บทที่ 3 ตอนที่ 3
รุ่งเช้า ปุริมสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ ภายในห้องเงียบผิดปกติ ที่นอนข้างกายเย็นชืด เสื้อผ้าของหญิงสาวหายไปจากตู้ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไม่อยู่ตรงมุมเดิม และบนโต๊ะเหลือเพียงแหวนที่เขาสวมให้เธอเมื่อคืน
มีสายไม่ได้รับจากโรงพยาบาลหกสาย
เขารีบโทรกลับทันที
“ญาติคุณวารุณีใช่ไหมคะ ทางเรายังไม่ได้รับเงินมัดจำสำหรับการผ่าตัด หากเกินเก้าโมงครึ่ง โรงพยาบาลอาจต้องเลื่อนคิวทีมเฉพาะทางนะคะ”
“ยังไม่ได้รับหรือครับ”
ปุริมเหลือบดูเวลา เก้าโมงสิบสองนาที ก่อนเปิดแอปพลิเคชันธนาคารด้วยมือสั่น
ยอดเงินซึ่งควรมีห้าล้านบาทเหลืออยู่เพียงหลักร้อย
รายการโอนออกเกิดขึ้นเมื่อแปดโมงสามสิบเจ็ดนาที เงินทั้งหมดถูกส่งไปยังบัญชีซึ่งเขาไม่รู้จัก แล้วแยกออกไปอีกหลายบัญชีภายในเวลาไม่กี่นาที
เขากดโทรหามีนาครั้งแล้วครั้งเล่า สายแรกถูกตัด สายที่สองไม่มีคนรับ จนกระทั่งครั้งที่ห้า เสียงของเธอจึงดังขึ้น
“มีนา คุณอยู่ไหน”
ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหลือความอ่อนโยนจากเมื่อคืน
“สนามบินค่ะ”
“คุณโอนเงินไปไหน โรงพยาบาลกำลังรอค่าผ่าตัดแม่ผมอยู่ คืนเงินมาก่อนนะมีนา เรื่องอื่นเราค่อยคุยกัน”
“ฉันคืนให้ไม่ได้ค่ะ”
“นั่นเป็นเงินรักษาแม่ผม!”
“ฉันรู้”
คำตอบเรียบเฉยทำให้หัวใจของเขาเย็นวาบ
“ถ้ารู้แล้วคุณทำได้อย่างไร”
“เพราะฉันก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน”
“เมื่อคืนคุณเพิ่งรับปากจะแต่งงานกับผม”
“แหวนอยู่บนโต๊ะแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เอาไปด้วย”
ปุริมมองวงแหวนซึ่งวางอยู่ไม่ไกล ภาพหญิงสาวพยักหน้าทั้งน้ำตายังชัดเจนจนสมองไม่อาจยอมรับว่าเป็นการแสดง
“หนึ่งปีที่ผ่านมาล่ะครับ คุณจะบอกผมว่าทุกอย่างไม่มีความหมายเลยหรือ”
“ฉันไม่เคยคิดจะมีอนาคตกับคุณ”
“ถ้าไม่รัก เหตุใดต้องทำเหมือนรักผมถึงขนาดนั้น ทำไมต้องดูแลแม่ผม ทำไมต้องอยู่ในวันที่ผมไม่เหลืออะไร”
ความเงียบทอดยาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเย็นชาจะตอบกลับมา
“เพราะถ้าฉันไม่ทำ คุณจะไว้ใจฉันหรือคะ”
ถ้อยคำนั้นทำลายข้อแก้ตัวสุดท้ายซึ่งเขาพยายามสร้างให้เธอ ทุกคืนที่กอดกัน ทุกคำปลอบโยน ทุกครั้งที่เธอจับมือมารดาของเขา ไม่เคยเกิดจากความจริงใจแม้แต่ครั้งเดียว
“ขอเงินคืนแค่ส่วนที่โรงพยาบาลต้องใช้ก่อนก็ได้”
น้ำเสียงของปุริมแหบพร่าลงโดยไม่รู้ตัว
“ผมไม่เอาทั้งหมด คุณเก็บส่วนที่เหลือไว้ ผมขอแค่ให้แม่ได้ผ่าตัด แล้วหลังจากนั้นผมจะไม่ตามหาคุณอีก”
“เงินถูกโอนไปแล้วค่ะ”
“ดึงกลับมาได้ คุณบอกคนที่รับไปให้คืนมาก่อน ผมยอมเซ็นเอกสารให้ว่าคุณไม่ต้องรับผิดอะไรทั้งนั้น”
“อย่าทำให้เสียเวลาเลยค่ะปุริม ต่อให้คุณมาที่นี่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน”
เสียงประกาศเที่ยวบินดังลอดเข้ามา เขาจำชื่อสนามบินและเวลาออกเดินทางได้ทันที
“รอผมอยู่ตรงนั้น ผมกำลังไป”
สายถูกตัดลง
ปุริมคว้ากุญแจรถกับแหวนวงนั้นแล้ววิ่งออกจากห้อง ตลอดทางเขาโทรหาโรงพยาบาลเพื่อขอเวลา โทรหาคนรู้จักทุกคนเพื่อขอยืมเงิน และโทรหาหญิงสาวซ้ำจนจำไม่ได้ว่ากี่ครั้ง
เขาไปถึงสนามบินก่อนประตูขึ้นเครื่องปิดเพียงไม่กี่นาที และเห็นแผ่นหลังคุ้นตาอยู่หลังแนวกั้นผู้โดยสารขาออก
“มีนา!”
หญิงสาวชะงักแล้วหันกลับมา
ใบหน้านั้นคือใบหน้าที่เขาเคยจูบก่อนหลับ ดวงตาคู่นั้นคือดวงตาที่มองเขาพร้อมคำว่ารัก แต่ไม่มีความอาลัยหลงเหลืออยู่ภายในแม้แต่น้อย
ปุริมฝ่าผู้คนเข้าไปหา แต่ทว่าถูกเจ้าหน้าที่กันไว้ตรงทางเข้า เขาจึงทำได้เพียงยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว
“ผมไม่ขอให้คุณกลับมาแล้ว คืนเงินค่าผ่าตัดให้ผมก่อน แม่ผมกำลังรออยู่”
“ฉันบอกแล้วว่าเงินไม่อยู่กับฉัน”
“คุณรู้ไหมว่าถ้าไม่ได้ผ่าตัดวันนี้ แม่ผมอาจตาย”
แววตาของเมษาไหววูบเพียงชั่วขณะ ทว่าเมื่อคิดถึงชีวิตใหม่ซึ่งรออยู่หลังประตูขึ้นเครื่อง เธอก็กดความรู้สึกนั้นลง
“โรงพยาบาลคงไม่ปล่อยให้คนไข้ตายเพียงเพราะยังไม่จ่ายเงินหรอกค่ะ คุณลองคุยกับเขาดูอีกครั้งนะคะ”
ความไม่ใส่ใจในน้ำเสียงโหดร้ายยิ่งกว่าการตบหน้า
“เมื่อคืนคุณยังบอกว่ารักผม”
“ฉันโกหกค่ะ”
“แล้วตอนที่แม่ผมเรียกคุณว่าลูกล่ะ คุณไม่เคยรู้สึกอะไรเลยหรือ”
เธอหลบตาไปวินาทีหนึ่ง ก่อนตอบโดยไม่หันกลับมา
“ความเอ็นดูของแม่คุณไม่ได้มากพอให้ฉันทิ้งชีวิตตัวเองค่ะ”
มือของปุริมซึ่งกำแหวนอยู่ค่อย ๆ เกร็งแน่นจนขอบโลหะบาดฝ่ามือ
“ผมเคยคิดว่าคุณคือคนที่รักผมจริง”
“คุณคิดผิดเอง”
เมษาหันหลัง เดินผ่านจุดตรวจโดยไม่เหลียวกลับมาอีก ต่อให้ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อมีนาซ้ำ เธอก็ไม่หยุด เพราะชื่อนั้นไม่เคยเป็นของเธอตั้งแต่แรก
โทรศัพท์ในมือปุริมสั่นขึ้นในวินาทีนั้น
สายจากโรงพยาบาล
“คุณปุริมคะ คุณวารุณีเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ตอนนี้แพทย์กำลังช่วยชีวิตอยู่ กรุณากลับมาโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดนะคะ”
เสียงรอบตัวเงียบหายไปจนหมด
ปุริมมองประตูซึ่งผู้หญิงที่เขาคิดจะฝากทั้งชีวิตไว้เพิ่งเดินผ่าน ก่อนก้มมองเลือดจากฝ่ามือที่ไหลเปื้อนแหวนวงเล็ก
ในเช้าวันเดียวกัน ความรักซึ่งเขาเชื่อมั่นที่สุดได้พรากทั้งเงิน อนาคต ความไว้ใจ และอาจรวมถึงโอกาสสุดท้ายที่จะรักษาชีวิตมารดาไปจากเขา
เขากำโทรศัพท์แน่นแล้ววิ่งกลับออกไป โดยไม่รู้เลยว่า ต่อจากวันนี้ไป ชื่อของผู้หญิงคนนี้จะกลายเป็นชื่อที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต
