บทที่ 72 ยังไงเขาก็เป็นพ่อ

ดินสอสีถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะทีละแท่ง ขณะที่มีนาก้มลงระบายสีรูปตรงหน้าอย่างตั้งใจ

“พักก่อนไหมคะ หนูนั่งมานานแล้วนะ” ลลินดาเตือนเป็นครั้งที่สาม แต่เด็กหญิงยังไม่ยอมวางดินสอ

“อีกนิดเดียวค่ะ เหลือระบายเสื้อพ่อ”

“พรุ่งนี้ค่อยทำต่อก็ได้”

“มีนาอยากทำให้เสร็จก่อนพ่อกลับมาค่ะ” ลลินดามองรูปวาดบนโต๊ะ ในกระดาษม...