค่ะ" 

เซเรนาตอบกลับเบาๆ เธอรีบก้าวตรงไปยังภาพวาดผืนโต เอื้อมมือไปจับที่กรอบด้านข้างแล้วออกแรงผลัก ภาพวาดแผ่นใหญ่สไลด์เปิดออกเผยให้เห็นตู้เซฟดิจิทัลขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่ในผนังปูน

เซเรนามองดูแป้นรหัสตัวเลขสมองประมวลผลอย่างรวดเร็วโทมัสเป็นพวกเย่อหยิ่งและชอบใช้วันสำคัญของตัวเอง รหัสตู้เซฟนี้เธอเคยแอบมองผ่านเงาสะท้อนของแก้วน้ำยามที่เขาเรียกเธอเข้ามาทำงานเอกสารเมื่อสองปีก่อน

นิ้วเรียวยาวกดรหัสลงบนแป้นอย่างแม่นยำ 0-4-1-8-9-2

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... กรึบ!

ไฟสีเขียวปรากฏขึ้นพร้อมเสียงสลักเหล็กปลดล็อก! หัวใจของเซเรนากระตุกวูบด้วยความยินดี เธอรีบดึงบานประตูตู้เซฟเปิดออกภายในเต็มไปด้วยฟ่อนธนบัตรดอลลาร์ เพชรแท้ที่ยังไม่ได้เจียระไนและทองคำแท่ง แต่สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่สิ่งของมีค่าเหล่านั้น

ในมุมลึกที่สุดของตู้เซฟ... สมุดบัญชีปกหนังสีดำสนิทเล่มหนาพร้อมแฟ้มเอกสารประทับตราลับของมูลนิธิเด็กกำพร้าเซนต์เทเรซา วางสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น

เซเรนาหยิบสมุดบัญชีปกดำและแฟ้มเอกสารออกมาเปิดดูเนื้อหาข้างในอย่างรวดเร็ว บัญชีการโอนเงินเข้าออก สัญลักษณ์ตัวเลขลับ รหัสบัญชีต่างประเทศและรายชื่อข้าราชการผู้รับเงินใต้โต๊ะ ทุกอย่างตรงตามที่เธอเคยบอกจูเลียนไว้ไม่มีผิดเพี้ยน!

"ได้ของแล้วค่ะ" 

เซเรนารายงานผ่านหูฟัง

*'ดีมาก! รีบเก็บใส่กระโปรงแล้วถอยออกมาก...' * 

เสียงดอมชะงักไปกะทันหันก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงตื่นตระหนก 

'เชี่ยแล้ว! เซเรนา! มีคนกำลังขึ้นบันไดไปชั้นสอง! ไม่ใช่การ์ด... แต่เป็นไอ้โทมัส! มันแยกตัวมาจากจูลส์แล้ว!'

ความเย็นวาบแล่นผ่านไปทั่วแผ่นหลังของเซเรนา! โทมัสกำลังขึ้นมา!

"ทำไมเขาถึงขึ้นมาเวลานี้คะ?!" 

เซเรนากระซิบถามอย่างตื่นตระหนกมือสั่นระริกขณะรีบยัดสมุดบัญชีปกดำและเอกสารเข้าซ่อนไว้ที่สายรัดต้นขาหนังแท้ใต้กระโปรงกำมะหยี่ ความแน่นของสมุดทำให้แนบชิดกับต้นขาด้านในอย่างมิดชิด กระโปรงบานสลวยบดบังร่องรอยได้อย่างแนบเนียน

'จูลส์พยายามดึงมันไว้แล้ว แต่มันบอกว่าจะขึ้นมาหยิบเอกสารสัญญาให้กลุ่มมาเฟียดู! คุณมีเวลาไม่ถึงสามสิบวินาที!'

เซเรนารีบผลักประตูตู้เซฟปิดลงรหัสล็อกทำงานอัตโนมัติ สไลด์ภาพวาดกลับเข้าที่เดิม จัดระเบียบโต๊ะทำงานให้เหมือนเดิมทุกประการ ทว่า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของโทมัสพร้อมเสียงคุยโทรศัพท์กำลังดังใกล้เข้ามาตรงหน้าประตูห้องทำงาน!

แกร๊ก... เสียงลูกบิดประตูถูกหมุนจากภายนอก!

เซเรนาไม่มีทางหนีออกทางประตูได้อีกต่อไป! หญิงสาวตัดสินใจในเสี้ยววินาที หมุนตัววิ่งแอบไปซ่อนอยู่หลังผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนาข้างหน้าต่างบานโต กลั้นลมหายใจแน่นหัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

ประตูห้องทำงานเปิดออก โทมัส คลาร์ก เดินเข้ามาในห้อง พลางสบถใส่โทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด 

"เออ! ฉันกำลังขึ้นมาเอาสัญญาฉบับจริงให้พวกมันดู... แกดูแลความเรียบร้อยข้างล่างอย่าให้พวกนักข่าวสงสัยก็พอ!"

โทมัสวางสายเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดลิ้นชักค้นหาเอกสารอยู่ครู่หนึ่งเซเรนายืนนิ่งอยู่หลังผ้าม่าน บาดแผลบนแผ่นหลังเริ่มปวดร้าวจากความเกร็งลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ทว่า สายตาของโทมัสกลับเหลือบไปเห็นรอยพรมที่ย่นผิดปกติใกล้กับหน้าต่าง ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เดินตรงมาที่ผ้าม่านผืนหนาที่เซเรนาซ่อนตัวอยู่ทันที!

มือของโทมัสยื่นออกมาหมายจะกระชากผ้าม่านเปิดออก!

หัวใจของเซเรนาร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม! เธอไม่มีทางหนีพ้นแล้ว!

"คุณพ่อตาครับ!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขัดขึ้นมาจากหน้าประตูห้องทำงาน! มือของโทมัสชะงักค้างกลางอากาศ เขาหันขวับกลับไปมอง จูเลียน แวนซ์ ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเหยียดเย็นชา ในมือของเขาถือแก้วบรั่นดีอยู่อย่างผ่อนคลาย

"ผู้กองแวนซ์?!" 

โทมัสหน้าซีดลงเล็กน้อย รีบละมือออกจากผ้าม่าน 

"คุณ... คุณขึ้นมาบนนี้ได้ยังไง?"

"ผมเห็นคุณขึ้นมานานเกินไป และแขกผู้ใหญ่ข้างล่างเขากำลังรอสัญญาที่ว่านั่นอยู่" 

จูเลียนก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้าสายตาสีเทาคมกริบปรายมองไปที่ผ้าม่านหน้าต่างแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาจับจ้องโทมัสด้วยรังสีคุกคาม 

"หรือว่าคุณมีลับลมคมในอะไรที่ไม่อยากให้ผมเห็นในห้องนี้งั้นหรือ?"

"เปล่าครับ! ไม่ใช่แบบนั้นเลย!" 

โทมัสลุกลี้ลุกลน รีบเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน คว้าแฟ้มสัญญาบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ 

"ผมได้สัญญาแล้วครับ เชิญลงไปข้างล่างกันเถอะ"

"เชิญก่อนเลยครับ" 

จูเลียนผายมือออกอย่างมีมารยาท 

"ผมขอใช้ห้องน้ำบนนี้สักครู่ แล้วจะตามลงไป"

โทมัสรีบพยักหน้ารับ เดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้จูเลียนสงสัย

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของโทมัสลับหายไป และประตูห้องทำงานถูกปิดลง จูเลียนก็เดินตรงไปยังผ้าม่านผืนหนาทันที เขายื่นมือหนาไปกระชากผ้าม่านเปิดออกเผยให้เห็นร่างบอบบางของเซเรนาที่กำลังยืนหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานซีดขาวและหยาดเหงื่อซึมตามผาก

"จูเลียน..."

เซเรนากระซิบเสียงพร่า จูเลียนไม่พูดอะไรสักคำเขารวบร่างบอบบางของเธอเข้าสู่อ้อมแขนแกร่ง ดึงเธอเข้ามาแนบชิดกับแผงอกอบอุ่นของเขาอย่างแนบแน่น ฝ่ามือหนาลูบหัวของเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลมความหวาดกลัวที่สั่นสะท้านในตัวเธอ

"เธอปลอดภัยแล้ว" 

เขากระซิบชิดใบหูระหง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด 

"ได้ของมาไหม?"

เซเรนาผละออกจากอ้อมอกของเขานิดหน่อย เธอเอื้อมมือลงไปถกกระโปรงกำมะหยี่ขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นสายรัดต้นขาที่มีสมุดบัญชีปกดำเล่มหนาซ่อนอยู่อย่างปลอดภัย

จูเลียนมองดูสมุดบัญชีเล่มนั้น ก่อนจะหลุบมองใบหน้าหวานที่สบตาเขาอย่างดื้อดึงและภาคภูมิใจ รอยยิ้มทรงเสน่ห์และพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของซาตานหนุ่ม เขากดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธอเป็นการตอบแทนจุมพิตที่เร่าร้อนและลึกซึ้ง

"เก่งมาก... เบี้ยหมากของฉัน" 

จูเลียนกระซิบสั่นสะท้าน 

"เธอทำได้สมบูรณ์แบบที่สุด"

เขาสอดมือเข้าไปดึงสมุดบัญชีปกดำออกจากสายรัดต้นขาของเธอ เก็บมันลงในช่องซ่อนลับภายในเสื้อสูททักซิโด้ของเขาเอง ก่อนจะช่วยจัดระเบียบชุดราตรีและเรือนผมของเธอให้งดงามเรียบร้อยดังเดิม

"พร้อมจะลงไปดูจุดจบของพวกมันหรือยัง?" 

จูเลียนยื่นมือหนามาตรงหน้าเธอ เซเรนามองดูฝ่ามือใหญ่ที่เคยลงทัณฑ์ แต่บัดนี้กลับมอบความคุ้มครองและพลังให้แก่เธอ หญิงสาววางมือบางลงบนฝ่ามือของเขา ยืดตัวตรงด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มอาบยาพิษปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานงดงาม

"พร้อมนานแล้วค่ะ... สามี"

ทั้งสองเดินควงแขนกันออกจากห้องทำงาน ลงสู่ห้องจัดเลี้ยงโถงล่างราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าภายใต้สมุดบัญชีปกดำที่อยู่ในเสื้อสูทของจูเลียน เวลาถอยหลังสู่ความพินาศของตระกูลคลาร์กและเครือข่ายเดอะ เวลเวต เลานจ์ ได้เริ่มต้นนับถอยหลังขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ!