บทที่ 32 ตอนที่ 32

ปุริมนั่งมองเธอชั่วครู่ ก่อนเอนหลังกับเก้าอี้

คืนนี้เขาได้คำตอบบางอย่างแล้ว

ไม่ใช่คำตอบว่าเธอเป็นใคร แต่เป็นคำตอบว่าการอยู่ใกล้เธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอย่างที่คิดไว้

เขาควรรู้สึกเหมือนกำลังคุมเกม

แต่สิ่งที่รู้สึกกลับเป็นความอยากให้มื้อค่ำยาวนานกว่านี้อีกหน่อย

“ฉันขอหารค่าข้าวนะคะ”

มีนาพูดขึ้นเม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ