บทที่ 2 จูเลียน แวนซ์

เสียงบานประตูไม้โอ๊กสลักลายของวิหารเซนต์เทเรซาปิดลงดังกึกก้อง ราวกับเป็นการตอกฝาโลงศพให้กับอิสรภาพของเซเรนา คลาร์ก ขบวนรถลีมูซีนสีดำขลับที่จอดเทียบท่าอยู่ด้านหน้าถูกห้อมล้อมด้วยแสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวที่เบียดเสียดกันอยู่หลังแผงกั้นเหล็ก ทุกคนต่างต้องการภาพของร้อยตำรวจเอกจูเลียน แวนซ์ ทายาทมหาเศรษฐีแห่งเมืองเซนต์เทเรซากับเจ้าสาวทายาทตระกูลคลาร์ก ทว่าสิ่งที่พวกเขาได้เห็นกลับเป็นเพียงแผ่นหลังกว้างของเจ้าบ่าวที่เดินดุ่มไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โดยมีเจ้าสาวในชุดฟูฟ่องถูกลากกึ่งจูงตามมาอย่างทุลักทุเล

ฝ่ามือใหญ่ของจูเลียนที่กำรอบข้อมือของเซเรนาแน่นราวกับคีมเหล็ก มันไม่ได้เจ็บจนกระดูกร้าว แต่แน่นหนาพอที่จะส่งสัญญาณเตือนว่าเธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืน ไม่สิทธิ์แม้แต่จะสะดุดชายกระโปรงของตัวเอง เขาเปิดประตูรถลีมูซีนและผลักร่างบอบบางเข้าไปด้านในอย่างไม่ออมแรง ก่อนจะก้าวตามเข้ามาและปิดประตูใส่หน้านักข่าวที่พยายามยื่นไมโครโฟนเข้ามาใกล้

ความเงียบสงัดภายในห้องโดยสารที่กรุด้วยฉนวนกันเสียงอย่างดีนั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงตะโกน เซเรนานั่งตัวลีบชิดติดประตูฝั่งตรงข้าม ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวลูกไม้ฝรั่งเศสเนื้อหนา เธอทำได้เพียงมองเห็นภาพสะท้อนเงาลางๆ ของผู้ชายที่นั่งอยู่เบื้องหน้า จูเลียนไม่ได้ปรายตามองเธอแม้แต่น้อย เขาเอนหลังพิงเบาะหนังสีดำสนิท ปลดกระดุมเสื้อสูททักซิโด้ออกด้วยท่าทีหงุดหงิด ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเลื่อนดูบางอย่าง แสงสว่างจากหน้าจอสาดส่องใบหน้าหล่อเหลาที่ราบเรียบดุจรูปสลักน้ำแข็ง สันกรามคมกริบของเขานูนขึ้นยามที่เขาขบกรามแน่น

แอร์ในรถเย็นเฉียบ แต่แผ่นหลังของเซเรนากลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ กลิ่นน้ำหอมบุรุษที่ผสมผสานระหว่างไม้หอม ซิตรัส และกลิ่นนิโคตินจางๆ ลอยวนอยู่รอบตัว ลมหายใจของเธอติดขัด ทุกวินาทีที่ล้อรถบดไปบนถนนสู่เพนท์เฮาส์ตระกูลแวนซ์ คือการนับถอยหลังสู่การถูกประหารชีวิต โทมัส คลาร์ก พ่อของเธอคิดว่าเพียงแค่สลับตัวเจ้าสาวแล้วปล่อยให้เธอรับหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของจูเลียนทุกอย่างจะจบลง แต่ผู้ชายตรงหน้าเธอคือตำรวจสืบสวนคดีพิเศษที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดในการรีดข้อมูล เขาไม่ใช่พวกคุณชายลูกเศรษฐีที่ถูกหลอกแล้วจะโวยวายฟูมฟาย เขาคือหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำคอเหยื่อที่กล้าลูบคม

รถลีมูซีนเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถใต้ดินของอาคารระฟ้าที่หรูหราที่สุดใจกลางเมืองเซนต์เทเรซา คนขับรถเปิดประตูให้ จูเลียนก้าวออกไปก่อน เขาไม่ได้รอประคองเธอ แต่กลับคว้าต้นแขนของเธอแล้วดึงให้เดินตามไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่เปิดรออยู่

ตัวเลขดิจิทัลบนจอลิฟต์พุ่งสูงขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างรวดเร็วพร้อมกับความรู้สึกโหวงในช่องท้อง เซเรนากำช่อดอกลิลลี่ในมือแน่นจนก้านหักคามือ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสู่เพนท์เฮาส์กว้างขวางที่กินพื้นที่ทั้งชั้น โทนสีดำ เทา และกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนสะท้อนถึงความเย็นชาและโดดเดี่ยวของผู้เป็นเจ้าของได้อย่างชัดเจน ไม่มีรูปภาพครอบครัว ไม่มีของประดับตกแต่งที่ดูมีชีวิตชีวา มันเหมือนรังของสัตว์นักล่ามากกว่าจะเป็นเรือนหอ

"ตามมานี่"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวลงจากแท่นพิธี จูเลียนไม่รอให้เธอตอบรับ เขาจูง... หรือพูดให้ถูกคือกึ่งลากเธอเดินผ่านห้องโถงกว้างไปยังประตูไม้บานใหญ่สุดทางเดิน เขาผลักประตูห้องนอนมาสเตอร์เปิดออก แล้วเหวี่ยงร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวเข้าไปด้านใน

เซเรนาเซล้มลงไปบนพรมเปอร์เซียสีเข้ม ช่อดอกไม้หลุดจากมือกระเด็นไปมุมห้อง ชุดผ้าซาตินที่ฟูฟ่องพันกันยุ่งเหยิง เธอรีบยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด ถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชิดกับขอบเตียงคิงไซส์สีเข้ม

จูเลียนก้าวตามเข้ามา เขาใช้ส้นเท้าเตะประตูไม้บานหนักให้ปิดลงเสียงดังปังจนเซเรนาสะดุ้งสุดตัว ผู้กองหนุ่มปลดหูกระต่ายออกแล้วโยนทิ้งไปบนเก้าอี้ใกล้ๆ ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาจ้องมองคนที่ยืนสั่นเป็นลูกนกอยู่ปลายเตียง

"งานละครปาหี่ของตระกูลคลาร์กจบลงแล้ว" 

เขากล่าว เสียงของเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันราบเรียบและทรงพลังจนกดทับบรรยากาศในห้องให้หนักอึ้ง 

"เอาเศษผ้าสกปรกๆ นั่นออกจากหน้าเธอซะที คามิลลา ฉันเกลียดการเล่นซ่อนหา"

เซเรนาสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่สั่นเทาของเธอยกขึ้นจับชายผ้าคลุมหน้าลูกไม้ เธอรู้ว่าวินาทีที่ผ้าผืนนี้เลิกขึ้น พายุคลั่งจะพัดถล่มใส่เธอ แต่เธอไม่มีทางหนี เธอเลือกทางนี้แล้ว ทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากนรกของครอบครัวคลาร์ก คือการเดินเข้าสู่กรงเล็บของซาตานตัวนี้

ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอจับชายผ้า แล้วค่อยๆ ตลบมันไปด้านหลังศีรษะ

ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวโรยตัวลงปกคลุมห้องนอนกว้างขวางในวินาทีที่ใบหน้าของเธอปรากฏแก่สายตาของเขา

จูเลียน แวนซ์ ยืนนิ่งงัน ดวงตาสีเทาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้ารูปไข่ สันจมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด และดวงตาสีฟ้าหม่นที่ซ่อนความดื้อรั้นและตื่นตระหนกเอาไว้ภายใต้กรอบขนตางอนยาว ผมสีบลอนด์สว่างที่ถูกเกล้าไว้อย่างประณีตขับเน้นผิวขาวซีดของเธอให้ดูเปราะบางราวกับกระเบื้องเคลือบ

เขาไม่ได้กระพริบตา ในฐานะตำรวจหน่วยอาชญากรรมพิเศษ สมองของเขาประมวลผลเร็วกว่าคนปกติหลายเท่า เขาจดจำรูปพรรณสัณฐานของคามิลลา คลาร์ก ได้อย่างแม่นยำ ผู้หญิงที่บิดาของเขายัดเยียดให้แต่งงานด้วยเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ คามิลลามีดวงตาสีน้ำตาล ผมสีเข้ม และแววตาหยิ่งยโสที่ว่างเปล่า

แต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แม้จะสวมชุดเจ้าสาวของคามิลลา แต่เธอไม่ใช่คามิลลา