บทที่ 107 ฉันรอ

เฉินจื่อหยางรอจนลลินดาปิดประตูห้องนอนของมีนา ก่อนวางแก้วน้ำที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ เธอเดินกลับมาหยิบดินสอสีของลูกใส่กล่อง เห็นเขายังนั่งอยู่ก็เลิกคิ้ว

“มีอะไรหรือเปล่า วันนี้เงียบตั้งแต่กินข้าวแล้ว”

“มีเรื่องจินฮวาจะบอก” มือลลินดาหยุดอยู่ตรงฝากล่อง ก่อนเธอจะปิดมันแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“บอกทำไม มีเรื่องอะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ