บทที่ 105 ความสุขของลูก

เฉินจื่อหยางเปิดประตูรถให้มีนาลงตรงหน้าบ้าน เด็กหญิงก้าวลงมาเองโดยไม่ต้องให้ใครอุ้ม แต่ยังยอมจับมือพ่อเมื่อเดินขึ้นบันได ลลินดาตามลงมาพร้อมกระเป๋ายากับเสื้อคลุมของลูก

“เดินช้าๆ ค่ะมีนา”

“มีนาไม่ได้วิ่งค่ะ” เด็กหญิงตอบ ก่อนเงยหน้ามองพ่อ 

“พ่อก็เดินช้าๆ นะคะ แม่ลินตามไม่ทัน”

“แม่เดินทันค่ะ”

จื่อหยางยื...