บทที่ 1 ตอนที่ 1

“คุณแม่รับอีกคำนะคะ วันนี้ทานได้น้อยกว่าทุกวันอีก”

เสียงอ่อนหวานของหญิงสาวทำให้ปุริมซึ่งเพิ่งกลับจากคุยกับแพทย์หยุดอยู่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วย

คนบนเตียงส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง แต่เมื่อช้อนเล็กถูกยื่นมาจ่อริมฝีปากพร้อมรอยยิ้มละมุน นางก็ยอมอ้าปากรับข้าวต้มอีกคำโดยดี จากนั้นหญิงสาวจึงหยิบผ้าสะอาดขึ้นซับมุมปากให้อย่างเบามือ ท่าทางทุกอย่างเป็นธรรมชาติจนผู้ที่ไม่รู้จักคงคิดว่าเธอเป็นบุตรสาวแท้ๆ ไม่ใช่เพียงคนรักของลูกชาย

“พอแล้วลูก แม่กลืนไม่ค่อยลงจริงๆ”

วารุณีบอก ก่อนมองเลยไหล่หญิงสาวมายังประตู

“ปุริมกลับมาแล้วหรือ หมอว่าอย่างไรบ้าง”

หญิงสาวหันตาม ดวงตาคู่งามซึ่งเคยทอดมองเขาด้วยความรักมาตลอดหนึ่งปีไหววูบทันทีที่เห็นสีหน้าของชายหนุ่ม

“คุณแม่ต้องผ่าตัดพรุ่งนี้ครับ”

ปุริมพยายามบังคับน้ำเสียงให้มั่นคงขณะเดินเข้ามา แต่ความจริงซึ่งเพิ่งได้ยินจากแพทย์ยังหนักอึ้งอยู่ในอก เส้นเลือดหัวใจของมารดาตีบหลายจุด อาการทรุดเร็วกว่าที่คาด และการรักษาด้วยยาไม่อาจประคองได้อีกต่อไป

“ถ้าได้ผ่าตัดก็ดีแล้วนี่ลูก”

วารุณียิ้มให้เขา ทั้งที่ใบหน้าซีดขาว

“แม่จะได้หายเร็วๆ กลับไปทำแกงเลียงให้หนูมีนากินเสียที บ่นอยากกินมาหลายวันแล้วไม่ใช่หรือเรา”

คนถูกเอ่ยถึงฝืนยิ้ม แต่ปุริมเห็นชัดว่าขอบตาของเธอแดงขึ้น

“มีนารอได้ค่ะ ขอแค่คุณแม่แข็งแรง ต่อให้ต้องรอเป็นปีก็รอได้”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจซึ่งเต็มไปด้วยความกลัวของชายหนุ่มอุ่นขึ้นเล็กน้อย

ตลอดหลายเดือนที่วารุณีเข้าออกโรงพยาบาล มีนาไม่เคยหายไปจากข้างกาย เธอจำชื่อยาได้ทุกชนิด รู้ว่าเวลาใดมารดาของเขาจะคลื่นไส้หลังรับยา และรู้กระทั่งว่าต้องหั่นผลไม้เป็นชิ้นเล็กเพียงใด คนป่วยจึงจะยอมรับประทาน

บางคืนปุริมต้องออกไปจัดการเจ้าหนี้ มีนาก็เป็นคนนอนเฝ้าแทน บางเช้าเขากลับมาเห็นเธอฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือยังถูกมารดาของเขากุมไว้ ภาพเหล่านั้นค่อยๆ ทำให้คำว่าคนรักเปลี่ยนเป็นคำว่าครอบครัวโดยที่เขาแทบไม่รู้ตัว

“แล้วเหตุใดทำหน้าเหมือนหมอบอกเรื่องร้ายอย่างนั้น” วารุณีถาม

ปุริมเหลือบมองมีนา ก่อนตอบเพียงว่า

“หมอต้องเตรียมทีมเฉพาะทางหลายคนครับ ผมเลยเป็นห่วง แต่แม่ไม่ต้องคิดอะไรนะ ผมจัดการไว้หมดแล้ว”

เขาไม่ได้พูดถึงเงินห้าล้านบาทซึ่งโรงพยาบาลขอให้วางก่อนเริ่มกระบวนการผ่าตัด ไม่อยากให้คนป่วยรู้ว่าค่ารักษาครั้งนี้คือทรัพย์สินก้อนสุดท้ายที่เขามี

ธุรกิจซึ่งเคยสร้างขึ้นด้วยสองมือประสบปัญหาต่อเนื่องมานานกว่าหนึ่งปี ลูกค้ารายใหญ่ผิดนัดชำระ เจ้าหนี้เข้ายึดบ้าน รถ และทรัพย์สินแทบทุกชิ้น เหลือเพียงหุ้นจำนวนหนึ่งในบริษัทเทคโนโลยีที่เขาร่วมลงทุนตั้งแต่ยังไม่มีใครรู้จัก ปุริมเก็บมันไว้เพราะเชื่อว่าสักวันจะเป็นทุนให้เขาเริ่มต้นใหม่ แต่เมื่อชีวิตของมารดาวางอยู่ตรงหน้า อนาคตของเขาก็ไม่มีความหมาย

เช้าวันนี้เขาเซ็นขายหุ้นทั้งหมดแล้ว เงินห้าล้านจะเข้าบัญชีในวันรุ่งขึ้น และถูกส่งต่อให้โรงพยาบาลทันที

“อย่าปิดแม่เลย”

วารุณีเอื้อมมือมากุมมือบุตรชาย

“แม่รู้ว่าการผ่าตัดครั้งนี้ต้องใช้เงินมาก”

“เงินหาใหม่ได้ครับ”

“แต่ลูกแทบไม่เหลืออะไรแล้ว”

“ผมยังเหลือแม่”

เขาตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

“แค่นั้นก็มากพอแล้วครับ”

วารุณีเม้มริมฝีปากแน่น คล้ายพยายามกลั้นน้ำตา ก่อนหันไปหาหญิงสาวข้างเตียง

“ถ้าแม่เป็นอะไรไป ฝากดูแลปุริมด้วยนะลูก คนนี้ทำเหมือนเข้มแข็ง แต่ความจริงเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวจนแม่เป็นห่วง”

“แม่จะไม่เป็นอะไรครับ” ปุริมรีบแทรก

“คุณแม่ต้องกลับมาดูแลเขาเองค่ะ”

มีนาจับมือคนป่วยไว้อีกข้าง

“แต่ระหว่างนี้มีนาสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ปุริมอยู่คนเดียว”

“อย่างนั้นแม่ก็เบาใจ”

วารุณีมองมือของหนุ่มสาวซึ่งวางอยู่ใกล้กัน ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน

“แม่หายครั้งนี้ พวกเราก็แต่งงานกันเสียทีเถอะ อย่าให้คนแก่ต้องรอนานนักเลย”

ใบหน้าของมีนาขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอก้มลงเก็บกล่องอาหารราวกับเขินอายเกินกว่าจะสบตา ส่วนปุริมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกซึ่งอ่อนโยนจนเจ็บลึกอยู่ในอก

ในกระเป๋าเสื้อของเขามีกล่องแหวนกำมะหยี่วงเล็กซ่อนอยู่

เดิมทีเขาตั้งใจรอจนมารดาผ่านการผ่าตัด แต่ในวินาทีนั้น ปุริมกลับคิดว่าไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงที่ยอมร่วมทุกข์กับเขาต้องรอคำมั่นสัญญาอีกแล้ว

หลังวารุณีหลับเพราะฤทธิ์ยา ปุริมกับมีนาจึงออกมานั่งตรงระเบียงพักญาติ หญิงสาวไม่ถามเรื่องค่ารักษาทันที เพียงยื่นน้ำอุ่นให้แล้วนั่งอยู่ข้างเขาเงียบๆ

“เงินจะพอไหมคะ” เธอถามในที่สุด

“พอครับ หุ้นจะขายได้ห้าล้าน เงินเข้าพรุ่งนี้ประมาณแปดโมงครึ่ง”

“ทั้งหมดเลยหรือคะ”

“ครับ”

“แล้วหลังจากนั้นคุณจะเหลืออะไร”

ปุริมมองผ่านกระจกเข้าไปยังมารดาซึ่งนอนอยู่บนเตียง ก่อนหันกลับมาหาคนข้างกาย

“ถ้าแม่ปลอดภัย ต่อให้ผมต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ก็ไม่เป็นไร”

“คุณยังมีมีนานะคะ”

ปลายนิ้วเรียวสอดเข้ามาประสานกับมือเขาอย่างอ่อนโยน

บทถัดไป