บทที่ 2 ตอนที่ 2

“ต่อให้คุณไม่เหลือเงินสักบาท มีนาก็ยังอยู่กับคุณค่ะ เราช่วยกันทำงาน เก็บเงิน และเริ่มต้นใหม่ได้ คุณไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกแล้ว”

คำว่า เรา ทำให้สิ่งซึ่งกดทับอยู่ในอกผ่อนคลายลงอย่างประหลาด

ตลอดเวลาที่ชีวิตของเขาค่อยๆ พัง มีนายังอยู่ ไม่เคยรังเกียจห้องพักซึ่งเล็กลง ไม่เคยบ่นเมื่อต้องเปลี่ยนจากร้านอาหารหรูเป็นข้าวกล่องราคาถูก และเป็นคนเดียวที่กอดเขาไว้ในวันที่เจ้าหนี้เข้ามาติดประกาศยึดบ้าน

หากเธอเห็นแก่เงิน เธอควรจากไปตั้งแต่หลายเดือนก่อน ไม่ใช่อยู่จนถึงวันที่เขาไม่เหลืออะไรจริงๆ

ปุริมจึงไม่เคยสงสัยเลยว่า เหตุใดผู้หญิงเช่นเธอจึงเข้ามาในชีวิตเขา

คืนนั้น หลังกลับจากโรงพยาบาล เขาพามีนาไปยังสะพานเล็กริมแม่น้ำซึ่งทั้งสองเคยมานั่งด้วยกันในคืนที่ธุรกิจของเขาถูกฟ้องล้มละลาย วันนั้นเขาเคยพูดว่า หากผ่านช่วงเลวร้ายไปได้ จะซื้อบ้านหลังเล็กให้มารดาอยู่ และทำระเบียงปลูกต้นมะลิอย่างที่ท่านชอบ

“พามาที่นี่ทำไมคะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงพยาบาลแต่เช้านะ”

“ผมมีเรื่องหนึ่งต้องทำก่อนครับ”

ปุริมหยุดเดินใต้แสงไฟสีส้ม ล้วงกล่องกำมะหยี่ออกจากกระเป๋า แม้แหวนข้างในจะไม่ได้มีเพชรเม็ดใหญ่ดังที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าจะซื้อให้ภรรยา แต่เป็นสิ่งซึ่งได้มาจากเงินเก็บก้อนสุดท้ายก่อนขายรถ และเขาเลือกมันด้วยความตั้งใจทั้งหมดที่มี

หญิงสาวยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เคยคาดคิด

“มีนา”

เขาเรียกชื่อที่เชื่อมาตลอดว่าเป็นของเธอ

“ผมอาจไม่มีบ้าน ไม่มีบริษัท และหลังจากพรุ่งนี้อาจไม่เหลือเงินเก็บเลย แต่ผมสัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้คุณกับแม่มีความสุข ผมไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่ปีจึงจะกลับมายืนได้อีกครั้ง แต่ถ้าคุณยอมเดินไปด้วยกัน...”

ปุริมเปิดกล่องแหวน

“แต่งงานกับผมนะครับ”

หยาดน้ำใสเอ่อขึ้นในดวงตาของหญิงสาว ก่อนเธอจะพยักหน้าทั้งน้ำตา

“ค่ะ มีนาจะแต่งงานกับคุณ”

เขาสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้าย ดึงเธอเข้ามากอดแนบอกด้วยความรู้สึกเหมือนได้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตกลับคืนมา ท่ามกลางวันที่ทุกอย่างกำลังหลุดลอย อย่างน้อยเขายังมีมารดาและผู้หญิงที่รัก

“หลังแม่ออกจากโรงพยาบาล เราจัดงานเล็กๆ กันนะครับ”

“ไม่ต้องจัดใหญ่เลยค่ะ แค่มีคุณแม่อยู่ด้วยก็พอ”

“ขอบคุณที่ไม่ทิ้งผม”

หญิงสาวซบใบหน้าลงกับแผ่นอก กอดเขาแน่นขึ้นราวกับซาบซึ้งกับถ้อยคำนั้น

“มีนาจะอยู่กับคุณค่ะ”

ปุริมไม่เห็นแววตาของคนในอ้อมแขน จึงไม่รู้ว่าคำสัญญาซึ่งได้ยินไม่ได้มีความรู้สึกใดอยู่ภายในเลย

เมื่อกลับถึงห้อง เขามอบข้อมูลบัญชี รหัสผ่าน และเอกสารการขายหุ้นทั้งหมดให้เธอ เพราะตั้งใจไปเฝ้ามารดาตั้งแต่เช้ามืด ส่วนมีนารับปากว่าจะรอเงินเข้าแล้วโอนไปยังโรงพยาบาลแทน

“ไว้ใจมีนาไหมคะ”

เธอถามขณะนั่งอยู่บนเตียง

ปุริมยิ้ม ก่อนยกมือแตะแก้มคนรัก

“ถ้าผมไว้ใจคุณไม่ได้ ผมก็คงไว้ใจใครในโลกนี้ไม่ได้อีกแล้วครับ”

เธอโน้มเข้ามาจูบเขาอย่างอ่อนหวาน ริมฝีปากนุ่มค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักจนความเครียดถูกแทนด้วยความร้อนวาบ แขนของปุริมรัดเอวบางเข้าหา เรือนกายอุ่นนุ่มเบียดแนบกับเขาอย่างคุ้นเคย ราวกับต้องการยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดบนโลกจะแยกทั้งคู่ออกจากกันได้

“มีนารักคุณนะคะ”

เธอกระซิบชิดริมฝีปาก

“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าคืนนี้มีนารักคุณมากที่สุด”

ปุริมหลับไปพร้อมรอยยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

หญิงสาวรอจนลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ จึงค่อยๆ ยกแขนซึ่งพาดอยู่เหนือเอวออก แล้วลุกจากเตียงโดยไม่ให้เกิดเสียง

ความอ่อนโยนบนใบหน้าหวานหายไปทันที

เธอถอดแหวนออก มองเพชรเม็ดเล็กใต้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไร้ความอาลัย

ชื่อจริงของเธอไม่ใช่มีนา

เธอคือเมษา น้องสาวฝาแฝดซึ่งมีใบหน้าเหมือนมีนาทุกส่วน ต่างกันเพียงชีวิตที่เลือกเดินหลังบิดามารดาแยกทาง

มีนาอยู่กับมารดาที่เชียงใหม่ ใช้ชีวิตอยู่กับร้านตัดเย็บเล็กๆ และไม่เคยข้องเกี่ยวกับโลกของคนร่ำรวย ส่วนเมษาเติบโตมากับบิดา เรียนรู้ตั้งแต่ยังเด็กว่าความสุขทุกอย่างมีราคา และคนซึ่งไม่มีเงินย่อมเป็นฝ่ายถูกทอดทิ้งเสมอ

หนึ่งปีก่อน เมษาถูกนักธุรกิจซึ่งเลี้ยงดูเธอลับๆ ตัดขาดหลังภรรยาของเขารู้เรื่องความสัมพันธ์ บัตรทุกใบถูกระงับ ห้องชุดถูกเรียกคืน และชื่อของเธอมีปัญหาจากหนี้สินหลายก้อนจนแทบเริ่มต้นกับผู้ชายคนใหม่ไม่ได้

เธอจึงยืมชื่อสะอาดของฝาแฝดมาใช้ และเลือกปุริมเป็นทางออกชั่วคราว

เมษาไม่ได้เข้าหาเขาเพราะเหงา ไม่ได้ตกหลุมรักความใจดี และไม่เคยคิดจะร่วมสร้างชีวิตจากศูนย์ไปกับเขา สิ่งซึ่งทำให้เธอยอมอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ทุกเดือน คือหุ้นก้อนสุดท้ายที่ปุริมถืออยู่ เธอรู้จากคนในแวดวงว่าบริษัทนั้นกำลังเจรจาขายกิจการ หากสำเร็จ หุ้นของเขาอาจเปลี่ยนเป็นเงินหลายล้าน

เธอเพียงไม่คาดคิดว่าเขาจะขายมันเร็วกว่ากำหนด เพื่อใช้รักษาชีวิตมารดา

เงินห้าล้านอาจไม่มากพอให้เมษาสุขสบายไปตลอดชีวิต แต่ก็มากเกินกว่าจะปล่อยให้หายเข้าไปในห้องผ่าตัด แล้วเหลือเพียงผู้ชายหมดตัวซึ่งต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์

เธอเลือกอนาคตของตนเองตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าเงินจะเข้าเมื่อใด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป