บทที่ 4 ตอนที่ 4

เมื่อปุริมกลับถึงโรงพยาบาล ประตูห้องฉุกเฉินยังปิดสนิท

ไฟสีแดงเหนือประตูส่องอยู่เหนือศีรษะ ผู้คนเดินผ่านไปมา แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ยินเสียงใดชัดเจน นอกจากเสียงหัวใจตนเองซึ่งกระแทกแรงอยู่ในอก และประโยคสุดท้ายของผู้หญิงที่สนามบินซึ่งดังซ้ำไม่ยอมหยุด

คุณคิดผิดเอง

เขาเคยคิดผิดเรื่องความรัก แต่ความผิดพลาดนั้นไม่ควรมีมารดาเป็นผู้ชดใช้

“คุณปุริมใช่ไหมคะ”

พยาบาลคนหนึ่งรีบเข้ามาหา

“ตอนนี้แพทย์ทำการกู้ชีพจนหัวใจกลับมาเต้นได้แล้ว แต่อาการยังไม่คงที่ จำเป็นต้องย้ายเข้าห้องดูแลผู้ป่วยวิกฤตค่ะ”

“ผมขอพบแม่ได้ไหมครับ”

“กรุณารอสักครู่นะคะ”

“แล้วการผ่าตัดล่ะครับ ผมหาเงินมาได้บางส่วนแล้ว ที่เหลือผมจะหาให้ครบ ขอให้หมอผ่าตัดแม่ผมก่อนได้ไหม”

เขายื่นโทรศัพท์ซึ่งเปิดยอดเงินจากการรวบรวมของคนรู้จักให้ดู เงินไม่ถึงหนึ่งในห้าของจำนวนที่ต้องใช้ด้วยซ้ำ แต่เป็นทุกบาทซึ่งเขาหาได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

พยาบาลรับฟังด้วยสีหน้าลำบากใจ ก่อนอธิบายว่าแพทย์กำลังประเมินอาการใหม่ ภาวะหัวใจล้มเหลวทำให้ความเสี่ยงสูงขึ้นมาก การผ่าตัดตามแผนเดิมอาจทำไม่ได้จนกว่าสัญญาณชีพจะคงที่

หมายความว่า ต่อให้เขาหาเงินได้ครบในเวลานี้ โอกาสซึ่งควรมีเมื่อเช้าก็อาจผ่านพ้นไปแล้ว

ปุริมทรุดนั่งบนเก้าอี้ มือทั้งสองกุมกันแน่นอยู่หว่างเข่า รอยแผลจากขอบแหวนยังมีเลือดซึม แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย

เขาโทรหาทุกคนอีกครั้ง ขายแม้กระทั่งเครื่องมือทำงานชิ้นสุดท้าย เสนอให้เจ้าหนี้ยึดสิทธิ์ในทรัพย์สินซึ่งยังอยู่ระหว่างคดี แลกกับเงินเพียงพอสำหรับค่ารักษา แต่คนซึ่งเคยยินดีร่วมโต๊ะในวันที่เขาประสบความสำเร็จกลับมีเหตุผลนับร้อยในวันที่เขาไม่เหลือหลักประกัน

บางคนไม่รับสาย

บางคนรับฟังแล้วบอกว่าจะลองช่วย

บางคนถามกลับว่า เหตุใดจึงโง่ยอมให้ผู้หญิงคนเดียวเข้าถึงเงินทั้งหมด

คำถามนั้นแทงซ้ำตรงบาดแผลเดิมทุกครั้ง

เพราะเขารักเธอ

เพราะเขาเชื่อว่าคนซึ่งเช็ดตัวให้มารดา จัดยาให้ทุกคืน และยอมอยู่ข้างเขาในวันที่หมดตัว ย่อมไม่มีวันทำร้ายกัน

เพราะเขาไม่เคยรู้ว่า ความรักซึ่งตนเองมอบให้อย่างซื่อตรง จะกลายเป็นอาวุธที่ถูกนำกลับมาใช้ทำลายชีวิตได้ถึงเพียงนี้

เกือบสองชั่วโมงต่อมา แพทย์จึงอนุญาตให้เขาเข้าไปพบมารดาชั่วครู่

วารุณีนอนอยู่ท่ามกลางสายระโยงระยาง เครื่องช่วยหายใจครอบอยู่เหนือใบหน้า เสียงสัญญาณจากจอมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ร่างกายบนเตียงกลับนิ่งเสียจนปุริมไม่กล้าเดินเข้าใกล้

“แม่ครับ”

เขาเรียกแผ่วเบา นั่งลงข้างเตียงแล้วสอดมือเข้าไปกุมมือซึ่งเย็นกว่าทุกครั้ง

เปลือกตาของคนป่วยขยับช้าๆ ก่อนเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อย วารุณีมองหาต้นเสียงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเป็นบุตรชาย ปลายนิ้วจึงพยายามขยับตอบ

“ปุ... ริม”

“ผมอยู่นี่ครับแม่”

เขาฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาไหลลงมาแล้ว

“หมอกำลังรักษาแม่อยู่ แม่ไม่ต้องกลัวนะครับ”

วารุณีมองใบหน้าของเขานิ่ง คล้ายพยายามทำความเข้าใจว่าเหตุใดดวงตาของลูกชายจึงแดงก่ำ และเหตุใดเสื้อเชิ้ตจึงยับเยินราวกับผ่านเรื่องร้ายมา

“หนู... มีนา...”

ชื่อซึ่งหลุดออกจากริมฝีปากมารดาทำให้ปุริมแทบหายใจไม่ออก

แม้ในเวลาที่กำลังต่อสู้กับความตาย ท่านยังนึกถึงผู้หญิงซึ่งพรากเงินรักษาไป

“เธอกำลังจัดการเรื่องเงินอยู่ครับ”

เขาโกหก เพราะไม่อาจบอกความจริงให้คนป่วยต้องเจ็บปวดเพิ่ม

“เดี๋ยวเธอก็กลับมา แม่พักก่อนนะครับ”

วารุณีมองเขาเนิ่นนานเกินกว่าจะเชื่อคำโกหกนั้น แต่ไม่มีแรงพอถาม หยาดน้ำใสซึมออกจากหางตาก่อนนางจะพยายามยกมืออีกข้างขึ้น

ปุริมรีบโน้มตัวลงจนฝ่ามือของมารดาแตะข้างแก้มได้

“อย่า... โทษตัวเอง”

“แม่อย่าเพิ่งพูดครับ เก็บแรงไว้ก่อน”

“ลูก... ไม่ได้ผิด... ที่รักใครจริง”

หัวใจของชายหนุ่มแตกสลายลงตรงนั้น

เขาก้มหน้าซบมือมารดา ไหล่กว้างสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม

“เป็นความผิดผมครับแม่ ถ้าผมไม่ให้รหัสเธอ ถ้าผมจัดการเงินเอง ถ้าผมไม่เชื่อเธอ...”

“ปุริม”

เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้เขาต้องเงยหน้า

“ไม่ว่า... แม่จะเป็นอย่างไร... ลูกต้องอยู่ต่อไปนะ”

เขาส่ายหน้าทั้งน้ำตา

“แม่ต้องอยู่กับผมสิครับ เราตกลงกันแล้วว่าจะไปอยู่บ้านหลังเล็กด้วยกัน แม่ยังไม่ได้ปลูกมะลิเลย แล้วแม่ยังบอกว่าจะทำแกงเลียงให้...”

เสียงของเขาขาดหายไปกลางประโยค

วารุณีมองบุตรชายด้วยความรักทั้งหมดซึ่งยังเหลืออยู่ในดวงตา ก่อนปลายนิ้วจะลูบแก้มเขาได้เพียงครั้งเดียว

“รับปาก... แม่”

ปุริมไม่อยากรับปาก เพราะความรู้สึกลึกลงไปบอกว่าคำขอนี้อาจเป็นคำสั่งเสียครั้งสุดท้าย แต่เมื่อเห็นสายตาวิงวอนของคนบนเตียง เขาก็ไม่อาจปฏิเสธ

“ครับ”

เขากระซิบ

“ผมรับปาก ผมจะอยู่ต่อ แม่ก็ต้องอยู่กับผมนะครับ”

มุมปากของวารุณีขยับเป็นรอยยิ้มบางเบา

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงสัญญาณจากเครื่องติดตามหัวใจก็เปลี่ยนไป

ตัวเลขบนหน้าจอลดลงอย่างรวดเร็ว พยาบาลผลักประตูเข้ามา ตามด้วยแพทย์หลายคน ปุริมถูกขอให้ออกไป แต่เขายังกุมมือมารดาไว้แน่นจนเจ้าหน้าที่ต้องค่อยๆ แกะออก

“แม่ครับ... แม่!”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป