บทที่ 7 ตอนที่ 7
เช้าวันเดียวกัน มีนากำลังตรวจตะเข็บเสื้อเป็นครั้งสุดท้ายอยู่ใต้แสงไฟเหนือโต๊ะทำงาน
“ถ้าลูกเลาะอีกครั้ง ผ้าจะช้ำก่อนถึงมือคนดูแล้วนะ”
เสียงของมาลีทำให้หญิงสาวเงยหน้าจากชุดตัวอย่าง มารดายืนถือจานข้าวอยู่ตรงประตูห้องด้านหลังร้าน สีหน้าไม่ได้ดุ แต่สายตาที่มองเศษด้ายบนโต๊ะบอกชัดว่ารู้ว่าเธอนั่งอยู่ตรงนี้มานานเพียงใด
“มีนาไม่ได้จะเลาะค่ะ แค่ดูว่าตรงแขนสองข้างเท่ากันไหม”
“แม่ดูให้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เท่ากันดี เอ้า กินข้าวก่อน เดี๋ยวไปสนามบินไม่ทัน”
มีนาวางเสื้อลงอย่างระมัดระวังแล้วรับจานมา มาลีจึงนั่งลงข้างๆ หยิบปลายด้ายเล็กซึ่งติดอยู่ตรงข้อมือลูกสาวออกให้
“ตื่นเต้นหรือ”
หญิงสาวพยักหน้า ยิ้มอย่างยอมรับก่อนตักข้าวเข้าปาก
“ตอนส่งแบบไปยังไม่เท่าไรค่ะ แต่พอเขานัดให้เอาของจริงไป มีนาก็กลัวขึ้นมา ถ้าคนอื่นทำมาดีกว่าเรามากล่ะคะ”
“ก็ไปดูว่าเขาทำอะไรดีกว่า แล้วกลับมาหัดใหม่”
“แม่พูดเหมือนง่ายเลย”
“มันไม่ง่ายหรอกลูก แต่ถ้าไม่ไป เราก็จะไม่รู้เลยว่าฝีมือเราสู้เขาได้หรือเปล่า”
มีนามองมารดา ก่อนก้มลงกินข้าวต่อ ความเกร็งซึ่งทำให้นั่งตรวจงานมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างผ่อนลงเล็กน้อย
ร้านตัดเย็บของมาลีเป็นอาคารพาณิชย์เก่าในเชียงใหม่ ชั้นล่างใช้รับลูกค้ากับวางจักร ส่วนชั้นบนเป็นที่พักของแม่ลูก มีนาเติบโตมากับเสียงจักรเย็บผ้าและกลิ่นเตารีด เรียนรู้การจับเข็มจากมือมารดา ก่อนจะไปเรียนด้านออกแบบเสื้อผ้าและกลับมาช่วยกิจการอย่างจริงจัง
ช่วงหลังงานประจำมีมากขึ้น แต่เงินกลับหมุนไม่คล่องอย่างที่ควร ลูกค้าเก่ารายหนึ่งค้างชำระมาหลายเดือน ขณะที่ค่าผ้า ค่าแรง และค่าใช้จ่ายในร้านยังต้องจ่ายตรงเวลา มาลีไม่เคยยอมให้ช่างต้องรอเงินเพียงเพราะเจ้าของร้านเก็บเงินจากลูกค้าไม่ได้ มีนาจึงเริ่มหางานที่มีข้อตกลงชัดเจนและวางแผนการผลิตล่วงหน้าได้
ประกาศรับข้อเสนอเครื่องแบบของโรงแรมสยามรินทร์เป็นหนึ่งในงานที่เธอลองส่งเข้าไป หญิงสาวใช้เวลาหลังเลิกร้านศึกษาเนื้อผ้า เขียนแบบ และคำนวณต้นทุนอยู่หลายคืน เมื่อผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นจนได้รับนัดนำเสนอ เธอก็ดีใจเสียจนเดินขึ้นไปบอกมารดาถึงบนห้อง
แต่ตอนนั้นยังไม่ต้องยืนอธิบายผลงานต่อหน้าคณะผู้พิจารณาเหมือนที่กำลังจะทำในบ่ายวันนี้
มีนาวางจานที่กินหมดลงแล้วลุกไปตรวจของในกระเป๋า เอกสารต้นทุน แบบสำรอง ตัวอย่างผ้า และเสื้อที่รีดแล้วถูกแยกใส่ถุงเรียบร้อย เธอตรวจที่อยู่กับเวลานัดอีกครั้ง ก่อนมาลีจะเดินมาจัดปกเสื้อให้
“ไม่ต้องรีบตอบทุกคำถาม ถ้าเรื่องไหนต้องกลับมาคำนวณ ก็บอกเขาตรงๆ อย่ากลัวเสียงานจนรับปากเกินกำลังนะลูก”
“ค่ะ แล้วถ้าลูกค้าเก่าโทรมา แม่ให้เขาคุยกับมีนานะคะ ไม่ต้องยอมเลื่อนวันจ่ายให้อีก”
“เรื่องนั้นแม่จัดการเอง เราไปทำหน้าที่ของเราให้ดีเถอะ”
หญิงสาวกอดมารดาไว้ครู่หนึ่ง ก่อนรับคำอวยพรแล้วออกไปขึ้นรถที่เรียกมารับหน้าร้าน
เที่ยวบินช่วงสายพาเธอมาถึงกรุงเทพฯ โดยไม่มีปัญหา ระหว่างนั่งรถเข้าเมือง มีนาโทรกลับไปบอกมารดาว่าถึงแล้ว ก่อนเปิดเอกสารทบทวนคำอธิบายอีกครั้ง
เมื่อมาถึงร้านกาแฟข้างสวน เหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าจะถึงนัดบ่ายสามโมงครึ่ง มีนาเลือกโต๊ะติดกระจกที่มองเห็นทางเข้าโรงแรมอยู่ไม่ไกล วางถุงชุดตัวอย่างไว้บนเก้าอี้ข้างตัวแล้วตรวจข้อความจากฝ่ายจัดซื้อ
หญิงสาวสั่งลาเต้ร้อนกับขนมปังไว้รองท้อง ก่อนกลับมานั่งเปิดแฟ้ม พยายามทบทวนเฉพาะหัวข้อสำคัญ ไม่ปล่อยให้ตนเองกลับไปแก้งานซึ่งจัดเตรียมเสร็จแล้วอีก
แต่เสียงลมที่กระแทกชายกันสาดด้านนอกกลับทำให้เธอเงยหน้าขึ้น
ตรงหัวมุมสวน หญิงชราคนหนึ่งกำลังรวบถุงพวงมาลัยที่แขวนอยู่ข้างตะกร้า ลมพัดถุงเปล่าปลิวจนต้องเอื้อมมือคว้า ขณะเดียวกันกระป๋องเงินตรงตักก็เอียงลง เหรียญหลายเหรียญกระจายบนพื้น
มีนาขยับจะลุก แต่ชายหนุ่มคนหนึ่งหยุดเดินเข้าไปช่วยเสียก่อน
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับสูทสีเข้ม รูปร่างสูงจนหญิงชราต้องแหงนหน้าคุยด้วย ทว่าขณะย่อตัวลงเก็บเหรียญ เขากลับไม่ได้แสดงท่ารังเกียจพื้นข้างทางหรือกังวลว่ากางเกงจะเปื้อน แม้เหรียญหนึ่งจะกลิ้งไปติดขอบกระถาง เขาก็เอื้อมเก็บกลับมาให้จนครบ
หญิงชราพนมมือคล้ายจะขอบคุณ ชายหนุ่มจึงรีบยกมือรับแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนหยิบพวงมาลัยขึ้นมาดู
มีนามองอยู่โดยไม่รู้ตัว
นิ้วของเขาประคองดอกมะลิอย่างเบามือ ใบหน้าซึ่งเห็นเพียงด้านข้างนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มสุภาพที่ใช้กับคนขายจางลง ดวงตาหลุบต่ำอยู่กับพวงมาลัยนานจนเธออดสงสัยไม่ได้ว่ากำลังนึกถึงอะไร
จากนั้นเขาจึงหยิบเงินออกมา หญิงชรารีบรวบพวงมาลัยที่เหลือใส่ถุงให้ทั้งหมด ชายหนุ่มรับมาแล้วช่วยรวบถุงเปล่าใส่ตะกร้า จากนั้นยกตะกร้าส่งให้เมื่อหญิงชราลุกขึ้นได้
เมื่อคนขายเก็บของเรียบร้อย เขาก็เดินจากมาโดยไม่ยืนรับคำขอบคุณอยู่นาน
มีนากลับนั่งมองตามจนลืมว่าตนเปิดแฟ้มค้างไว้หน้าใด
ภาพเขาประคองพวงมาลัยยังชัดอยู่ในความรู้สึก ความสนใจซึ่งเริ่มจากการมองคนช่วยเหลือกันค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่อเขาหันหน้ามาทางร้าน
ใบหน้าคมคายปรากฏชัดขึ้นใต้แสงกลางวัน คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยเมื่อหยดฝนเริ่มตกบนไหล่กว้าง เขายกถุงพวงมาลัยหลบไว้ใต้ชายเสื้อสูท ก่อนเร่งฝีเท้าข้ามถนนมาทางเธอ
หัวใจของมีนาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
หญิงสาวรีบก้มหน้าลงหาเอกสาร แต่ตัวเลขต้นทุนซึ่งอ่านซ้ำมาหลายรอบกลับไม่เข้าหัว เธอจับปากกาแล้วเลื่อนกระดาษให้ตรงอยู่สองครั้ง ทั้งที่มันไม่ได้เอียง ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังพยายามทำเหมือนไม่ได้มองเขา
เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น
มีนาอดเงยหน้าไม่ได้ ชายหนุ่มหยุดตรงพรมเช็ดเท้า ปัดหยดน้ำบนแขนเสื้อออกเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปยังเคาน์เตอร์ ระยะใกล้ทำให้เห็นว่าบนใบหน้าของเขามีความอ่อนล้าซึ่งชุดสูทเรียบร้อยปิดไว้ไม่หมด
เขาดูเป็นคนที่ไม่ค่อยยิ้ม แต่เมื่อพนักงานทักก็ยังพยักหน้ารับอย่างสุภาพ ความรู้สึกบางอย่างทำให้มีนาอยากได้ยินเสียงของเขา อยากรู้ว่าหากคนคนนี้ยิ้มจริงๆ ดวงตาซึ่งเคร่งขรึมอยู่จะเปลี่ยนไปเพียงใด
พอคิดมาถึงตรงนั้น เธอก็เม้มริมฝีปากแล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง แก้มร้อนจนต้องยกหลังมือแตะเบาๆ
อาจเพราะตื่นเต้นเรื่องงานมาทั้งวันก็ได้ เธอพยายามบอกตนเองอย่างนั้น ทั้งที่รู้ดีว่าหัวใจไม่ได้เต้นเร็วเช่นนี้ตอนตรวจแบบหรืออ่านอีเมลนัดหมาย
มีนาเลื่อนถุงตัวอย่างให้พ้นทางเดิน แล้วหันกลับไปมองชายหนุ่มอีกครั้งโดยไม่ทันห้ามตัวเอง
