บทที่ 3 ตอนที่ 3

รุ่งเช้า ปุริมสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ ภายในห้องเงียบผิดปกติ ที่นอนข้างกายเย็นชืด เสื้อผ้าของหญิงสาวหายไปจากตู้ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไม่อยู่ตรงมุมเดิม และบนโต๊ะเหลือเพียงแหวนที่เขาสวมให้เธอเมื่อคืน

มีสายไม่ได้รับจากโรงพยาบาลหกสาย

เขารีบโทรกลับทันที

“ญาติคุณวารุณีใช่ไหมคะ ทางเรายังไม่ได้รับเงินมัดจำสำหรับการผ่าตัด หากเกินเก้าโมงครึ่ง โรงพยาบาลอาจต้องเลื่อนคิวทีมเฉพาะทางนะคะ”

“ยังไม่ได้รับหรือครับ”

ปุริมเหลือบดูเวลา เก้าโมงสิบสองนาที ก่อนเปิดแอปพลิเคชันธนาคารด้วยมือสั่น

ยอดเงินซึ่งควรมีห้าล้านบาทเหลืออยู่เพียงหลักร้อย

รายการโอนออกเกิดขึ้นเมื่อแปดโมงสามสิบเจ็ดนาที เงินทั้งหมดถูกส่งไปยังบัญชีซึ่งเขาไม่รู้จัก แล้วแยกออกไปอีกหลายบัญชีภายในเวลาไม่กี่นาที

เขากดโทรหามีนาครั้งแล้วครั้งเล่า สายแรกถูกตัด สายที่สองไม่มีคนรับ จนกระทั่งครั้งที่ห้า เสียงของเธอจึงดังขึ้น

“มีนา คุณอยู่ไหน”

ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหลือความอ่อนโยนจากเมื่อคืน

“สนามบินค่ะ”

“คุณโอนเงินไปไหน โรงพยาบาลกำลังรอค่าผ่าตัดแม่ผมอยู่ คืนเงินมาก่อนนะมีนา เรื่องอื่นเราค่อยคุยกัน”

“ฉันคืนให้ไม่ได้ค่ะ”

“นั่นเป็นเงินรักษาแม่ผม!”

“ฉันรู้”

คำตอบเรียบเฉยทำให้หัวใจของเขาเย็นวาบ

“ถ้ารู้แล้วคุณทำได้อย่างไร”

“เพราะฉันก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน”

“เมื่อคืนคุณเพิ่งรับปากจะแต่งงานกับผม”

“แหวนอยู่บนโต๊ะแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เอาไปด้วย”

ปุริมมองวงแหวนซึ่งวางอยู่ไม่ไกล ภาพหญิงสาวพยักหน้าทั้งน้ำตายังชัดเจนจนสมองไม่อาจยอมรับว่าเป็นการแสดง

“หนึ่งปีที่ผ่านมาล่ะครับ คุณจะบอกผมว่าทุกอย่างไม่มีความหมายเลยหรือ”

“ฉันไม่เคยคิดจะมีอนาคตกับคุณ”

“ถ้าไม่รัก เหตุใดต้องทำเหมือนรักผมถึงขนาดนั้น ทำไมต้องดูแลแม่ผม ทำไมต้องอยู่ในวันที่ผมไม่เหลืออะไร”

ความเงียบทอดยาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเย็นชาจะตอบกลับมา

“เพราะถ้าฉันไม่ทำ คุณจะไว้ใจฉันหรือคะ”

ถ้อยคำนั้นทำลายข้อแก้ตัวสุดท้ายซึ่งเขาพยายามสร้างให้เธอ ทุกคืนที่กอดกัน ทุกคำปลอบโยน ทุกครั้งที่เธอจับมือมารดาของเขา ไม่เคยเกิดจากความจริงใจแม้แต่ครั้งเดียว

“ขอเงินคืนแค่ส่วนที่โรงพยาบาลต้องใช้ก่อนก็ได้”

น้ำเสียงของปุริมแหบพร่าลงโดยไม่รู้ตัว

“ผมไม่เอาทั้งหมด คุณเก็บส่วนที่เหลือไว้ ผมขอแค่ให้แม่ได้ผ่าตัด แล้วหลังจากนั้นผมจะไม่ตามหาคุณอีก”

“เงินถูกโอนไปแล้วค่ะ”

“ดึงกลับมาได้ คุณบอกคนที่รับไปให้คืนมาก่อน ผมยอมเซ็นเอกสารให้ว่าคุณไม่ต้องรับผิดอะไรทั้งนั้น”

“อย่าทำให้เสียเวลาเลยค่ะปุริม ต่อให้คุณมาที่นี่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน”

เสียงประกาศเที่ยวบินดังลอดเข้ามา เขาจำชื่อสนามบินและเวลาออกเดินทางได้ทันที

“รอผมอยู่ตรงนั้น ผมกำลังไป”

สายถูกตัดลง

ปุริมคว้ากุญแจรถกับแหวนวงนั้นแล้ววิ่งออกจากห้อง ตลอดทางเขาโทรหาโรงพยาบาลเพื่อขอเวลา โทรหาคนรู้จักทุกคนเพื่อขอยืมเงิน และโทรหาหญิงสาวซ้ำจนจำไม่ได้ว่ากี่ครั้ง

เขาไปถึงสนามบินก่อนประตูขึ้นเครื่องปิดเพียงไม่กี่นาที และเห็นแผ่นหลังคุ้นตาอยู่หลังแนวกั้นผู้โดยสารขาออก

“มีนา!”

หญิงสาวชะงักแล้วหันกลับมา

ใบหน้านั้นคือใบหน้าที่เขาเคยจูบก่อนหลับ ดวงตาคู่นั้นคือดวงตาที่มองเขาพร้อมคำว่ารัก แต่ไม่มีความอาลัยหลงเหลืออยู่ภายในแม้แต่น้อย

ปุริมฝ่าผู้คนเข้าไปหา แต่ทว่าถูกเจ้าหน้าที่กันไว้ตรงทางเข้า เขาจึงทำได้เพียงยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว

“ผมไม่ขอให้คุณกลับมาแล้ว คืนเงินค่าผ่าตัดให้ผมก่อน แม่ผมกำลังรออยู่”

“ฉันบอกแล้วว่าเงินไม่อยู่กับฉัน”

“คุณรู้ไหมว่าถ้าไม่ได้ผ่าตัดวันนี้ แม่ผมอาจตาย”

แววตาของเมษาไหววูบเพียงชั่วขณะ ทว่าเมื่อคิดถึงชีวิตใหม่ซึ่งรออยู่หลังประตูขึ้นเครื่อง เธอก็กดความรู้สึกนั้นลง

“โรงพยาบาลคงไม่ปล่อยให้คนไข้ตายเพียงเพราะยังไม่จ่ายเงินหรอกค่ะ คุณลองคุยกับเขาดูอีกครั้งนะคะ”

ความไม่ใส่ใจในน้ำเสียงโหดร้ายยิ่งกว่าการตบหน้า

“เมื่อคืนคุณยังบอกว่ารักผม”

“ฉันโกหกค่ะ”

“แล้วตอนที่แม่ผมเรียกคุณว่าลูกล่ะ คุณไม่เคยรู้สึกอะไรเลยหรือ”

เธอหลบตาไปวินาทีหนึ่ง ก่อนตอบโดยไม่หันกลับมา

“ความเอ็นดูของแม่คุณไม่ได้มากพอให้ฉันทิ้งชีวิตตัวเองค่ะ”

มือของปุริมซึ่งกำแหวนอยู่ค่อย ๆ เกร็งแน่นจนขอบโลหะบาดฝ่ามือ

“ผมเคยคิดว่าคุณคือคนที่รักผมจริง”

“คุณคิดผิดเอง”

เมษาหันหลัง เดินผ่านจุดตรวจโดยไม่เหลียวกลับมาอีก ต่อให้ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อมีนาซ้ำ เธอก็ไม่หยุด เพราะชื่อนั้นไม่เคยเป็นของเธอตั้งแต่แรก

โทรศัพท์ในมือปุริมสั่นขึ้นในวินาทีนั้น

สายจากโรงพยาบาล

“คุณปุริมคะ คุณวารุณีเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ตอนนี้แพทย์กำลังช่วยชีวิตอยู่ กรุณากลับมาโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดนะคะ”

เสียงรอบตัวเงียบหายไปจนหมด

ปุริมมองประตูซึ่งผู้หญิงที่เขาคิดจะฝากทั้งชีวิตไว้เพิ่งเดินผ่าน ก่อนก้มมองเลือดจากฝ่ามือที่ไหลเปื้อนแหวนวงเล็ก

ในเช้าวันเดียวกัน ความรักซึ่งเขาเชื่อมั่นที่สุดได้พรากทั้งเงิน อนาคต ความไว้ใจ และอาจรวมถึงโอกาสสุดท้ายที่จะรักษาชีวิตมารดาไปจากเขา

เขากำโทรศัพท์แน่นแล้ววิ่งกลับออกไป โดยไม่รู้เลยว่า ต่อจากวันนี้ไป ชื่อของผู้หญิงคนนี้จะกลายเป็นชื่อที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต

บทก่อนหน้า
บทถัดไป