บทที่ 9 ตอนที่ 9
มีนาใช้เวลาอยู่ชั่วอึดใจกว่าจะตอบได้
“ได้ค่ะ เชิญเลยค่ะ”
เธอรวบเอกสารที่กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งโต๊ะเข้าหาตัว แล้วขยับถ้วยกาแฟออกห่างจากถุงพวงมาลัยซึ่งเขาวางลง ร่างสูงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใกล้พอให้เห็นหยดน้ำเล็กๆ ติดปลายผมเหนือหน้าผาก
เมื่อครู่เธอยังคิดว่าเขาคงรับกาแฟแล้วออกจากร้านไป แต่เวลานี้กลับต้องพยายามนึกว่าควรวางมือตรงไหนจึงจะไม่ดูเก้อเขิน
“คุณกำลังทำงานอยู่หรือครับ ถ้าผมรบกวน คุณบอกได้นะ”
“ไม่รบกวนค่ะ ฉันอ่านมาหลายรอบแล้ว พักสักครู่ก็ดีเหมือนกัน”
มีนาปิดแฟ้มแล้ววางปากกาไว้ด้านข้าง เขากวาดตามองเอกสารเพียงเล็กน้อยก่อนกลับมาสบตา ไม่ได้ถือวิสาสะหยิบขึ้นมาดู ความระมัดระวังนั้นทำให้เธอผ่อนคลายขึ้น
“ฉันเห็นคุณช่วยคุณยายเมื่อครู่ค่ะ”
ปุริมเหลือบมองถุงบนโต๊ะ “คุณนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนนั้นหรือครับ”
“ค่ะ เห็นเหรียญตกก็ว่าจะออกไปช่วย แต่คุณเดินถึงก่อน”
“ผมอยู่ใกล้กว่า”
“คุณยายคงดีใจนะคะ ขายหมดแล้วจะได้กลับก่อนฝนตกหนัก”
เขาก้มมองพวงมาลัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดันถุงให้ห่างจากขอบโต๊ะ
“ตอนลุกเก็บของลำบากนิดหน่อยครับ ผมเลยรับมาทั้งหมด จะได้ไม่ต้องนั่งรอขายต่อ”
คำอธิบายเรียบง่ายทำให้มีนาเผลอยิ้ม เธอชอบที่เขาไม่ได้เล่าถึงสิ่งที่ทำราวกับเป็นเรื่องใหญ่ และยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าความเคร่งขรึมบนใบหน้าไม่ได้บอกทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้
“แล้วจะเอาไปไว้ที่ไหนหมดคะ”
“แบ่งให้คนที่สำนักงานครับ คุณอยากได้สักพวงไหม”
มีนามองดอกมะลิสีขาวที่อยู่ใกล้มือ แต่พอนึกถึงชุดตัวอย่างกับเอกสารซึ่งต้องถือไปนำเสนอ เธอก็ส่ายหน้า
“ขอบคุณค่ะ แต่วันนี้ฉันคงถือไปด้วยไม่สะดวก เสียดายถ้ามันช้ำเสียก่อน”
“คุณต้องไปที่อื่นต่อหรือครับ”
“มีนัดคุยงานค่ะ ฉันเพิ่งมาจากเชียงใหม่เมื่อเช้านี้เอง”
“อยู่เชียงใหม่มาตลอดหรือ”
“ค่ะ บ้านกับร้านของแม่อยู่ที่นั่น ฉันมาช่วยท่านเต็มตัวหลังเรียนจบ”
ปุริมยกถ้วยกาแฟขึ้น แต่ยังไม่ดื่ม สายตาซึ่งมองเธอทำให้มีนารู้สึกว่าคำตอบเมื่อครู่มีบางอย่างที่เขาสนใจเป็นพิเศษ
“ร้านอะไรหรือครับ”
“ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าค่ะ ชื่อมาลีการช่าง เป็นชื่อคุณแม่”
เธอเลื่อนถุงชุดตัวอย่างให้เขาเห็นโดยไม่ต้องเปิดออก
“วันนี้ฉันเอางานมานำเสนอ ถ้าได้ก็คงต้องขึ้นลงกรุงเทพฯ บ่อยขึ้น แต่ปกติอยู่ร้านมากกว่า แค่ช่วงเย็บงานเร่งก็แทบไม่ได้ออกไปไหนแล้วค่ะ”
“คุณเย็บเองด้วยหรือ”
“ค่ะ แต่ไม่ได้ทำคนเดียวหรอกนะคะ เรามีช่างช่วยกัน ส่วนฉันดูแบบกับคุยรายละเอียดกับลูกค้าเป็นหลัก”
เขาวางถ้วยกาแฟลงช้าๆ มีนาเพิ่งสังเกตว่าน้ำในถ้วยแทบไม่ลด ทั้งที่ความร้อนทำให้ไอน้ำลอยผ่านใบหน้าอยู่หลายครั้ง
“แล้วคุณปุริมล่ะคะ ทำงานแถวนี้หรือ”
“ช่วงนี้มาดูงานที่นี่ครับ ผมทำงานด้านลงทุนและดูแลกิจการ”
“มิน่าถึงได้แต่งตัวเรียบร้อยขนาดนี้ ฉันนึกว่าเป็นแขกของโรงแรมเสียอีก”
มีนาชะงักเมื่อรู้ว่าพูดราวกับพิจารณาเขามาตั้งแต่ก่อนเข้าร้าน แต่คนฟังกลับเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ดูออกจากเสื้อผ้าหรือครับ”
“ฉันทำงานกับเสื้อผ้าทุกวันค่ะ บางทีก็เผลอมองว่าใครใส่อะไรโดยไม่รู้ตัว”
“แล้วผมมีอะไรต้องแก้ไหม”
คำถามนั้นทำให้หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ความเกร็งซึ่งค้างอยู่ตั้งแต่เขานั่งลงผ่อนคลายไปอีกนิด
“ไม่มีค่ะ สูทคุณตัดพอดีตัวดีแล้ว”
“ถ้าไม่พอดี คุณรับแก้หรือเปล่า”
“ต้องดูงานก่อนค่ะ บางจุดแก้แล้วจะเสียทรง ฉันไม่อยากรับปากจนกว่าจะได้เห็นจริงๆ”
มุมปากของปุริมขยับเล็กน้อย มีนามองอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ รอยยิ้มนั้นอยู่เพียงครู่เดียว แต่กลับทำให้เธออยากชวนคุยต่อ แม้จะไม่แน่ใจว่าเขายิ้มเพราะคำตอบหรือเพียงรักษามารยาท
โทรศัพท์บนแฟ้มสว่างขึ้นในตอนนั้น ชื่อมารดาปรากฏเหนือข้อความถามว่าได้รับประทานอาหารหรือยัง มีนามองขนมปังที่ยังไม่ได้แตะแล้วรีบพิมพ์ตอบ
“ถ้ามีธุระ คุณรับโทรศัพท์ได้นะครับ”
“แค่ข้อความจากแม่ค่ะ ท่านกลัวฉันมัวแต่อ่านงานจนลืมกินข้าว”
“แล้วคุณลืมหรือเปล่า”
มีนามองจานตรงหน้า ก่อนยิ้มอย่างยอมรับ
“ถ้าท่านไม่ถาม ก็คงอีกพักใหญ่ค่ะ”
ปุริมขยับถ้วยของตนให้พ้นจานขนมปัง เธอจึงหยิบมีดขึ้นมาตัดเป็นชิ้นเล็ก ทว่าพอเหลือบเห็นเขามองอยู่ก็ต้องวางมีดลง
“ฉันมีอะไรติดหน้าหรือเปล่าคะ”
เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า
“ขอโทษครับ คุณทำให้ผมนึกถึงคนที่รู้จัก”
ความรู้สึกเบาๆ ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างสนทนาชะงักลง มีนาไม่ได้ถามว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่เริ่มเข้าใจว่าที่เขามาขอนั่งด้วยอาจไม่ได้มีความหมายอย่างที่เธอเผลอหวัง
ถึงอย่างนั้น สายตาของเขาก็ไม่ได้เหมือนคนกำลังนึกถึงเรื่องงดงามนัก
“ถ้าคุณไม่สบายใจ ฉันขอโทษด้วยนะคะ”
“คุณไม่ได้ทำอะไรผิดครับ”
เขาตอบเร็วเสียจนเธอแปลกใจ ก่อนจะก้มมองกาแฟแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงช้าลง
“ผมเพียงไม่คิดว่าจะพบคนที่เหมือนกันถึงขนาดนี้”
มีนาพยักหน้า ไม่พยายามซักถามต่อ เธอไม่รู้จักเขามากพอจะก้าวเข้าไปในเรื่องส่วนตัว และยังมีงานสำคัญรออยู่ จึงเลือกหยิบขนมปังขึ้นมารับประทาน ปล่อยให้เขามีเวลาเงียบๆ โดยไม่ต้องฝืนสนทนา
แต่ความเงียบนั้นไม่ได้ทำให้เธอลืมว่ามีคนอยู่ตรงข้าม ทุกครั้งที่เอื้อมหยิบถ้วย เธอยังรู้สึกถึงสายตาของเขา และต้องเตือนตนเองไม่ให้เผลอมองกลับไปบ่อยเกินควร
