บทที่ 6 ตอนที่ 6

สามปีต่อมา

“ผมอยากให้คุณดูตัวเลขหน้านี้อีกครั้ง ก่อนตัดสินใจว่าจะไม่เปลี่ยนอะไรเลยครับ”

ปุริมเลื่อนแฟ้มกลับไปตรงหน้าชายสูงวัยซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้นจากตอนเริ่มประชุม แต่คนทั้งห้องกลับเงียบลงเมื่อปลายนิ้วยาวแตะอยู่เหนือยอดขาดทุนต่อเนื่องของโรงแรม

“ห้องพักขายได้เพิ่มทุกเดือนก็จริง แต่ค่าใช้จ่ายสูงกว่ารายรับมาตลอดครึ่งปี ถ้ายังปล่อยไว้ ต่อให้มีแขกเต็มทุกห้อง เราก็อาจไม่มีเงินพอจ่ายพนักงานอยู่ดี”

“สยามรินทร์ไม่เคยค้างเงินเดือนใคร” ผู้บริหารสูงวัยตอบ “ผมดูแลคนของผมมาตั้งแต่รุ่นพ่อ ไม่อยากให้ใครตกงานเพียงเพราะบริษัทของคุณเข้ามาร่วมทุน”

“ผมถึงต้องการให้แก้ตอนที่ยังจ่ายไหวครับ”

ชายหนุ่มเปิดเอกสารอีกหน้าแล้ววางเทียบไว้ข้างกัน

“รายการที่ผมเสนอให้ลดเป็นค่าใช้จ่ายซ้ำซ้อนกับสัญญาที่โรงแรมเสียเปรียบ ยังไม่มีเรื่องปลดพนักงาน ส่วนใครทำงานดีอยู่แล้ว ผมอยากให้ช่วยกันต่อ แต่เราต้องตรวจให้ได้ก่อนว่าเงินที่ควรอยู่กับโรงแรมหายไปตรงไหน”

คู่สนทนาก้มอ่านช้าๆ ก่อนถอนหายใจ ความเคร่งเครียดบนใบหน้าผ่อนลงเล็กน้อย

“ถ้าพนักงานไม่เดือดร้อน ผมก็ไม่มีอะไรขัดข้องครับ”

“ถ้าอย่างนั้นให้ฝ่ายบัญชีเริ่มส่งข้อมูลตามรายการนี้ได้เลยครับ บ่ายนี้ผมจะคุยรายละเอียดกับผู้จัดการแต่ละฝ่ายอีกครั้ง”

หลังการประชุมสิ้นสุด ผู้บริหารทยอยออกจากห้อง เหลือเพียงกวินซึ่งกำลังรวบเอกสารอยู่ข้างโต๊ะ ปุริมเอนหลังกับพนักเก้าอี้ คลายกระดุมเสื้อสูทแล้วก้มมองมือของตนเอง

รอยแผลจางกลางฝ่ามือแทบมองไม่เห็นแล้ว หากไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนก็คงไม่มีใครสังเกต

แต่เขายังจำได้ว่าขอบแหวนวงนั้นคมเพียงใดในวันที่กำมันจนเลือดไหล

“ฝ่ายกฎหมายจะส่งสัญญาฉบับลงนามแล้วให้ช่วงเย็นครับ” กวินบอก “ส่วนประชุมทีมบริหารยังเป็นเวลาบ่ายสามตามเดิม คุณพักรับประทานอาหารก่อนได้นะครับ”

“ผมอยากออกไปเดินสักหน่อย”

“จะให้รถไปส่งที่ไหนครับ”

“ไม่ต้อง สวนอยู่แค่นี้เอง”

กวินเหลือบมองท้องฟ้านอกกระจก เมฆเริ่มหนาตัวเหนืออาคารฝั่งตรงข้าม แต่เมื่อหันกลับมาเห็นสีหน้าของเจ้านาย เขาก็ไม่ได้ทักท้วง

ตลอดเกือบสองปีที่ทำงานร่วมกัน กวินเรียนรู้แล้วว่าปุริมไม่ได้ต้องการคนอยู่ใกล้ตลอดเวลา โดยเฉพาะในวันที่มีเรื่องให้คิดมากกว่าที่เจ้าตัวยอมพูด

“อย่างนั้นผมจะรออยู่ที่สำนักงานนะครับ หากฝ่ายโรงแรมขยับเวลาประชุม ผมจะโทรไปแจ้ง”

ปุริมพยักหน้า ลุกขึ้นติดกระดุมเสื้อสูท ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ตรงแฟ้มบางซึ่งวางแยกจากเอกสารธุรกิจ

กวินมองตามแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

“สำเนาจากคดีเก่าที่คุณให้ผมดู ผมส่งให้คนตรวจต่อแล้วครับ แต่ยังไม่มีอะไรยืนยันเพิ่มจากครั้งก่อน”

“เรื่องชื่อที่ใช้เช่าห้องล่ะ”

“นามสกุลกับข้อมูลในสำเนาบัตรไม่ตรงกันครับ ตามเลขนั้นไปก็ไม่พบความเกี่ยวข้องกับผู้หญิงในรูป ส่วนชื่อมีนายังไม่ทราบว่าเป็นชื่อจริงหรือชื่อที่เธอเลือกใช้”

ปลายนิ้วของปุริมกดอยู่บนขอบแฟ้ม ก่อนค่อยๆ คลายออก

เขาเคยเรียกชื่อนั้นทุกวัน เคยเขียนไว้บนซองเงินสำหรับค่าใช้จ่ายในบ้าน เคยพูดต่อหน้ามารดาว่าจะดูแลเจ้าของชื่อไปตลอดชีวิต แต่กลับไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนกำลังเรียกชื่อของใคร

“ตรวจต่อเถอะ หากมีอะไรคืบหน้า บอกผมทันที”

“ครับ”

กวินรับแฟ้มไปโดยไม่ถามซ้ำ เขาเคยเห็นปุริมตื่นขึ้นกลางดึกระหว่างเดินทางด้วยกัน และรู้ว่าต่อให้มีชีวิตใหม่แล้ว เจ้านายก็ยังไม่เคยหลุดพ้นจากเรื่องเก่า

ในคืนที่ทุกคนคิดว่าปุริมตกลงไปในแม่น้ำ เขาไม่ได้ปล่อยมือจากราวสะพาน

เสียงขอร้องของมารดาทำให้เขายังยืนอยู่ตรงนั้น เมื่อรถคันหนึ่งแล่นพ้นไป ปุริมจึงค่อยๆ ปีนกลับเข้ามาด้านใน เขานั่งอยู่บนพื้นเปียกฝน พยายามหายใจ ก่อนลุกเดินจากไปโดยทิ้งข้าวของไว้ที่เดิม

เขาไม่ได้มีแผนเริ่มต้นใหม่ในคืนนั้น เพียงยังทำตามความต้องการของตนเองไม่ได้ เมื่อมันหมายถึงการผิดคำสัญญาครั้งสุดท้ายที่ให้มารดา

หลายสัปดาห์ต่อมา หลังการค้นหาเงียบลง เขาจึงติดต่อเจ้าหน้าที่เพื่อยืนยันว่าตนยังมีชีวิต และไปรับของที่ถูกเก็บไว้กลับคืน แต่ไม่ได้กลับไปพบคนรู้จักหรืออธิบายเรื่องคืนนั้นกับใคร

ภาพถ่ายมารดาถูกย้ายมาอยู่ในกระเป๋าสตางค์ใบใหม่ ส่วนแหวนวงเล็กถูกเก็บลงกล่อง ไม่ใช่เพราะยังอาลัยเจ้าของเดิม หากเป็นเพราะทุกครั้งที่เห็นมัน เขาจะจำได้ว่าความไว้ใจเคยทำให้ตนสูญเสียอะไร

งานแรกที่รับหลังจากนั้นเป็นงานช่วยตรวจบัญชีให้กิจการที่กำลังมีปัญหา เขาใช้ประสบการณ์จากการสร้างบริษัทแลกกับค่าจ้าง นั่งไล่เอกสารจนเช้าและช่วยเจรจากับเจ้าหนี้ รายได้ส่วนหนึ่งถูกนำไปชำระหนี้เดิมของตนตามข้อตกลง ส่วนที่เหลือจึงค่อยๆ เก็บไว้ตั้งตัว

เมื่อผลงานเป็นที่ยอมรับ เขาจึงได้รับข้อเสนอให้ดูแลกิจการอื่นเพิ่ม บางงานจ่ายค่าตอบแทนเป็นหุ้น จนกระทั่งมีผู้ร่วมทุนยอมให้เขาบริหารเงินในโครงการที่ผ่านการพิจารณาร่วมกัน

พีราแคปปิตอลจึงค่อยๆ เติบโตขึ้นจากเงินเก็บ ส่วนแบ่งในกิจการ และความเชื่อมั่นของผู้ร่วมทุน เงินที่นำมาลงกับโรงแรมสยามรินทร์ครั้งนี้มีทั้งของเขาเองและของคนที่ร่วมงานกันมาก่อน ปุริมต้องรับผิดชอบให้การตัดสินใจทุกอย่างคุ้มค่ากับสิ่งที่คนเหล่านั้นมอบหมายให้ดูแล

ปุริมจึงใช้เวลาส่วนใหญ่กับงาน พอเหนื่อยจนหลับได้ก็พัก ก่อนตื่นมาทำอย่างเดิมอีกครั้ง จากชายซึ่งเคยโทรขอยืมเงินจนไม่มีใครอยากรับสาย เขาค่อยๆ กลายเป็นคนที่เจ้าของธุรกิจยอมเปิดประตูรอ

บางครั้งเขายังเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อได้ข่าวดี อยากบอกมารดาว่าตนทำสำเร็จแล้ว ก่อนความจริงจะทำให้ต้องวางมันกลับลงไป

ปุริมเดินออกจากสำนักงาน ผ่านพนักงานซึ่งยกมือไหว้และเรียกชื่อเขาอย่างสุภาพ ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนผลักประตูกระจกออกไปหาอากาศภายนอก

ลมเย็นก่อนฝนพัดผ่านใบหน้า เขาหยุดยืนตรงขั้นบันไดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงข้ามถนนไปทางสวน ตั้งใจเพียงหากาแฟสักแก้วและใช้เวลาที่เหลือก่อนประชุมโดยไม่ต้องพูดเรื่องตัวเลขกับใคร

บทก่อนหน้า
บทถัดไป