บทที่ 8 ตอนที่ 8

ปุริมวางถุงพวงมาลัยบนเคาน์เตอร์ พนักงานยื่นกระดาษเช็ดมือให้เมื่อเห็นน้ำฝนตรงข้อมือ เขารับมากล่าวขอบคุณ ก่อนเงยหน้าดูรายการเครื่องดื่ม

“คุณมีนาคะ ลาเต้ร้อนกับขนมปังได้แล้วค่ะ”

ชื่อซึ่งดังขึ้นจากปลายเคาน์เตอร์ทำให้มือของเขาหยุดนิ่ง

ปุริมหันไปก่อนจะทันคิด หญิงสาวที่นั่งอยู่ริมกระจกกำลังลุกจากโต๊ะ เธอรวบชายกระโปรงให้พ้นเก้าอี้แล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามสบเข้ากับสายตาของเขาพอดี

ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุด

ใบหน้านั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ใกล้จนเห็นริมฝีปากซึ่งเคยบอกว่ารัก เห็นดวงตาที่เขายังจำได้แม้ในคืนที่ไม่ต้องการนึกถึง และเห็นรอยยิ้มบางซึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างประหม่าเมื่อรู้ว่าถูกมอง

กระดาษเช็ดมือในอุ้งมือถูกกำจนยับ

สามปีที่ตามหา เขาเคยคิดว่าหากพบกันอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้จะตกใจ หันหนี หรืออย่างน้อยควรมีความหวาดกลัวอยู่ในแววตาบ้าง

แต่เธอกลับยืนมองเขาด้วยแก้มแดงระเรื่อ ราวกับไม่เคยเห็นเขาวิ่งตามไปอ้อนวอนถึงสนามบิน

ปุริมขยับริมฝีปาก เรียกชื่อที่ไม่เคยลืมออกมาอย่างแผ่วเบา

“มีนา...”

“คุณเรียกฉันหรือเปล่าคะ”

คำถามจากหญิงสาวทำให้ปุริมรู้ตัวว่าตนเผลอเอ่ยชื่อออกไป เขามองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคลายกระดาษเช็ดมือซึ่งถูกกำจนยับแล้วทิ้งลงในถังข้างเคาน์เตอร์

“คุณชื่อมีนาหรือครับ”

“ค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง “พนักงานเพิ่งเรียกเมื่อครู่นี้เอง”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววระแวงหรือพยายามแก้ตัว ดวงตาคู่งามมองเขาอย่างรอคำอธิบาย ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นมีเพียงชายแปลกหน้าคนหนึ่งได้ยินชื่อเธอแล้วเผลอเรียกตาม

ปุริมกดปลายนิ้วลงกับขอบเคาน์เตอร์เพื่อไม่ให้เผลอยื่นมือไปจับแขนเธอไว้

เขาเคยคิดว่าจะควบคุมตัวเองได้ดีกว่านี้ แต่เมื่อผู้หญิงที่ตามหาอยู่ห่างเพียงไม่กี่ก้าว สิ่งแรกที่อยากทำกลับเป็นการถามว่าเธอรู้หรือไม่ว่ามารดาของเขาตายไปแล้ว

ทว่าในร้านยังมีคนอื่น และเขาไม่มีทางรู้ว่าหากพูดออกไปตอนนี้ เธอจะทำอะไรต่อ

“เรารู้จักกันหรือเปล่าครับ”

หญิงสาวนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า

“ไม่น่าจะเคยนะคะ ฉันไม่ค่อยได้มากรุงเทพฯ ด้วย ถ้าเคยพบกัน ฉันคิดว่าฉันน่าจะจำคุณได้”

ประโยคสุดท้ายทำให้เขามองเธอนานขึ้น ปลายหูของคนพูดแดงระเรื่อ แต่สายตายังไม่หลบไปทางประตู ไม่มีท่าทีจะถอยหนีหรือแสร้งมองโทรศัพท์เพื่อหาทางเลี่ยงการสนทนา

“คุณจำคนแม่นหรือครับ”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ” เธอหลุบตาลงครู่หนึ่ง “แต่คุณเป็นคนที่จำได้ไม่ยาก”

หากได้ยินประโยคนี้จากผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จัก ปุริมอาจเข้าใจว่าเธอกำลังแสดงความสนใจ ทว่าเมื่อมันออกมาจากริมฝีปากคุ้นเคย เขากลับรู้สึกเจ็บลึกตรงกลางอก

ครั้งหนึ่งเธอเคยมองเขาเช่นนี้ ทำให้เขาเชื่อว่าตนเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอต้องการอยู่ด้วย

“ขอโทษนะคะ กาแฟของคุณค่ะ”

พนักงานขยับถาดเครื่องดื่มมาทางหญิงสาว ปุริมจึงถอยให้ เธอกล่าวขอบคุณ รับถาดด้วยสองมือแล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

“ฉันหน้าเหมือนคนที่คุณรู้จักหรือคะ”

“เหมือนมากครับ”

เธอไม่ได้หัวเราะกลบเกลื่อนหรือรีบเปลี่ยนเรื่อง เพียงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้นคุณคงตกใจ ตอนแรกฉันนึกว่าตัวเองทำอะไรรบกวนคุณเสียอีก เห็นคุณมองอยู่นาน”

ปุริมมองนิ้วเรียวที่ประคองขอบถาด ความทรงจำถึงมือคู่นี้ผุดขึ้นมาจนต้องละสายตา เขาหันไปสั่งอเมริกาโนร้อนโดยไม่ใส่น้ำตาล ก่อนพนักงานจะถามชื่อสำหรับเรียกเครื่องดื่ม

“ปุริมครับ”

หญิงสาวข้างกายเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยิน แต่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงอื่นบนใบหน้า ชื่อนี้ไม่ทำให้เธอสะดุ้ง ไม่ทำให้ริมฝีปากซึ่งยิ้มอยู่เม้มแน่น และไม่ทำให้ดวงตาคู่นั้นหลบจากเขา

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณปุริม”

ชายหนุ่มรู้สึกถึงแรงเกร็งตรงขากรรไกร ก่อนฝืนให้มันคลายลง

“เช่นกันครับ”

“ฉันขอเอากาแฟไปวางก่อนนะคะ”

เธอบอกอย่างสุภาพแล้วเดินกลับโต๊ะริมกระจก ปุริมมองตามทุกก้าว เห็นหญิงสาววางถาดข้างแฟ้มเอกสาร เลื่อนถุงใบยาวบนเก้าอี้ให้พ้นทาง ก่อนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งมุมเริ่มงอขึ้นมาลูบให้เรียบ

สิ่งของรอบตัวเธอไม่เหมือนในความทรงจำ กระเป๋าหนังใบเล็กที่เคยเปลี่ยนตามสีเสื้อกลายเป็นกระเป๋าผ้าใบใหญ่ นาฬิกาบนข้อมือเป็นสายหนังธรรมดา และปลายนิ้วที่แต่งแต้มสีเล็บอยู่เสมอกลับสะอาดจนเห็นรอยแดงเล็กๆ ข้างเล็บ

เธออาจเปลี่ยนชีวิตไปแล้วในเวลาสามปี หรืออาจเพียงเลือกแสดงให้เขาเห็นอีกแบบ

ปุริมยังไม่ยอมใช้ความแตกต่างเหล่านั้นตัดสินอะไร ผู้หญิงคนนี้เคยทำให้เขาเชื่อในความอ่อนโยนได้ทั้งที่นั่งอยู่ข้างมารดาที่ป่วยหนักมาแล้ว

“อเมริกาโนร้อนของคุณปุริมค่ะ”

เขารับกาแฟพร้อมยกถุงพวงมาลัยออกจากเคาน์เตอร์ หันกลับไปทางโต๊ะริมกระจกพอดีกับที่หญิงสาวเงยหน้ามองมา

เมื่อสบตากัน เธอก็ไม่ได้รีบก้มหลบเหมือนคนไม่ต้องการให้เข้าใกล้

ปุริมเดินไปหยุดข้างเก้าอี้ว่าง

“ผมนั่งด้วยสักครู่ได้ไหมครับ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป