บทที่ 12 คนจำไม่เคยลืม คนลืมเพราะไม่เคยจำ

ลลินดากลับถึงห้องพักในเวลาเกือบสี่ทุ่ม เปิดประตูเข้าไปในความเงียบของห้องนอนเล็กๆ ที่บริษัทจัดให้ เธอวางกระเป๋าลงข้างเตียงแล้วทรุดตัวนั่งลง มือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรวิดีโอคอลกลับไทยทันที เพราะทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว

สัญญาณดังอยู่ไม่นานก่อนหน้าจอจะเปลี่ยนเป็นภาพห้องนอนผู้ป่วยที่คุ้นเคย ลูลู่นั่งอยู่ข้างเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ