บทที่ 4 เกมอำนาจ

รสจูบที่เริ่มต้นจากการลงทัณฑ์ แปรเปลี่ยนเป็นพายุเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุณ ริมฝีปากร้อนจัดของจูเลียนบดขยี้ลงบนกลีบปากนุ่มของเซเรนาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จุมพิตที่เกิดจากความรักหรือความเสน่หา ทว่าเป็นการประกาศกร้าวถึงอำนาจและการครอบครอง ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้เธอเผยอปากออกรับการรุกรานที่ลึกล้ำยิ่งกว่า ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนทุกความหวานและช่วงชิงลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น

เซเรนาหลับตาแน่น สองมือที่สั่นเทายกขึ้นจับสาบเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปกับสัมผัสที่ทั้งดุดันและคุกคาม เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจมาดีพอแล้วสำหรับการใช้ร่างกายเพื่อแลกเปลี่ยน ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความดิบเถื่อนของซาตานร้ายตัวจริง เธอกลับพบว่าตัวเองเป็นเพียงลูกนกที่กำลังจะถูกเขาฉีกทึ้ง

จูเลียนถอนริมฝีปากออกเชื่องช้า ทิ้งระยะห่างเพียงแค่ปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อของเธอ ดวงตาสีเทาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าหม่นที่กำลังสั่นไหว แววตาของเขาไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความปรารถนาอันดำมืดและไฟโทสะที่ยังดับไม่สนิท

"เธอคิดจริงๆ หรอว่าแค่ถอดเสื้อผ้าแล้วนอนอ้าขาให้ฉัน มันจะเพียงพอสำหรับข้อเสนอที่เธอขอ?" 

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า เยียบเย็น ทว่ากลับทำให้ผิวเนื้อของเซเรนาร้อนผ่าว 

"อิสรภาพและการคุ้มครองจากตระกูลแวนซ์... ราคาของมันสูงกว่าร่างกายของลูกนอกสมรสที่ตระกูลคลาร์กโยนทิ้งมาให้ฉันมากนะเซเรนา"

คำพูดที่กรีดลึกลงไปในปมด้อยไม่ได้ทำให้เซเรนาร้องไห้ เธอเคยได้ยินคำด่าทอที่เลวร้ายกว่านี้มาทั้งชีวิต หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากที่บวมช้ำจากการจูบเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น

"ฉันรู้ว่าร่างกายของฉันมันไม่มีค่าพอจะซื้อความช่วยเหลือจากคุณ จูเลียน แต่สิ่งที่อยู่ในหัวของฉัน... ข้อมูลที่ฉันมีมันมีค่ามากพอที่จะทำให้คุณทำลายพวกคลาร์กได้ ร่างกายนี้เป็นแค่... ของแถมเป็นเครื่องยืนยันว่าฉันจะไม่มีวันทรยศคุณ เพราะถ้าคุณทิ้งฉัน ฉันก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว"

"ของแถมงั้นสิ" 

จูเลียนแค่นยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นอย่างร้ายกาจ 

"งั้นเรามาดูกันว่า 'ของแถม' ชิ้นนี้ จะทนมือทนเท้าฉันได้สักแค่ไหน"

สิ้นคำพูดนั้น ท่อนแขนแกร่งก็ตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่วรั้งร่างบอบบางที่เหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีขาวตัวจิ๋วให้ปะทะกับแผงอกกว้าง เซเรนาหวีดร้องในลำคอเมื่อจูเลียนช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก เขาก้าวอาดๆ ข้ามห้องกว้างไปยังเตียงคิงไซส์หลังใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีดำสนิท ก่อนจะโยนร่างของเธอลงไปบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่ออมแรง

ร่างของเซเรนากระดอนไปตามแรงเหวี่ยงความเย็นเยียบของผ้าปูที่นอนเนื้อดีสัมผัสกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวรีบหยัดตัวขึ้นนั่งแต่ยังไม่ทันจะได้ขยับหนีร่างสูงใหญ่ของจูเลียนก็ทาบทับลงมากักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำของเขา

เขากดข้อมือทั้งสองข้างของเธอลงกับเตียงด้วยมือเพียงข้างเดียวเหนือศีรษะของเธอ ดวงตาสีเทาของเขาหลุบมองเรือนร่างของเธออย่างจาบจ้วงและเปิดเผย ตั้งแต่ลำคอระหงเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ หน้าท้องแบนราบไปจนถึงเรียวขาขาวเนียนที่พยายามหนีบเข้าหากันด้วยความประหม่า

"กฎข้อแรกของการเป็นเบี้ยหมากของฉัน..." 

จูเลียนกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ 

"เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง และเธอไม่มีสิทธิ์ซ่อนเร้นอะไรจากฉันทั้งนั้น"

มือหนาที่ว่างอยู่อีกข้างเอื้อมไปดึงตะขอเสื้อชั้นในลูกไม้ของเธอออกอย่างชำนาญ เพียงแค่การตวัดนิ้วปราการชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดความงดงามส่วนบนก็หลุดลุ่ยลง เซเรนาเผลอกัดริมฝีปากแน่นเบือนหน้าหนีด้วยความอับอายเมื่อสายตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่ความเปลือยเปล่าของเธอ

จูเลียนไม่ได้รีบร้อนบดขยี้เธอ เขาจงใจใช้เวลาเพื่อทรมานเธอด้วยความอับอายและความต้องการปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับอาวุธปืนไล้ไปตามแนวคางของเธอ เลื่อนลงมาที่ลำคอก่อนจะหยุดลงที่แอ่งชีพจรที่กำลังเต้นระรัว

"มองฉัน เซเรนา" 

เขาสั่งเสียงเฉียบขาด เมื่อเธอยังคงหลับตาแน่น เขาก็บีบปลายคางเธอแรงขึ้น 

"ฉันบอกให้มองฉัน!"

ดวงตาสีฟ้าหม่นปรือขึ้นสบตากับเขา ภายในนั้นมีความหวาดหวั่นที่ซ่อนไม่มิด แต่ก็มีความดื้อดึงที่ไม่ยอมแพ้ จูเลียนพอใจกับสายตานั้นเขาเกลียดผู้หญิงที่อ่อนแอและเอาแต่ร้องไห้ แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขา... แม้จะกลัวจนตัวสั่นแต่ก็ยังพยายามจะสู้กลับด้วยแววตา

"จำเอาไว้ว่านับจากวินาทีนี้ไป ร่างกายนี้เป็นของฉัน"