บทที่ 30 เมื่อความจริงปรากฏชัด

โถงหน้าห้อง ICU เต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องมอนิเตอร์และเสียงพยาบาลที่เดินผ่านไปมาเป็นระยะ ลลินดานั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งยาวหน้าห้อง ร่างกายทั้งตัวสั่นเทาด้วยเสียงสะอื้นที่กลั้นไม่อยู่ น้ำตาไหลอาบสองแก้มไม่หยุด

"มีนาอย่าเป็นอะไรนะลูก แม่รออยู่นี่แล้วไง" เธอพึมพำซ้ำๆ มือทั้งสองข้างกุมหน้าจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ