บทที่ 1 ตอนที่ 1
“คุณแม่รับอีกคำนะคะ วันนี้ทานได้น้อยกว่าทุกวันอีก”
เสียงอ่อนหวานของหญิงสาวทำให้ปุริมซึ่งเพิ่งกลับจากคุยกับแพทย์หยุดอยู่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วย
คนบนเตียงส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง แต่เมื่อช้อนเล็กถูกยื่นมาจ่อริมฝีปากพร้อมรอยยิ้มละมุน นางก็ยอมอ้าปากรับข้าวต้มอีกคำโดยดี จากนั้นหญิงสาวจึงหยิบผ้าสะอาดขึ้นซับมุมปากให้อย่างเบามือ ท่าทางทุกอย่างเป็นธรรมชาติจนผู้ที่ไม่รู้จักคงคิดว่าเธอเป็นบุตรสาวแท้ๆ ไม่ใช่เพียงคนรักของลูกชาย
“พอแล้วลูก แม่กลืนไม่ค่อยลงจริงๆ”
วารุณีบอก ก่อนมองเลยไหล่หญิงสาวมายังประตู
“ปุริมกลับมาแล้วหรือ หมอว่าอย่างไรบ้าง”
หญิงสาวหันตาม ดวงตาคู่งามซึ่งเคยทอดมองเขาด้วยความรักมาตลอดหนึ่งปีไหววูบทันทีที่เห็นสีหน้าของชายหนุ่ม
“คุณแม่ต้องผ่าตัดพรุ่งนี้ครับ”
ปุริมพยายามบังคับน้ำเสียงให้มั่นคงขณะเดินเข้ามา แต่ความจริงซึ่งเพิ่งได้ยินจากแพทย์ยังหนักอึ้งอยู่ในอก เส้นเลือดหัวใจของมารดาตีบหลายจุด อาการทรุดเร็วกว่าที่คาด และการรักษาด้วยยาไม่อาจประคองได้อีกต่อไป
“ถ้าได้ผ่าตัดก็ดีแล้วนี่ลูก”
วารุณียิ้มให้เขา ทั้งที่ใบหน้าซีดขาว
“แม่จะได้หายเร็วๆ กลับไปทำแกงเลียงให้หนูมีนากินเสียที บ่นอยากกินมาหลายวันแล้วไม่ใช่หรือเรา”
คนถูกเอ่ยถึงฝืนยิ้ม แต่ปุริมเห็นชัดว่าขอบตาของเธอแดงขึ้น
“มีนารอได้ค่ะ ขอแค่คุณแม่แข็งแรง ต่อให้ต้องรอเป็นปีก็รอได้”
คำตอบนั้นทำให้หัวใจซึ่งเต็มไปด้วยความกลัวของชายหนุ่มอุ่นขึ้นเล็กน้อย
ตลอดหลายเดือนที่วารุณีเข้าออกโรงพยาบาล มีนาไม่เคยหายไปจากข้างกาย เธอจำชื่อยาได้ทุกชนิด รู้ว่าเวลาใดมารดาของเขาจะคลื่นไส้หลังรับยา และรู้กระทั่งว่าต้องหั่นผลไม้เป็นชิ้นเล็กเพียงใด คนป่วยจึงจะยอมรับประทาน
บางคืนปุริมต้องออกไปจัดการเจ้าหนี้ มีนาก็เป็นคนนอนเฝ้าแทน บางเช้าเขากลับมาเห็นเธอฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือยังถูกมารดาของเขากุมไว้ ภาพเหล่านั้นค่อยๆ ทำให้คำว่าคนรักเปลี่ยนเป็นคำว่าครอบครัวโดยที่เขาแทบไม่รู้ตัว
“แล้วเหตุใดทำหน้าเหมือนหมอบอกเรื่องร้ายอย่างนั้น” วารุณีถาม
ปุริมเหลือบมองมีนา ก่อนตอบเพียงว่า
“หมอต้องเตรียมทีมเฉพาะทางหลายคนครับ ผมเลยเป็นห่วง แต่แม่ไม่ต้องคิดอะไรนะ ผมจัดการไว้หมดแล้ว”
เขาไม่ได้พูดถึงเงินห้าล้านบาทซึ่งโรงพยาบาลขอให้วางก่อนเริ่มกระบวนการผ่าตัด ไม่อยากให้คนป่วยรู้ว่าค่ารักษาครั้งนี้คือทรัพย์สินก้อนสุดท้ายที่เขามี
ธุรกิจซึ่งเคยสร้างขึ้นด้วยสองมือประสบปัญหาต่อเนื่องมานานกว่าหนึ่งปี ลูกค้ารายใหญ่ผิดนัดชำระ เจ้าหนี้เข้ายึดบ้าน รถ และทรัพย์สินแทบทุกชิ้น เหลือเพียงหุ้นจำนวนหนึ่งในบริษัทเทคโนโลยีที่เขาร่วมลงทุนตั้งแต่ยังไม่มีใครรู้จัก ปุริมเก็บมันไว้เพราะเชื่อว่าสักวันจะเป็นทุนให้เขาเริ่มต้นใหม่ แต่เมื่อชีวิตของมารดาวางอยู่ตรงหน้า อนาคตของเขาก็ไม่มีความหมาย
เช้าวันนี้เขาเซ็นขายหุ้นทั้งหมดแล้ว เงินห้าล้านจะเข้าบัญชีในวันรุ่งขึ้น และถูกส่งต่อให้โรงพยาบาลทันที
“อย่าปิดแม่เลย”
วารุณีเอื้อมมือมากุมมือบุตรชาย
“แม่รู้ว่าการผ่าตัดครั้งนี้ต้องใช้เงินมาก”
“เงินหาใหม่ได้ครับ”
“แต่ลูกแทบไม่เหลืออะไรแล้ว”
“ผมยังเหลือแม่”
เขาตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
“แค่นั้นก็มากพอแล้วครับ”
วารุณีเม้มริมฝีปากแน่น คล้ายพยายามกลั้นน้ำตา ก่อนหันไปหาหญิงสาวข้างเตียง
“ถ้าแม่เป็นอะไรไป ฝากดูแลปุริมด้วยนะลูก คนนี้ทำเหมือนเข้มแข็ง แต่ความจริงเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวจนแม่เป็นห่วง”
“แม่จะไม่เป็นอะไรครับ” ปุริมรีบแทรก
“คุณแม่ต้องกลับมาดูแลเขาเองค่ะ”
มีนาจับมือคนป่วยไว้อีกข้าง
“แต่ระหว่างนี้มีนาสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ปุริมอยู่คนเดียว”
“อย่างนั้นแม่ก็เบาใจ”
วารุณีมองมือของหนุ่มสาวซึ่งวางอยู่ใกล้กัน ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน
“แม่หายครั้งนี้ พวกเราก็แต่งงานกันเสียทีเถอะ อย่าให้คนแก่ต้องรอนานนักเลย”
ใบหน้าของมีนาขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอก้มลงเก็บกล่องอาหารราวกับเขินอายเกินกว่าจะสบตา ส่วนปุริมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกซึ่งอ่อนโยนจนเจ็บลึกอยู่ในอก
ในกระเป๋าเสื้อของเขามีกล่องแหวนกำมะหยี่วงเล็กซ่อนอยู่
เดิมทีเขาตั้งใจรอจนมารดาผ่านการผ่าตัด แต่ในวินาทีนั้น ปุริมกลับคิดว่าไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงที่ยอมร่วมทุกข์กับเขาต้องรอคำมั่นสัญญาอีกแล้ว
หลังวารุณีหลับเพราะฤทธิ์ยา ปุริมกับมีนาจึงออกมานั่งตรงระเบียงพักญาติ หญิงสาวไม่ถามเรื่องค่ารักษาทันที เพียงยื่นน้ำอุ่นให้แล้วนั่งอยู่ข้างเขาเงียบๆ
“เงินจะพอไหมคะ” เธอถามในที่สุด
“พอครับ หุ้นจะขายได้ห้าล้าน เงินเข้าพรุ่งนี้ประมาณแปดโมงครึ่ง”
“ทั้งหมดเลยหรือคะ”
“ครับ”
“แล้วหลังจากนั้นคุณจะเหลืออะไร”
ปุริมมองผ่านกระจกเข้าไปยังมารดาซึ่งนอนอยู่บนเตียง ก่อนหันกลับมาหาคนข้างกาย
“ถ้าแม่ปลอดภัย ต่อให้ผมต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ก็ไม่เป็นไร”
“คุณยังมีมีนานะคะ”
ปลายนิ้วเรียวสอดเข้ามาประสานกับมือเขาอย่างอ่อนโยน
