บทที่ 10 เธอมีใครในใจหรือเปล่า

"เสี่ยวเฉิน ว่างไหม" อี้หานโทรเข้ามาในเวลาที่เฉินจื่อหยางกำลังจะเลิกงานพอดี ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 

"ว่างครับ มีอะไรเหรอ"

"พี่จะจัดปาร์ตี้เล็กๆ ที่บ้านวันเสาร์นี้ เชิญเพื่อนสนิทมาไม่กี่คน แล้วก็จะชวนคุณหลินน่ามาด้วย" อี้หานพูดรวดเดียวโดยไม่หยุดหายใจ 

"พี่จะขอเธอไปเดตอย่างเป็นทางการเลยคืนนั้น" เฉินจื่อหยางรู้สึกเจ็บแปล๊บในอกอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้ยินแบบนั้น

"พี่คิดดีแล้วเหรอ" เขาถามกลับ 

"คิดมานานแล้ว วันนี้แค่ตัดสินใจว่าจะทำจริงๆ สักที นายมาด้วยนะ จะได้ช่วยพี่ดูสถานการณ์"

"ผมด้วยเหรอ"

"เออสิ เผื่อพี่ตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออก นายจะได้ช่วยพี่ได้" อี้หานหัวเราะเขินๆ ก่อนวางสาย

คืนวันเสาร์ 

บ้านของอี้หานมีแขกไม่กี่คนที่ถูกเชิญให้มาร่วมงาน เสียงเพลงเบาๆ ลอยมาจากลำโพงมุมห้อง แสงไฟสลัวสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย ต่างจากงานเลี้ยงบริษัท

เฉินจื่อหยางยืนถือแก้วไวน์อยู่มุมห้อง สายตาแอบมองไปทางประตูทุกครั้งที่มีเสียงกริ่งดัง จนกระทั่งลลินดาเดินเข้ามาในชุดลำลอง ซึ่งต่างจากชุดทำงานที่เห็นทุกวัน

"คุณหลินน่า มาแล้วเหรอ" อี้หานรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้าง

"สวัสดีค่ะคุณอี้หาน ขอบคุณที่ชวนนะคะ" ลลินดาตอบยิ้มๆ พร้อมกับยื่นถุงของฝากให้

"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้ครับ" อี้หานรับของมาด้วยความดีใจ

ตลอดค่ำคืนนั้น เฉินจื่อหยางพยายามวางตัวให้เป็นปกติที่สุด พูดคุยกับแขกคนอื่นบ้าง แต่สายตาก็อดเหลือบมองไปทางลลินดาไม่ได้ จนกระทั่งตอนที่เขากำลังเติมไวน์ที่โต๊ะเครื่องดื่ม ลลินดาก็เดินมาหยิบน้ำเปล่าอยู่ข้างๆ พอดี

"ไม่ดื่มไวน์เหรอ" เฉินจื่อหยางถามขึ้น

"ดิฉันไม่ค่อยดื่มค่ะ" เธอตอบสั้นๆ พลางเปิดขวดน้ำ

"ปาร์ตี้แบบนี้คุณคงไม่ค่อยชินเท่าไหร่" เขาพูดต่อ พยายามหาเรื่องคุย

"ก็เฉยๆ ค่ะ ดีที่คนน้อยกว่างานบริษัท" เธอตอบพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง

"พี่อี้หานตั้งใจจัดงานนี้มากเลยนะ” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงมีนัยบางอย่างแฝงอยู่ ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าทำไมถึงพูดออกไป

ลลินดาเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ราวกับจับได้ว่าคำพูดนั้นมีความหมายมากกว่าคำพูดธรรมดา แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปสมทบกับกลุ่มเพื่อนของอี้หานที่นั่งอยู่อีกฝั่งของห้อง

เฉินจื่อหยางยืนมองเธอเดินจากไป มือกำแก้วไวน์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองที่ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองยังไงดี

จนกระทั่งใกล้เที่ยงคืน แขกส่วนใหญ่เริ่มทยอยกลับ อี้หานเดินเข้าไปหาลลินดาที่กำลังนั่งอยู่ตรงระเบียงคนเดียว เฉินจื่อหยางที่เดินผ่านมาพอดีเห็นสถานการณ์จึงหยุดฝีเท้าอยู่หลังม่านม้วนที่กั้นระหว่างห้องนั่งเล่นกับระเบียง ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง เพียงแต่ไม่อยากเดินเข้าไปขัดจังหวะ

"คุณหลินน่า ขอคุยด้วยแป๊บนึงได้ไหมครับ" เสียงของอี้หานดังมาจากอีกฝั่งของม่าน

"ได้ค่ะ มีอะไรคะ" 

"ผม..." อี้หานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง  

"ผมอยากชวนคุณไปเดตด้วยกันจริงจัง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานคือ...ผมชอบคุณครับ" เฉินจื่อหยางยืนนิ่งอยู่หลังม่าน มือที่ถือแก้วไวน์กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความเงียบด้านนอกยืดยาวออกไปหลายวินาที ก่อนที่เสียงของลลินดาจะดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ขอบคุณนะคะที่ชอบดิฉัน" เสียงของเธอนุ่มนวลแต่ชัดเจน 

"แต่ดิฉันคงตอบรับไม่ได้ค่ะ"

"เพราะอะไรครับ" อี้หานถามเบาๆ ไม่มีทีท่าจะโกรธ

"ดิฉันมีเรื่องส่วนตัวที่ยังจัดการไม่เสร็จค่ะ ตอนนี้ยังไม่พร้อมจะเริ่มความสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น" ลลินดาตอบ น้ำเสียงจริงใจ 

"ดิฉันไม่อยากโกหกคุณ เลยขอตอบตามตรงแบบนี้"

"ผมเข้าใจครับ" อี้หานตอบหลังนิ่งไปครู่หนึ่ง เสียงมีความผิดหวังอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้กดดันต่อ 

"ขอบคุณที่ตอบตรงๆ กับผมนะครับ อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้ผมหวังไปเรื่อยๆ"

"เรายังเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันได้ใช่ไหมคะ" ลลินดาถามขึ้น

"ได้สิครับ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก" อี้หานตอบพลางหัวเราะ

เฉินจื่อหยางยืนอยู่หลังม่านต่ออีกครู่หนึ่ง รู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับก้อนหินที่กดทับอยู่ในอกตลอดทั้งคืนถูกยกออกไปในทันที

เขารีบเดินออกห่างจากม่านไปทางห้องครัวก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกมาเจอเขายืนอยู่ตรงนั้น มือวางแก้วไวน์ลงบนเคาน์เตอร์ หายใจเข้าลึกๆ

“แต่ผมก็คงไม่เลิกชอบคุณหรอกนะครับ แต่จะพยายามไม่ทำให้คุณอึดอัด” ซ่งอี้หานพูดต่อ ลลินดาไม่ได้ปฏิเสธ ขอแค่เขาไม่มาทำให้เธออึดอัด เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

เฉินจื่อหยางเดินออกมาพร้อมกับความโล่งจน แต่ไม่ทันได้ยินที่ซ่งอี้หานพูดต่อ

'ทำไมฉันถึงโล่งใจ'

คำถามนั้นผุดขึ้นมาในหัวทันที เขาพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง บอกตัวเองว่าคงเป็นเพราะไม่อยากให้อี้หานผิดหวังไปมากกว่านี้ เพราะดูก็รู้ว่าเธอกับเขาต่างกันเกินไป แต่ลึกๆ เขาก็รู้ดีว่าคำตอบนั้นไม่ใช่ทั้งหมดของความจริง

"เสี่ยวเฉิน อยู่นี่เอง" อี้หานเดินเข้ามาในครัวพอดี 

"เป็นไงบ้างพี่" เฉินจื่อหยางถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

"เธอก็ปฏิเสธอย่างที่พี่คิดไว้" อี้หานตอบพลางยิ้ม แม้แววตาจะยังมีความเศร้าแฝงอยู่บ้าง 

“ไม่เป็นไรนะพี่ ไว้ผมจะหาผู้หญิงโปรไฟล์ดีๆ มาแนะนำให้...”

“ไม่ต้องหรอก” เฉินจื่อหยางยังพูดไม่ทันจบ ซ่งอี้หานก็ปฏิเสธทันที

“พี่ชอบคนนี้แหละ พี่จะต้องจีบเธอให้ได้ ยิ่งเข้าถึงยาก พี่ก็ยิ่งอยากชนะ” เฉินจื่อหยางหน้าซีดทันที เขาคิดว่าซ่งอี้หานจะยอมแพ้แล้วเสียอีก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น นายคิดว่าพี่คงจีบเธอไม่ได้แน่ๆ งั้นเหรอ”

เปล่าหรอก ผมก็แค่คิดว่า เธออาจจะ...มีใครในใจหรือเปล่า ไม่งั้นเธอจะปฏิเสธพี่ทำไม พี่ทั้งหล่อ ทั้งรวย หน้าที่การงานดีขนาดนี้” เป็นคำถามที่น่าสนใจมากสำหรับซ่งอี้หาน เพราะเขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย และไม่เคยถามเธอด้วย