บทที่ 2 ตอนที่ 2
“ต่อให้คุณไม่เหลือเงินสักบาท มีนาก็ยังอยู่กับคุณค่ะ เราช่วยกันทำงาน เก็บเงิน และเริ่มต้นใหม่ได้ คุณไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกแล้ว”
คำว่า เรา ทำให้สิ่งซึ่งกดทับอยู่ในอกผ่อนคลายลงอย่างประหลาด
ตลอดเวลาที่ชีวิตของเขาค่อยๆ พัง มีนายังอยู่ ไม่เคยรังเกียจห้องพักซึ่งเล็กลง ไม่เคยบ่นเมื่อต้องเปลี่ยนจากร้านอาหารหรูเป็นข้าวกล่องราคาถูก และเป็นคนเดียวที่กอดเขาไว้ในวันที่เจ้าหนี้เข้ามาติดประกาศยึดบ้าน
หากเธอเห็นแก่เงิน เธอควรจากไปตั้งแต่หลายเดือนก่อน ไม่ใช่อยู่จนถึงวันที่เขาไม่เหลืออะไรจริงๆ
ปุริมจึงไม่เคยสงสัยเลยว่า เหตุใดผู้หญิงเช่นเธอจึงเข้ามาในชีวิตเขา
คืนนั้น หลังกลับจากโรงพยาบาล เขาพามีนาไปยังสะพานเล็กริมแม่น้ำซึ่งทั้งสองเคยมานั่งด้วยกันในคืนที่ธุรกิจของเขาถูกฟ้องล้มละลาย วันนั้นเขาเคยพูดว่า หากผ่านช่วงเลวร้ายไปได้ จะซื้อบ้านหลังเล็กให้มารดาอยู่ และทำระเบียงปลูกต้นมะลิอย่างที่ท่านชอบ
“พามาที่นี่ทำไมคะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงพยาบาลแต่เช้านะ”
“ผมมีเรื่องหนึ่งต้องทำก่อนครับ”
ปุริมหยุดเดินใต้แสงไฟสีส้ม ล้วงกล่องกำมะหยี่ออกจากกระเป๋า แม้แหวนข้างในจะไม่ได้มีเพชรเม็ดใหญ่ดังที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าจะซื้อให้ภรรยา แต่เป็นสิ่งซึ่งได้มาจากเงินเก็บก้อนสุดท้ายก่อนขายรถ และเขาเลือกมันด้วยความตั้งใจทั้งหมดที่มี
หญิงสาวยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เคยคาดคิด
“มีนา”
เขาเรียกชื่อที่เชื่อมาตลอดว่าเป็นของเธอ
“ผมอาจไม่มีบ้าน ไม่มีบริษัท และหลังจากพรุ่งนี้อาจไม่เหลือเงินเก็บเลย แต่ผมสัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้คุณกับแม่มีความสุข ผมไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่ปีจึงจะกลับมายืนได้อีกครั้ง แต่ถ้าคุณยอมเดินไปด้วยกัน...”
ปุริมเปิดกล่องแหวน
“แต่งงานกับผมนะครับ”
หยาดน้ำใสเอ่อขึ้นในดวงตาของหญิงสาว ก่อนเธอจะพยักหน้าทั้งน้ำตา
“ค่ะ มีนาจะแต่งงานกับคุณ”
เขาสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้าย ดึงเธอเข้ามากอดแนบอกด้วยความรู้สึกเหมือนได้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตกลับคืนมา ท่ามกลางวันที่ทุกอย่างกำลังหลุดลอย อย่างน้อยเขายังมีมารดาและผู้หญิงที่รัก
“หลังแม่ออกจากโรงพยาบาล เราจัดงานเล็กๆ กันนะครับ”
“ไม่ต้องจัดใหญ่เลยค่ะ แค่มีคุณแม่อยู่ด้วยก็พอ”
“ขอบคุณที่ไม่ทิ้งผม”
หญิงสาวซบใบหน้าลงกับแผ่นอก กอดเขาแน่นขึ้นราวกับซาบซึ้งกับถ้อยคำนั้น
“มีนาจะอยู่กับคุณค่ะ”
ปุริมไม่เห็นแววตาของคนในอ้อมแขน จึงไม่รู้ว่าคำสัญญาซึ่งได้ยินไม่ได้มีความรู้สึกใดอยู่ภายในเลย
เมื่อกลับถึงห้อง เขามอบข้อมูลบัญชี รหัสผ่าน และเอกสารการขายหุ้นทั้งหมดให้เธอ เพราะตั้งใจไปเฝ้ามารดาตั้งแต่เช้ามืด ส่วนมีนารับปากว่าจะรอเงินเข้าแล้วโอนไปยังโรงพยาบาลแทน
“ไว้ใจมีนาไหมคะ”
เธอถามขณะนั่งอยู่บนเตียง
ปุริมยิ้ม ก่อนยกมือแตะแก้มคนรัก
“ถ้าผมไว้ใจคุณไม่ได้ ผมก็คงไว้ใจใครในโลกนี้ไม่ได้อีกแล้วครับ”
เธอโน้มเข้ามาจูบเขาอย่างอ่อนหวาน ริมฝีปากนุ่มค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักจนความเครียดถูกแทนด้วยความร้อนวาบ แขนของปุริมรัดเอวบางเข้าหา เรือนกายอุ่นนุ่มเบียดแนบกับเขาอย่างคุ้นเคย ราวกับต้องการยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดบนโลกจะแยกทั้งคู่ออกจากกันได้
“มีนารักคุณนะคะ”
เธอกระซิบชิดริมฝีปาก
“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าคืนนี้มีนารักคุณมากที่สุด”
ปุริมหลับไปพร้อมรอยยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
หญิงสาวรอจนลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ จึงค่อยๆ ยกแขนซึ่งพาดอยู่เหนือเอวออก แล้วลุกจากเตียงโดยไม่ให้เกิดเสียง
ความอ่อนโยนบนใบหน้าหวานหายไปทันที
เธอถอดแหวนออก มองเพชรเม็ดเล็กใต้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไร้ความอาลัย
ชื่อจริงของเธอไม่ใช่มีนา
เธอคือเมษา น้องสาวฝาแฝดซึ่งมีใบหน้าเหมือนมีนาทุกส่วน ต่างกันเพียงชีวิตที่เลือกเดินหลังบิดามารดาแยกทาง
มีนาอยู่กับมารดาที่เชียงใหม่ ใช้ชีวิตอยู่กับร้านตัดเย็บเล็กๆ และไม่เคยข้องเกี่ยวกับโลกของคนร่ำรวย ส่วนเมษาเติบโตมากับบิดา เรียนรู้ตั้งแต่ยังเด็กว่าความสุขทุกอย่างมีราคา และคนซึ่งไม่มีเงินย่อมเป็นฝ่ายถูกทอดทิ้งเสมอ
หนึ่งปีก่อน เมษาถูกนักธุรกิจซึ่งเลี้ยงดูเธอลับๆ ตัดขาดหลังภรรยาของเขารู้เรื่องความสัมพันธ์ บัตรทุกใบถูกระงับ ห้องชุดถูกเรียกคืน และชื่อของเธอมีปัญหาจากหนี้สินหลายก้อนจนแทบเริ่มต้นกับผู้ชายคนใหม่ไม่ได้
เธอจึงยืมชื่อสะอาดของฝาแฝดมาใช้ และเลือกปุริมเป็นทางออกชั่วคราว
เมษาไม่ได้เข้าหาเขาเพราะเหงา ไม่ได้ตกหลุมรักความใจดี และไม่เคยคิดจะร่วมสร้างชีวิตจากศูนย์ไปกับเขา สิ่งซึ่งทำให้เธอยอมอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ทุกเดือน คือหุ้นก้อนสุดท้ายที่ปุริมถืออยู่ เธอรู้จากคนในแวดวงว่าบริษัทนั้นกำลังเจรจาขายกิจการ หากสำเร็จ หุ้นของเขาอาจเปลี่ยนเป็นเงินหลายล้าน
เธอเพียงไม่คาดคิดว่าเขาจะขายมันเร็วกว่ากำหนด เพื่อใช้รักษาชีวิตมารดา
เงินห้าล้านอาจไม่มากพอให้เมษาสุขสบายไปตลอดชีวิต แต่ก็มากเกินกว่าจะปล่อยให้หายเข้าไปในห้องผ่าตัด แล้วเหลือเพียงผู้ชายหมดตัวซึ่งต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์
เธอเลือกอนาคตของตนเองตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าเงินจะเข้าเมื่อใด
