บทที่ 32 ความหลัง 2

ว๊าย...ฮึกๆ ฮือ” พลอยไพลินร้องไห้ตกใจในขณะที่รีบวิ่งและทำตามพี่ชายคนนั้นทุกๆ อย่าง

“จะร้องไห้ทำไมเนี่ย ฉันไม่ให้เธอตายหรอกน่า ถ้าฉันยังอยู่เธอจะไม่เป็นอะไร จำเอาไว้” ลำแขนใหญ่กว่าโอบกอดเธอเอาไว้เพื่อบังและเป็นกันชนให้ตลอดเวลาที่วิ่งหนี

ปัง! เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง

“ปืนเสียงดัง มันน่ากลัว ฮึกๆ ฮืออ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ