บทที่ 10 น้องสาวที่เคยโปรด

“พี่ชายของเจ้านายผมเป็นหมอแผนจีนครับ” ชายที่อยู่ด้านหลังพูดเสริม “เขาชอบสมุนไพรหายากมาก ระหว่างทางกลับเจ้านายผมก็เลยแวะร้านขายยาเพื่อหาสมุนไพรดี ๆ ไปฝาก ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ แต่... ครั้งก่อนเราไม่ได้เจอกันแถวนี้นี่ครับ?”

“ค่ะ” ผ้าแพรไม่อยากอธิบายเรื่องส่วนตัวมากไปกว่านี้ “คุณอยากได้สมุนไพรนี่เหรอคะ ฉันขายให้เฒ่าแกไปแล้วน่ะค่ะ”

“ยังไม่ได้จ่ายเงินไม่ใช่เหรอ ฉันให้เธอสามเท่า”

ใจหนึ่งผ้าแพรก็อยากขายให้กับเขา เพราะเขาเคยมีบุญคุณช่วยซื้อสมุนไพรครั้งก่อน แต่เฒ่าแก่ร้านขายยาก็ช่วยเหลือซื้อสมุนไพรเล็ก ๆ น้อย ๆ มาตลอด เธอจะมองข้ามเรื่องนี้ไปก็คงไม่ได้ ผู้ชายคนนี้ดูท่ามีฐานะ แม้จะเป็นสมุนไพรหายากแต่เขาก็คงมีช่องทางซื้อได้จากแหล่งอื่น

“เงินเยอะฉันก็อยากได้ค่ะ แต่ราคาที่เฒ่าแก่ให้ก็ไม่ได้กดราคาฉัน ฉันรับราคานั้นได้ ถ้าเฒ่าแก่จะขายคุณอีกราคาก็แล้วแต่เฒ่าแก่ค่ะ” ภูมิภัสกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ เขาไม่เคยรู้สึกพอใจต่อผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน

ผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของชายหนุ่มมักเต็มไปด้วยจริต หวังให้เขาสนใจแต่มันกลับทำให้เขายิ่งเบื่อเหนื่อยถอยห่าง ส่วนเธอคนนี้ไม่ใช่ ไม่ใช่ทั้งการพยายามเข้าหาหรือหลีกหนี เธอแค่ยืนในจุดของเธอ ส่วนเขาก็อยู่ในจุดของเขา

เธอมีจุดยืนเป็นของตัวเอง

“หนูขายให้เฒ่าแก่ต้นเดียวก็พอ อีกสองต้นขายให้คุณเขาเถอะ เขาราคาดีกว่าเยอะ แบบนี้ดีกับหนู” เจ้าของร้านขายยาเสนอ 

“แบบนั้นก็ได้ค่ะ” เธอแบ่งสมุนไพรให้ห่อผ้าออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งให้กับเจ้าของร้านขายยา อีกส่วนห่อผ้ากลับตามเดิมแล้วส่งให้คนสนิทของภูมิภัส จากนั้นก็รับเงินกลับมาโดยไม่คิดจะตรวจนับ เธอเชื่อใจเขา และเพียงแค่มองก็รู้ว่ามันเพียงพอต่อค่าเดินทาง

ผ้าแพรเดินออกมาจากร้านขายยาก่อน เธอลังเลเล็กน้อยก่อนหมุนตัวกลับไปเร็ว ๆ ในตอนนั้นเผชิญหน้ากับร่างสูงของภูมิภัสตรง ๆ เขาเองก็ตกใจที่เธอหันกลับมา เมื่อเห็นเธอทรงตัวไม่อยู่จึงใช้มือข้างหนึ่งรั้งจับแขนเธอเอาไว้

“ลืมของเหรอ?” เขาถามพรางปล่อยมือ ท่าทางไม่ได้ถือตัวแต่ก็ไม่ได้คิดจะจับต้องเธอนาน

“เปล่าค่ะ ฉันแค่... อยากขอบคุณคุณอีกครั้ง ขอบคุณนะคะ

“เราแลกเปลี่ยนกัน ถึงไม่ใช่เธอฉันก็ขอซื้อสมุนไพรหายากอยู่แล้ว” นั่นคือความจริงที่เขาไม่อาจเลี่ยงได้ ต่อให้ความรู้สึกถูกชะตากับเธอก็เป็นความจริงด้วยก็เถอะ

“ถึงอยากนั้นฉันก็รู้สึกขอบคุณอยู่ดีค่ะ อื้ม... ฉันเข้าป่าได้มันมาหลายหัว มันนี่หวานมากนะคะ ฉันให้คุณเป็นการขอบคุณ” ปากพูดหญิงสาวก็เอาหัวมันที่อยู่ในกระเป๋าเป้สีขุ่นออกมา ขณะที่กำลังจะส่งให้ก็ถูกใครบางคนร้องทักเสียก่อน

“พี่สาวใช่ไหม” ไม่ใช่เพียงแค่การร้องทัก แต่ผ้าฝ่ายยังส่งมือมาดึงผ้าที่ปิดหน้าผ้าแพรด้วย ทำให้รอยแผลเป็นของเธอปรากฏแกทุกคู่สายตาบริเวณนั้น

หญิงสาวรนรานจะเก็บหัวมันใส่กระเป๋าแต่มันล่วงหล่น พอเธอจะเอาผ้าปิดหน้าผ้าฝ้ายก็แย่งผ้าผืนนั้นไป

“พี่สาวจริง ๆ ด้วย ทำไมมีสภาพแบบนี้ หน้าก็เหมือนผี แล้วกลายเป็นขอทานไปแล้วเหรอ ทำไมน่าสงสารขนาดนี้ละพี่สาว” ประโยคคำพูดดูเหมือนจะห่วงใย แต่สีหน้าและแววตากลับเต็มไปด้วยความสะใจสมเพช

“อย่ามายุ่งกันฉัน”

“จะไม่ยุ่งได้ยังไง เราเป็นครอบครัวเดี๋ยวกันนะ พี่ภวินทางนี้ค่ะ รีบมาเร็วค่ะ” ผ้าฝ่ายส่งเสียงเรียกภวินที่อยู่อีกด้าน เธออยากให้พี่ชายเห็นสภาพของผ้าแพรในตอนนี้ เขาจะได้เลิกรักและห่วงใยคนที่ถูกไล่ออกจากตระกูลคนนี้ได้แล้ว

เพียงแต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่ผ้าฝ่ายคิด เพราะหลังจากที่ภวินเห็นสภาพของผ้าแพรเขายิ่งใจสลาย ไม่คิดเลยว่าน้องสาวที่เขารักและเอ็นดูจะมีสภาพเช่นนี้

ครอบครัวตระกูลกึกก้องมีแต่ผู้ชาย มารดาของเขาจึงอยากรับเด็กผู้หญิงมาเลี้ยง และนั้นก็เป้นฉนวนเหตุให้ผ้าแพรและผ้าฝ้ายได้เข้ามาในตระกูล

วันที่มารดาแนะนำเด็กทั้งสองให้รู้จักเป็นครั้งแรก ภวินยังจดจำได้ดี

“วินเข้ามาในบ้านเร็ว มาทำความรู้จักกับน้องสาว” ภวินเพิ่งกลับมาจากโรงเรียน ถูกเรียกเข้าไปในห้องรับแขกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อเข้าไปก็พบกับเด็กผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ข้างมารดา

“นี่น้องผ้าแพร นี่น้องผ้าฝ้าย ทั้งสองคนจะมาเป็นน้องสาวของลูก จะมาเป็นครอบครัวเดียวกับเรา หวังว่าวินจะรักและดูแลน้องทั้งสองคนนะ”

“ไหนแม่บอกว่าจะรับมาแค่คนเดียวไงละครับ”

“เด็กสองคนนี้รักกันมาก แม่ก็เลยไม่อยากแยกพวกเขา หนูผ้าแพรเนี่ยร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด บอกว่าถ้าแม่ไม่เอาผ้าฝ้ายมาด้วยก็จะไม่ยอมมา แม่ก็เลยรับมาทั้งคู่เลย วินไม่มีปัญหาใช่ไหม”

“ไม่มีหรอกครับ งั้นไปเล่มเกมกับพี่ไหม ห้องนั่งเล่นมีเกมหลายอย่างเลย เดี๋ยวพี่พาไป” ภวินเสนออย่างคนที่อยากจะมีน้องสาวเป็นของตัวเอง ความคิดเรื่องรับเด็กผู้หญิงมาเลี้ยงไม่ใช่ของมารดาเพียงคนเดียว

“ไปค่ะ ฝ้ายอยากเล่น” ผ้าฝ้ายกระตือรือร้น

“แล้ว... ผ้าแพรไม่ไปเหรอ”

“ไปก็ได้ค่ะ”

ผ้าแพรเป็นเด็กขี้เกรงใจ เธอไม่เคยร้องขอสิ่งใด ไม่เรียกร้อง ไม่งอแง ทั้งยังพยายามช่วยเหลืองานในบ้านทุกอย่าง มันยิ่งทำให้ภวินรู้สึกรักและเอ็นดู ทุกวันอยากจะรีบกลับมาจากโรงเรียนเพื่อดูแลปกป้อง กลัวว่าจะมีคนมารังแกน้องสาวคนนี้ ส่วนผ้าฝ้ายไม่มีอะไรน่าห่วง ลายนั้นมารดาค่อนข้างที่จะเอาใจใส่

“แพร ทำไมน้องถึง” เขายื่นมือจะสัมผัสใบหน้าของคนใต้ความสูงแต่ผ้าแพรสะบัดตัวหนี เธอก้าวถอยไปด้านหลังชนเข้ากับอกแกร่งของภูมิภัส