บทที่ 5 เกมอำนาจ (NC)

"จำเอาไว้ว่านับจากวินาทีนี้ไป ร่างกายนี้เป็นของฉัน"

จูเลียนก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขา ริมฝีปากร้อนจัดประทับรอยจูบหนักๆ ลงบนผิวขาวเนียน ก่อนที่ฟันคมจะขบกัดลงบนลาดไหล่บอบบางอย่างแรงจนเซเรนาสะดุ้งเฮือกและหลุดเสียงครางด้วยความเจ็บปวด

"อ๊ะ! จูเลียน... ฉันเจ็บ"

"นี่คือการตีตรา" 

เขากระซิบชิดรอยแดงที่เขาเพิ่งสร้างขึ้น ลิ้นร้อนตวัดเลียซับความเจ็บปวดนั้นราวกับสัตว์ป่าที่กำลังชิมรสเลือดเหยื่อ 

"รอยนี้จะเตือนสติเธอ ว่าเธอไม่ใช่ลูกคุณหนูตระกูลคลาร์กที่ใสสะอาดอีกต่อไป เธอคือผู้หญิงของฉัน คือหมากที่ฉันจะใช้เดินบนกระดานนี้จนกว่ามันจะแหลกสลาย"

สัมผัสของจูเลียนไม่ได้มีความนุ่มนวลมันเต็มไปด้วยความต้องการที่จะควบคุมและทำลายล้างกำแพงความเย่อหยิ่งของเธอ ฝ่ามือร้อนผ่าวเลื่อนต่ำลงมากอบกุมทรวงอกอวบอิ่ม บีบเคล้นอย่างหนักหน่วงจนเซเรนาต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่ผสมผสานกับความเจ็บปวด ร่างกายที่ไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนสัมผัสมาก่อนกำลังทรยศเธอ มันตอบสนองต่อการเร้าอารมณ์ที่ดิบเถื่อนของเขาอย่างน่าละอาย

ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ตีตื้นขึ้นมาในช่องท้องทำให้เซเรนาสับสน เธอพยายามจะดิ้นรนแต่ข้อมือที่ถูกตรึงไว้ทำให้เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้เขาตักตวงความหวานจากร่างกายเธอตามอำเภอใจ ริมฝีปากของเขาครอบครองยอดอกสีอ่อนดูดดึงและขบเม้มจนมันชูชันสู้ลิ้น เสียงครางหวานหูที่พยายามกลั้นไว้หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง

จูเลียนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่แดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำปรือของเธอ ความพึงพอใจฉายชัดในแววตาของเขา เขาปล่อยมือจากข้อมือของเธอ แต่เซเรนากลับไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะผลักเขาออก หญิงสาวทำได้เพียงยกมือขึ้นขยุ้มกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มของเขาเพื่อระบายความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในร่างกาย

"ปากบอกว่าตัวเองเป็นแค่ของแถม แต่ร่างกายเธอร่านกว่าที่ฉันคิดไว้นะ เซเรนา" 

เขากระซิบถ้อยคำหยาบคายที่ทำให้ใบหน้าของเธอชาหนึบ ทว่ามือของเขากลับเลื่อนต่ำลงไปเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในตัวจิ๋วของเธอแล้วรูดมันออกไปตามเรียวขาอย่างรวดเร็ว

"อย่า..." 

เธอพยายามห้าม เสียงแหบพร่า 

"จูเลียน..."

"ไม่มีคำว่าอย่า สำหรับข้อตกลงนี้"

เขาไม่รอให้เธอตั้งตัว ปลายนิ้วหยาบกระด้างแทรกซึมเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่ซ่อนเร้น เซเรนาหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายบิดเร่าด้วยความตกใจและความเจ็บปวดแปลบที่แล่นปราดขึ้นมา เธอไม่เคย... เธอไม่เคยผ่านใครมาก่อน จูเลียนชะงักไปชั่วครู่เมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นและปราการแห่งความบริสุทธิ์ที่เขากำลังล่วงล้ำ ความประหลาดใจพาดผ่านดวงตาของเขาลูกนอกสมรสที่ตระกูลคลาร์กส่งมาเป็นเครื่องสังเวย... เป็นหญิงสาวบริสุทธิ์งั้นหรือ?

โทสะที่เคยคุกรุ่นเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้ มันมีความหวงแหนแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แต่ในขณะเดียวกันมันก็ปลุกเร้าความปรารถนาที่จะครอบครองเธออย่างสมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น

"เธอยังไม่เคย..." 

เขากระซิบ เสียงทุ้มนั้นอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาดุดันตามเดิม 

"ไอ้แก่โทมัสคงเก็บเธอไว้ขายให้พวกมาเฟียแก่ๆ ในคลับนั่นสิเนี่ย ถึงได้หวงแหนความบริสุทธิ์นี้ไว้นัก"

"ไม่ใช่..." 

เซเรนาส่ายหน้า น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและอัปยศเอ่อคลอเบ้า 

"ฉันปกป้องตัวเอง... เพื่อรอวันที่ฉันจะหนีไปจากพวกมัน"

"เธอหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว เซเรนา" 

จูเลียนจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธอ สัมผัสนั้นไม่ได้อ่อนโยน แต่มันมีความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว 

"เพราะตั้งแต่วันนี้ นรกของเธอ... คือฉัน"

เขาถอนนิ้วออกก่อนจะผละลุกขึ้นยืนข้างเตียงเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง เซเรนานอนหอบหายใจ ร่างกายเปลือยเปล่าสั่นสะท้านอยู่บนเตียงกว้าง เธอมองดูชายหนุ่มที่กำลังปลดเข็มขัดและกางเกงสแลคออก รูปร่างของเขาสมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักเทพเจ้ากรีก กล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงตัวสวยงาม วีไลน์ที่ลากต่ำลงไปหายวับเข้าไปในขอบกางเกงชั้นใน แผงอกแกร่งมีรอยแผลเป็นจางๆ จากกระสุนปืน ย้ำเตือนให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเพียงใด

เมื่อเขาเปลื้องผ้าออกหมด ความเป็นชายที่ผงาดง้ำและพร้อมรบก็ปรากฏแก่สายตา เซเรนาเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดหวั่น เธอรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปคือของจริง ความเจ็บปวดที่แท้จริงของการเป็นเบี้ยหมากกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

จูเลียนทาบทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ตรึงข้อมือเธอไว้ แต่กลับสอดประสานนิ้วมือทั้งห้าเข้ากับนิ้วมือของเธอ กดมันลงกับเตียงอย่างแนบแน่น เขาดันต้นขาของเธอให้แยกออกกว้างขึ้น แทรกตัวตนเข้าไปอยู่กึ่งกลางความอ่อนนุ่มที่กำลังสั่นระริก

"มองฉัน" 

เขาสั่งอีกครั้ง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความต้องการที่อัดแน่น เซเรนาลืมตาขึ้นสบตากับพายุสีเทาที่กำลังบ้าคลั่ง

"จำไว้ว่าใครคือเจ้าของเธอ"

พูดจบเขาก็ดันสะโพกสอบเข้าหาตัวเธออย่างหนักหน่วงและไร้ความปรานี เซเรนากรีดร้องสุดเสียงเมื่อความเจ็บปวดฉีกกระชากร่างกายเธอเป็นชิ้นๆ เล็บคมจิกทึ้งลงบนหลังมือของเขาจนเลือดซิบ น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มร่างกายของเธอเกร็งกระตุกด้วยความทรมานที่แสนสาหัส

จูเลียนกัดฟันกรอดความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาแทบจะทำให้เขาคลั่ง เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายของเธอปรับตัวรับความยิ่งใหญ่ของเขาก้มลงจูบซับน้ำตาบนใบหน้าหวานอย่างลืมตัว สัมผัสที่ปลอบประโลมในเสี้ยววินาทีนั้นขัดแย้งกับการกระทำที่ป่าเถื่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง

"ชู่ว... เด็กดี" 

เขากระซิบเสียงพร่า จูบซับริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอ 

"ผ่อนคลาย เซเรนา ปล่อยให้มันเป็นไป"

คำปลอบประโลมนั้นไม่ได้ช่วยให้ความเจ็บปวดลดลง แต่มันกลับทำให้เซเรนารู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามผ่อนคลายร่างกายตามที่เขาบอก เมื่อเขาสัมผัสได้ว่าเธอพร้อม เขาจึงเริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง

จากจังหวะที่เนิบช้าและเชื่องช้า แปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง จูเลียนไม่ยอมให้เธอละสายตาจากเขา เขากดจูบลงบนริมฝีปากของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แลกเปลี่ยนลมหายใจและรสชาติของกันและกัน สองมือของเขาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของเธอ ทิ้งรอยแดงเป็นจ้ำๆ ไว้ทุกที่ที่ลากผ่าน เป็นการตีตราจองและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ

ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่แปลกใหม่ ร่างกายของเซเรนาตอบสนองต่อการชักนำของเขาอย่างน่าประหลาดใจ เสียงครางหวานหูที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของเธอปลุกเร้าให้จูเลียนยิ่งกระแทกกระทั้นเข้าหาเธออย่างบ้าคลั่งมากขึ้น

"อ๊ะ... จูเลียน... ฉัน..." 

เซเรนากระซิบเสียงขาดห้วงมือของเธอลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างของเขา สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดและหยาดเหงื่อที่ชื้นแฉะ

"เรียกชื่อฉัน เซเรนา" 

เขากระซิบสั่งขณะที่เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น 

"บอกฉันว่าเธอเป็นของใคร"

"ฉัน... ฉันเป็นของคุณ... อ๊า!"

คำตอบของเธอเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่ราดรดลงบนกองไฟ จูเลียนคำรามในลำคอเขาสอดมือเข้าใต้ข้อพับเข่าของเธอ ยกสะโพกของเธอขึ้นรับแรงกระแทกที่หนักหน่วงที่สุดและลึกซึ้งที่สุด ห้องนอนกว้างขวางอบอวลไปด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงหอบหายใจและเสียงครางที่ประสานกันอย่างลงตัว

ในห้วงเวลาแห่งความปรารถนาที่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เซเรนารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนปุยเมฆก่อนจะถูกกระชากลงมาสู่ความรุ่มร้อนของไฟนรก เธอหวีดร้องชื่อของเขาออกมาสุดเสียง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานออกมาต้อนรับความแข็งแกร่งของเขา

จูเลียนกระแทกสะโพกเข้าหาเธออีกสองสามครั้ง ก่อนจะคำรามลั่นและปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าสู่ตัวเธอ เขาทิ้งตัวลงทาบทับร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

ความเงียบกลับมาเยือนห้องนอนอีกครั้งมีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ดังสอดประสานกัน เซเรนานอนนิ่ง น้ำตาแห่งความโล่งใจและความสับสนไหลซึมทางหางตา ร่างกายของเธอปวดร้าวไปทุกสัดส่วน แต่ในขณะเดียวกันมันก็มีความรู้สึกอิ่มเอมบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

จูเลียนผละลุกขึ้นนั่งช้าๆ เขามองดูร่องรอยการกระทำของตัวเองบนร่างของเธอ รอยแดงเป็นจ้ำๆ ทั่วลาดไหล่และเนินอก รอยนิ้วมือที่ข้อมือและคราบเลือดสีจางที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีดำ

เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของเธอไว้ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวม

"ข้อตกลงของเราเริ่มต้นขึ้นแล้ว" 

จูเลียนเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ยืนผูกเชือกเสื้อคลุมที่ปลายเตียงสายตาของเขากลับมาเย็นชาและอ่านยากอีกครั้ง 

"พรุ่งนี้เช้า ฉันจะให้ดอมเข้ามาสอบสวนเธออย่างละเอียด เตรียมข้อมูลทุกอย่างที่เธอมีให้พร้อม ถ้าฉันพบว่าเธอโกหกฉันแม้แต่คำเดียว... รอยบนตัวเธอวันนี้จะเป็นแค่เรื่องตลกไปเลย"

เขาหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เซเรนานอนอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพัง หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอ ซึมซับความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวที่แทรกซึมเข้าสู่หัวใจ

เธอได้ขายวิญญาณให้กับซาตานไปแล้วรอยตีตราบนร่างกาย คือหลักฐานที่ไม่อาจลบเลือนเกมอำนาจนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นและเธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าจะต้องแลกมาด้วยหยาดน้ำตาและเลือดอีกมากมาย แต่เธอจะไม่ยอมถอยหลังกลับไปสู่ขุมนรกของตระกูลคลาร์กอีกแล้วแม้จะต้องถูกไฟของ จูเลียน แวนซ์ แผดเผาจนมอดไหม้ เธอก็จะใช้มันเพื่อเผาทำลายพวกมันทุกคนให้สิ้นซากเช่นกัน