บทที่ 5 ตอนที่ 5

ประตูปิดลงตรงหน้าอีกครั้ง

เขายืนมองเงาร่างของทีมแพทย์ผ่านกระจกฝ้า เห็นการกดหน้าอก เห็นเครื่องกระตุ้นหัวใจถูกยกขึ้น และได้ยินเสียงประกาศเวลาผ่านไปทีละนาที ทุกครั้งที่เส้นบนจอกระตุก หัวใจของเขาจะมีความหวังขึ้นมา แล้วถูกทำลายลงใหม่เมื่อมันกลับเป็นเส้นตรง

แพทย์พยายามช่วยชีวิตอยู่นานกว่าสี่สิบนาที

เมื่อประตูเปิดออกครั้งสุดท้าย ไม่มีใครต้องพูดอะไร ปุริมก็รู้คำตอบจากสายตาของทุกคนแล้ว

“ผมเสียใจด้วยครับ”

สี่คำสั้นๆ ทำให้โลกทั้งใบหยุดนิ่ง

ปุริมเดินกลับเข้าไปในห้องช้าๆ ผ้าสีขาวถูกดึงขึ้นคลุมถึงหน้าอก มารดานอนสงบเหมือนเพียงหลับ แต่ฝ่ามือซึ่งเขาเพิ่งจับไว้ไม่ตอบสนองอีกแล้ว

เขานั่งลงที่เดิม วางมือของท่านแนบแก้มตนเอง และรอคอยอย่างไร้เหตุผลให้ปลายนิ้วคู่นั้นขยับขึ้นลูบเหมือนเมื่อครู่

ไม่มีปาฏิหาริย์

ไม่มีเสียงเรียกชื่อเขา

ไม่มีโอกาสให้ย้อนกลับไปในเช้าวันนั้น แล้วเลือกไม่มอบชีวิตของมารดาไว้ในมือผู้หญิงที่รัก

“ผมหาเงินไม่ทันครับแม่”

น้ำเสียงของเขาแตกพร่าจนแทบไม่เป็นคำ

“ผมขอโทษ... ผมขอโทษครับ”

ปุริมก้มลงจูบหลังมือที่ค่อยๆ เย็นชืด สะอื้นจนร่างทั้งร่างสั่นเทาอยู่ข้างเตียง เขาร้องไห้เหมือนเด็กซึ่งหลงเหลือเพียงลำพัง โดยไม่สนว่าใครจะมองเห็น และไม่รู้ว่าต้องใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรในโลกซึ่งไม่มีคนคนนี้อีกแล้ว

งานศพของวารุณีจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายในวัดเล็กใกล้บ้านเก่าที่กำลังจะถูกยึด

ปุริมขายนาฬิกา โทรศัพท์สำรอง และของทุกชิ้นซึ่งยังเปลี่ยนเป็นเงินได้เพื่อจ่ายค่าจัดงาน เขานั่งรับแขกอยู่หน้าศพทุกคืน มองเก้าอี้ว่างตรงประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่รู้ว่าผู้หญิงซึ่งรับปากจะไม่ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวไม่มีวันกลับมา

ไม่มีพวงหรีดจากเธอ

ไม่มีข้อความแสดงความเสียใจ

ไม่มีแม้แต่คำขอโทษที่เงินห้าล้านของเธอแลกมาด้วยชีวิตของใครคนหนึ่ง

หลังงานศพ ตำรวจแจ้งว่าเงินถูกโอนผ่านบัญชีรับจ้างหลายทอดก่อนออกไปต่างประเทศ เอกสารที่หญิงสาวเคยใช้เช่าห้องเป็นสำเนาซึ่งมีร่องรอยแก้ไข ที่อยู่ที่ให้ไว้ไม่มีใครรู้จักเธอ และเที่ยวบินซึ่งปุริมเห็นเธอเดินผ่านประตูไปก็ไม่พบผู้โดยสารชื่อมีนาในปลายทางนั้น

ราวกับผู้หญิงซึ่งเคยนอนอยู่ข้างเขาตลอดหนึ่งปีไม่เคยมีตัวตนจริงบนโลก

สิ่งเดียวที่เหลือคือชื่อ มีนา ใบหน้าในภาพถ่าย และแหวนวงเล็กซึ่งมีคราบเลือดของเขาติดอยู่ตรงขอบ

บ้านถูกยึดในสัปดาห์ถัดมา ปุริมเก็บเสื้อผ้าของมารดาใส่กล่องด้วยตนเอง ทุกชิ้นยังมีกลิ่นอ่อนๆ ที่คุ้นเคย ยิ่งพับเรียบร้อยเท่าไร ความจริงว่าผู้เป็นเจ้าของจะไม่กลับมาสวมมันอีกก็ยิ่งชัดเจน

เขาไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน และไม่มีคนในครอบครัวเหลืออยู่

แต่สิ่งซึ่งทรมานที่สุดไม่ใช่ความว่างเปล่ารอบกาย หากเป็นความคิดว่า ก่อนสิ้นใจมารดายังพยายามปลอบเขา ทั้งที่คนซึ่งสมควรปกป้องท่านกลับเป็นต้นเหตุให้โอกาสรอดหลุดมือ

กลางดึกหลังส่งมอบกุญแจบ้านให้เจ้าหน้าที่ ปุริมเดินกลับไปยังสะพานริมแม่น้ำซึ่งเคยขอมีนาแต่งงาน

ฝนตกหนักเหมือนคืนก่อนเกิดเรื่อง ไฟสีส้มส่องผ่านม่านน้ำลงบนพื้นเปียกวาว ไม่มีผู้คนอยู่บริเวณนั้น นอกจากรถซึ่งแล่นผ่านเป็นครั้งคราวโดยไม่มีใครสนใจชายหนุ่มในชุดดำ

เขาหยุดตรงจุดเดิม ล้วงแหวนออกมาวางบนราวสะพาน

ภาพในคืนนั้นย้อนกลับมาอย่างชัดเจน ผู้หญิงในชุดสีอ่อนพยักหน้าทั้งน้ำตา บอกว่าจะร่วมเริ่มต้นชีวิตกับเขา และสัญญาว่าจะอยู่ข้างกัน

ทุกคำเป็นเรื่องโกหก

ปุริมถอดนาฬิกา วางโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์ไว้ข้างแหวน ภายในกระเป๋ามีบัตรประชาชน เงินสดเล็กน้อย และภาพถ่ายของมารดาซึ่งเขาพกติดตัวมาตลอด

จากนั้นจึงปีนข้ามราวกั้นไปยืนบนขอบสะพานอีกด้าน

เบื้องล่างคือกระแสน้ำมืดดำซึ่งเชี่ยวกรากเพราะฝนหลายวัน หากร่างของใครตกลงไปในเวลานี้ อาจถูกพัดหายไปไกลก่อนรุ่งเช้า

ลมแรงพัดเสื้อของเขาแนบลำตัว ปุริมมองความมืดเบื้องล่างโดยไม่รู้สึกกลัว

ชีวิตซึ่งเหลืออยู่ไม่มีสิ่งใดรอเขากลับไปหา

มารดาจากไปแล้ว

ผู้หญิงที่รักไม่เคยมีอยู่จริง

ความฝัน บ้าน ครอบครัว และอนาคตถูกทำลายลงภายในวันเดียว

เขาหลับตา ปล่อยให้หยาดฝนไหลผ่านใบหน้าปะปนกับน้ำตา และได้ยินเสียงของมารดาดังขึ้นในความทรงจำ

ไม่ว่าแม่จะเป็นอย่างไร ลูกต้องอยู่ต่อไปนะ

ริมฝีปากของชายหนุ่มสั่นไหว

“ผมขอโทษครับแม่”

ไม่มีใครรู้ว่าคำขอโทษนั้นหมายถึงการผิดคำสัญญา หรือหมายถึงสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้

รถคันหนึ่งแล่นผ่านสะพานไป ผู้ขับเห็นเงาร่างคล้ายคนยืนอยู่นอกราวกั้นผ่านกระจกหลัง แต่เมื่อย้อนกลับมาอีกครั้ง บริเวณนั้นก็ว่างเปล่าแล้ว

รุ่งเช้า ตำรวจพบเพียงโทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ นาฬิกา และแหวนเปื้อนเลือดวางอยู่บนสะพาน

การค้นหาดำเนินต่อเนื่องอยู่สามวัน แต่ไม่มีใครพบร่างของปุริม

บางคนเชื่อว่ากระแสน้ำพัดเขาออกไปไกล บางคนเชื่อว่าชายหนุ่มตั้งใจเดินจากชีวิตเดิมไปโดยไม่ต้องการให้ใครตามพบ แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปโดยไร้ข่าวคราว ทุกคนก็เหลือข้อสรุปเพียงอย่างเดียว

ปุริมตายไปแล้วในคืนนั้น

และไม่มีใครรู้ว่า ใต้สายน้ำอันมืดมิด ผู้ชายผู้เคยอ่อนโยนได้ตายลงจริงๆ แม้ร่างกายของเขาอาจยังมีลมหายใจก็ตาม

บทก่อนหน้า
บทถัดไป