บทที่ 10 ตอนที่ 10

ปุริมมองหญิงสาวก้มหน้ารับประทานอาหารโดยไม่เรียกร้องให้เขาสนใจ ภาพนั้นทำให้ความแน่ใจซึ่งมีตั้งแต่เห็นใบหน้าเกิดรอยสะดุดเล็กน้อย

เธอพูดถึงแม่อย่างเป็นธรรมชาติ บอกเรื่องร้านตัดเย็บโดยไม่อวดอ้าง และไม่ได้พยายามถามว่าเขามีบริษัทอะไรหรือมีฐานะเพียงใด

แต่เขาก็เคยเชื่อในรายละเอียดเล็กน้อยเช่นนี้มาก่อน เคยคิดว่าผู้หญิงที่จำเวลายาของมารดาได้ไม่มีทางหลอกกัน จึงไม่ยอมปล่อยให้บทสนทนาเพียงไม่กี่นาทีทำให้ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด

โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสั่นขึ้น ปุริมรับสายเมื่อเห็นชื่อกวิน

“ผมกำลังจะกลับครับ”

“ทีมบริหารทยอยมาถึงแล้วครับ แต่ยังมีเวลาก่อนเริ่มประชุม ผมเพียงโทรมาแจ้งว่าเอกสารที่คุณขอได้ครบแล้ว”

“วางไว้ที่โต๊ะผมก่อน”

เขาวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์ หญิงสาวจึงเลื่อนแฟ้มซึ่งอยู่ใกล้แขนเขาออก เพื่อให้หยิบถุงพวงมาลัยได้สะดวก

“คุณมีประชุมหรือคะ”

“ครับ อีกไม่นาน คุณมีนัดกี่โมง”

“บ่ายสามโมงครึ่งค่ะ ฉันว่าจะนั่งอีกสักพักแล้วค่อยไป กลัวไปเร็วเกินจนรบกวนคนทำงาน”

“ไปเผื่อเวลาสักหน่อยก็ดีครับ จะได้ไม่ต้องรีบ”

“ค่ะ ฉันยังต้องเอาชุดออกมาจัดอีกด้วย”

เมื่อเธอยกแฟ้มขึ้นเก็บ ปุริมจึงเห็นกระดาษแผ่นบนสุดชัดเจน ตราสัญลักษณ์ที่หัวเอกสารทำให้สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงนั้น

สยามรินทร์

ถัดลงมาเป็นหัวข้อการนำเสนอเครื่องแบบพนักงาน ชื่อร้านมาลีการช่าง และกำหนดนัดหมายเวลาเดียวกับที่เธอเพิ่งบอก

“คุณมาคุยงานกับสยามรินทร์หรือครับ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น พยักหน้าพร้อมความประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาสนใจ

“ค่ะ ฝ่ายจัดซื้อนัดให้เข้ามานำเสนอแบบกับชุดตัวอย่าง คุณรู้จักโรงแรมนี้หรือคะ”

ปุริมมองหน้าเธอ ก่อนเลื่อนสายตากลับไปยังเอกสารในมือ

เมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อน เขาเพิ่งขอให้ผู้บริหารโรงแรมส่งสัญญาและค่าใช้จ่ายทุกส่วนมาให้ตรวจ บ่ายนี้จึงไม่ใช่เพียงการเข้าร่วมประชุมตามมารยาท สิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับแผนฟื้นฟูกิจการย่อมอยู่ในขอบเขตที่เขาต้องพิจารณา

รวมถึงงานที่ผู้หญิงตรงหน้ากำลังรอคอยโอกาสด้วย

“รู้จักครับ ผมมีงานต้องไปทำที่นั่นเหมือนกัน”

มีนายิ้มขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มเปิดเผยเหมือนดีใจที่ทั้งสองอาจได้พบกันต่อ โดยไม่รู้เลยว่าปุริมกำลังมองเห็นอะไรอยู่ในความบังเอิญนั้น

“อย่างนั้นเราอาจได้เจอกันที่โรงแรมนะคะ”

“คงได้พบกันครับ”

เขาหยิบถุงพวงมาลัยแล้วลุกขึ้น มีนากล่าวขอบคุณที่มานั่งเป็นเพื่อน น้ำเสียงจริงใจทำให้เขาต้องใช้ความพยายามไม่น้อยจึงจะตอบกลับได้อย่างสงบ

“ขอให้งานผ่านไปด้วยดีนะครับ คุณมีนา”

ปุริมเดินออกจากร้านโดยไม่หันกลับมอง จนพ้นประตูกระจกแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

ฝนเบาลง แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงอากาศเย็นที่สัมผัสใบหน้า สายตายังจำภาพแฟ้มงานกับถุงเสื้อผ้าที่หญิงสาวจัดไว้อย่างทะนุถนอมได้ชัดเจน

“กวิน ขอรายชื่อผู้มานำเสนอเครื่องแบบกับฝ่ายจัดซื้อบ่ายนี้ให้ผมด้วย”

“ครับ จะให้ผมติดต่อขอเลื่อนนัดไว้ก่อนหรือเปล่า”

“ไม่ต้องเปลี่ยนอะไร ให้ทุกอย่างเป็นไปตามเดิม”

ปุริมมองป้ายโรงแรมที่อยู่เลยแนวต้นไม้ออกไป มือซึ่งถือโทรศัพท์ค่อยๆ เกร็งแน่น

เขาใช้เวลาตามหาผู้หญิงคนหนึ่งมาสามปีโดยไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่วันนี้เธอกลับนั่งบอกชื่อ อาชีพ และสิ่งที่ต้องการให้เขาฟังด้วยตนเอง

อีกไม่นานเธอจะเดินเข้าไปในโรงแรมสยามรินทร์พร้อมความหวังที่จะได้รับงาน

และครั้งนี้ ปุริมจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหายไปก่อนรู้ความจริงอีกแล้ว

ปุริมกลับถึงสำนักงานก่อนเวลาประชุมไม่ถึงสิบห้านาที

กวินกำลังยืนตรวจเอกสารอยู่ข้างโต๊ะ เมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามาก็รีบวางแฟ้มในมือลง ก่อนหยิบเอกสารอีกชุดซึ่งเพิ่งได้รับจากฝ่ายจัดซื้อส่งให้

“รายชื่อผู้เข้ามานำเสนอเครื่องแบบบ่ายนี้ครับ มีทั้งหมดสามราย สองรายแรกเข้ามาเมื่อช่วงเช้า ส่วนรายสุดท้ายเป็นร้านจากเชียงใหม่ นัดไว้บ่ายสามโมงครึ่ง”

ปุริมรับแฟ้มมาเปิดดู

ชื่อมาลีการช่างปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกเบื้องต้น ถัดลงมาเป็นภาพถ่ายชุดเครื่องแบบหลายแบบ พร้อมรายละเอียดวัสดุและประวัติผลงานที่เคยส่งให้ลูกค้า

เขาพลิกเอกสารไปจนถึงหน้าสุดท้าย ก่อนหยุดสายตาอยู่ตรงชื่อผู้ติดต่อ

มีนา

ชื่อเดียวกับผู้หญิงที่เขาใช้เวลาสามปีตามหา และเพิ่งได้นั่งสนทนาด้วยราวกับเป็นคนแปลกหน้าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

“ฝ่ายจัดซื้อคัดเลือกจากอะไร”

“แบบที่เสนอ ราคา และผลงานเก่าครับ ร้านนี้ผ่านเกณฑ์เบื้องต้น แต่ยังต้องดูชุดตัวอย่างกับประเมินกำลังผลิตอีกครั้ง ส่วนผลทดสอบเนื้อผ้าต้องรอหลังจากวันนี้”

“ใครเป็นคนตัดสินใจขั้นสุดท้าย”

“ตามปกติเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อร่วมกับฝ่ายปฏิบัติการครับ แต่ถ้าเป็นงานเปลี่ยนเครื่องแบบทั้งกลุ่มโรงแรม ต้องเสนอให้คณะบริหารอนุมัติอีกที”

ปุริมพยักหน้า ก่อนเปิดเอกสารกลับไปยังหน้ารายละเอียดผลงาน

ภาพชุดเครื่องแบบในแฟ้มดูเรียบร้อยดี แต่สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือผู้หญิงซึ่งเป็นคนเตรียมมันมา

“ผมจะเข้าไปฟังการนำเสนอด้วย”

กวินชะงักไปเล็กน้อย

“บ่ายสามคุณมีประชุมทีมบริหารนะครับ”

“ผมจะคุยประเด็นที่ต้องตัดสินใจก่อน ส่วนรายละเอียดอื่นให้ผู้จัดการทั่วไปดำเนินการต่อ”

“ได้ครับ ผมจะแจ้งฝ่ายจัดซื้อให้เตรียมที่นั่งเพิ่ม”

ปุริมปิดแฟ้มลง

“ไม่ต้องบอกผู้เสนองานว่าผมจะเข้าไป”

กวินมองหน้าเจ้านายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับคำแล้วหยิบแฟ้มอีกชุดขึ้นมา

“คุณปุริมครับ เรื่องผู้หญิงที่คุณให้ผมตรวจสอบ...”

“ผมพบเธอแล้ว”

“ผู้หญิงในรูปหรือครับ”

“หน้าตาเหมือนกันทุกอย่าง”

กวินเงียบไปทันที

ตลอดสองปีที่ทำงานด้วยกัน เขารู้เรื่องอดีตของเจ้านายเพียงบางส่วน แต่ก็มากพอจะเข้าใจว่าเหตุใดการพบผู้หญิงคนนี้จึงไม่ใช่เรื่องเล็ก

“แล้วเธอจำคุณได้หรือเปล่าครับ”

“เธอบอกว่าไม่เคยพบผมมาก่อน”

“อาจจะเป็นคนละคนก็ได้นะครับ”

ปุริมเงยหน้าขึ้น

“คุณคิดว่าคนเราจะมีใบหน้าเหมือนกันได้ขนาดนั้นเชียวหรือ”

“ผมยังตอบไม่ได้ครับ แต่เอกสารที่เคยใช้ในคดีเก่ามีข้อมูลไม่ตรงกันหลายจุด ถ้าจะยืนยันว่าเป็นคนเดียวกัน ก็ควรตรวจให้แน่ใจก่อน”

“ผมรู้”

น้ำเสียงราบเรียบทำให้กวินไม่พูดอะไรต่อ

ปุริมไม่ได้ลืมว่าครั้งหนึ่งตนเคยเชื่อผู้หญิงคนหนึ่งมากเพียงใด เขารู้จักทั้งรอยยิ้ม น้ำเสียง และนิสัยเล็กๆ น้อยๆ ของเธอจนคิดว่าไม่มีใครเข้าใจเธอได้ดีไปกว่าตนเอง

แต่สุดท้ายเขากลับไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจริงของผู้หญิงที่เคยนอนอยู่ข้างกันตลอดหนึ่งปี

คราวนี้เขาจะไม่รีบร้อนตัดสินใจจากสิ่งที่เห็นเพียงภายนอกอีก

“เรื่องเอกสารเก่า คุณตรวจต่อไปก่อน” เขาบอก “ส่วนเรื่องงานวันนี้ ให้ฝ่ายจัดซื้อพิจารณาตามขั้นตอน ผมไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าผมสนใจผู้เสนองานรายนี้เป็นพิเศษ”

กวินรับคำ ก่อนออกจากห้องไปเตรียมการประชุม

เมื่อเหลือเพียงลำพัง ปุริมเปิดแฟ้มอีกครั้ง

ภาพถ่ายชุดเครื่องแบบวางอยู่ข้างชื่อมีนา เขานึกถึงหญิงสาวในร้านกาแฟเมื่อครู่ รอยยิ้มของเธอเวลาพูดถึงมารดา ความตั้งใจขณะจัดเอกสาร และแก้มที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูเมื่อเขาขอนั่งร่วมโต๊ะ

หากเป็นผู้หญิงคนเดิม เธอก็แสดงละครได้แนบเนียนกว่าเมื่อสามปีก่อนมาก

ชายหนุ่มปิดแฟ้มลงอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นเดินไปยังห้องประชุม

ไม่ว่าเธอจะมีเหตุผลใดในการกลับมา เขาก็จะไม่ยอมให้เธอหายไปจากสายตาอีก

บทก่อนหน้า
บทถัดไป