บทที่ 103 หยุดสักทีเถอะ

เหม่ยเซียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดภาพบนหน้าจอ ก่อนวางกลับลงบนโต๊ะ

“คุณพูดเหมือนฉันเป็นคนหลอกจินฮวา”

“เธอไม่ได้หลอก แต่ให้ความหวังทั้งที่จื่อหยางไม่เคยรับปาก”

“ฉันทำเพราะเห็นว่าเด็กสองคนเหมาะสมกัน”

“เหมาะสมตรงไหน”

“ครอบครัวของจินฮวาอยู่ในระดับเดียวกับเรา การศึกษาก็ดี เข้าสังคมเป็นและเข้าใจงานของจื่อหยาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ